Curioso Impertinente

Mudanza

2010-02-01T18:34:00.016+01:00

Deixamos blogger e imos a blogaliza. A mudanza é por partida dobre. O blog por un lado e o podcast por outro. A cousa vai lenta pois o tempo esváese entre as dedas...

O curioso impertinente vaise para http://curiosoimpertinente.blogaliza.org

A música vaise para http://ionos.blogaliza.org

Deixo aquí os lugares que fun agregando a este espazo, que irán dando información cada vez que se actualicen:

<p>&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br /&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt; &amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;Your browser does not support iframes.&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;</p>

13. Como na casa

2010-01-10T06:00:00.002+01:00

Viaxe por Portugal. Tan perto e, ás veces, tan lonxe. Sempre nos quedará Portugal. Refuxio e escapatoria.

Visualizar o mapa ampliado

Aproximadamente uns 2230 Km. 11 días.

Un día para chegar ao Al-gharb. Albufeira como lugar de pousada. 4 noites. Tavira. Illa de Tavira. Faro. Praia de Faro. Olhão. Praia de Farol. Portimão. Praia da rocha. Sagres. Cabo de São Vicente.

Aljezur. Praia de Odeceixe. Praia da Adega. Sines. Grândola.

Évora. 2 noites.

Setúbal. Parque da Arrábida. Cabo Espichel. Lisboa. 4 noites.

Cascais. Cabo da Roca. Sintra. Ericeira.

00. Sintonía.

Rare Air. New Swing Reel. Versión deste tema que acompañou ao curioso impertinente. Versión en directo dun concerto en Toronto. Sempre tiven a idea de facer un programa de versións. Agora que está en marcha un novo camiño, resólvese a incógnita.

Este programa non é nin máis nin menos que a banda sonora da viaxe por Portugal.

01. 2us - Rumanocatto.

Comeza o camiño. Para o sur directamente a música está pero non acompaña. A viaxe comeza en Albufeira. Ritmo de 7/8 para animar os kilómetros. Música sen etiquetas feita dende Galiza. 2us, proxecto persoal do inquedo Fernando Abreu e Pablo Carrera. Só Son Sons.

Viaxe de músicas. Viaxe de pensamentos. Viaxe de historias. Acompáñanos unha guía onde imos extraendo notas. Comezamos pola historia, que sempre gusta ler, e que moi seguramente acabará por esquecerse, coma sempre tamén. O terremoto inúndao todo. As reconstrucións cos cartos da época dos descubrimentos convértense ao mesmo tempo en motor e en ruína.

myspace 2us
myspace Fernando Abreu

02. Carmelo Salemi - Alveari.

Para os momentos de condución por lugares que xa se pasou e non teñen nada especial que ver quedo enganchando con este tema extraído do libro-cd "Las músicas de Italia" da colección de músicas do mundo da FNAC. Italia, ese país por descubrir musicalmente.

Os pensamentos voan entre as músicas, as paisaxes, as lecturas. Na guía dise dalgunha localidade que posúe un encanto decadente. Quedamos pensando que esa pode ser a definición de todo Portugal. O encanto é consecuencia do atranco económico porque non deixou ao ser humano facer as barbaridades das que é capaz? O progreso salvaxe leva a un camiño despersonalizado que en Portugal non se produciu? O ar melancólico é o resultado do encanto ou da crise? Pensamentos que entrevoan sen solución definitiva.

03. Guadi Galego - Dama.

O segundo disco de Guadi Galego, ou o primeiro (segundo se mire), está cheo de detalles. Benzón é un proxecto cheo de amig@s que colaboran, arranxan, tocan, comparten visións musicais. Distintas formas de entender a música co tradicional sempre de fondo. En Dama canta coa fermosa voz da súa irmá Uxía.

No apartado de música pode lerse: "Fundamental para a historia da expresión musical de Portugal é a música folclórica que se baila cunha especie de zapateado e pode escoitarse en case todas as festas populares". Sabendo da inmensa riqueza musical e cultural portuguesa esta afirmación resulta moi deficiente. O que nos leva a dubidar de toda a guía. Ata que punto son certas as palabras que deitan dous norteamericanos? Por un lado é boa unha visión externa, allea, pero tamén é falsa.

04. Ibrahim Ferrer - Marieta.

"A mí me gusta que baile Marieta..." Música para bailar, para disfrutar. Ibrahim Ferrer tiña unha mirada ben triste, e non imaxinaba a sorpresa que lle reservara a vida cando ao tolo Ry Cooder lle deu por rebuscar entre os músicos de Cuba. Ibrahim atopouse só e recurreu á música para sobrevivir alá con 12 anos. Perdeu a ilusión pola música e foi unha grandísima sorte que accedera a pasar polo estudio onde gravaban Buena Vista Social Club. Marabillosa voz, cantante asombroso, o que máis lle gustaba era cantar boleros.

Queremos chegar a Sines, mais unhas chemineas enormes expulsan esa idea das nosas cabezas. Entón pensamos en Grândola, para pisar os aires da revolución. Mais pasamos de largo e introducímonos no Alentejo ata chegar a Évora. Realmente impresionante o Alentejo, despoboado, por estradas estreitiñas, de noite... Haberá que re-andar por eses camiños con máis luz... Case mellor que bailamos por eses camiños (con Marieta). Chegamos ao parque de campismo fóra de hora, pero entramos.

http://www.myspace.com/ibrahimferrer

05. Ravi Shankar - Raga Tilak Shyam.

Hai temas que son mellores para outras actividades que conducir. Deixemos pois este tema do indio Ravi Shankar para goces máis nocturnas. Influencia clara para músicos como The Beatles, Yehudi Menuhin, Hozan Yamamoto ou Philip Glass, Ravi Shankar foi un dos músicos do movemento hippie dos anos sesenta. Pai tamén de dúas músicas de moita repercusión hoxe en día, Norah Jones e Anoushka Shankar.

No camiño mudamos de músicas, unhas mellor que outras. No publico ven a noticia do atentado de ETA. Neste periódico fálase, como non, da gripe A, cun profundo anális, e tamén se fala dunha enquisa na que se fala da unión de España e Portugal. Asusta o descoñecemento mútuo, asusta a coincidencia das novas, asusta a imbecilidade política.

Esa noite un grupo de españois poñen a música moi alta. Os españois, sempre os españois...

http://www.myspace.com/ravishankarmusic

06. Los Sabandeños - Folías Parranderas.

Na viaxe deste ano aparece a viaxe do ano anterior e por iso hai un disco de Los Sabandeños no coche. Neste caso cunhas Folías que parece ser o que máis gusta.

Á noite seguinte é un grupo de portugueses os que meten ruído cantando cunha guitarra o "porompompero". Non hai nada como ter prexuizos para que salten polos aires meténdochos nos fuciños. Isto dos prexuizos só vale para que as persoas se queden tranquilas pensando que cuadriculando a realidade estase máis perto da verdade.

Évora, ben bonita, ben tranquila, descanso da alma e dos ossos.

http://www.myspace.com/dmusiclife

07. bOnOvO - Ai! Filomena querida...

Xa apareceu bOnOvO por aquí cando aínda non había disco. Un tema cunha letra moi contundente, unha letra que conleva o cabreo. E o caso é que o tema é tradicional, sacado da recopilación de Mini e Mero (estes dous grandes personaxes da cultura galega aos que habería que adicarlles moito máis tempo).

De camiño a Lisboa topámonos con Setúbal e un dos primeiros exemplos de arte manuelino (ben máis bonito por dentro que por fóra), o que nos vai preparando para a chegada a Belem. Pensando nisto pedimos unha bifana, mais como as de Lisboa non hai. O camiño a través do parque da Arrábida, insultante, tanto pola natureza como pola ostentación de ladrillo con vistas espectaculares.

http://www.myspace.com/bonovo

08. Bebo Valdés & Javier Colina - Bilongo.

Música para bailar e para cantar aínda que nin se cante nin se baile. Estes dous músicos fan que a xente se lance a cantar e imaxino eu que estarán bailando nos seus asentos. Bebo Valdés e Javier Colina piano e contrabaixo, xuntos ou por separado... Son deses músicos cos que sempre acerta un: Quiquiricú, mandinga... quiquiricú, mandinga...

A cidade das sete colinas. A cidade branca. A súa área metropolitana concentra máis da cuarta parte de toda a poboación do país portugués mais non parece unha cidade saturada. Poderiase dicir que Portugal é un país practicamente deshabitado. Concentración da poboación arredor do "progreso", da "urbanización". Acabaremos comendo ladrillos?

09. Pancho Álvarez - Novo Parrafeo.

Seguindo coa atención ás letras fainos moita gracia a letra deste Novo Parrafeo do último disco de Pancho Álvarez, Sólidos Galicianos.

Moito que ver e pasear en Lisboa: A Baixa, O Bairro Alto, Alfama, O Chiado, Belém, Estrela... Unha historia chea de calamidades (terremotos, incendios, inundacións, reis derrochadores...) e de momentos afortunados (descubrimentos, reis derrochadores...) o que fai que esta cidade sexa unha e moitas. De todos os tipos, de todas as clases, para todos os gustos.

10. Pee Wee Ellis - Oh My God.

Cando as músicas se repiten hai que procurar entre os discos que sempre quedan no fondo da maleta. É así como (re)descubrimos a Pee Wee Ellis, mestura de jazz, rock, funk, soul...

Entre paseo e café e entre elétrico e elevador os pensamentos voan libres arredor das lecturas. A revolução dos cravos é un bo final para unha ditadura. O propio exército levántandose contra a inxustiza. O pobo agradecéndollo con flores. Unha canción que se eleva na eternidade. E resulta que o seu grande ditador tamén morreu en ditadura. Foi o seu substituto o que "sufriu" a revolución, despois de 6 anos no poder. Isto réstalle moito romanticismo á historia... E será que nada é o que parece?

11. Björk - It´s Oh So Quiet.

Tamén entre os discos que re-aparecen están os discos recopilatorios de agasallo. E no medio de músicas do máis "ecléptico" aparece este tema que lembra a unha publicidade que xa non lembro. Björk é diferente ata de si mesma. Este tema pertence ao seu disco Post que saíu alá polos anos 90 cando máis se deu a coñecer.

Vaise rematando a viaxe. Antes de coller camiño ao norte visitamos A boca do inferno e mais o Castelo dos Mouros e o Palacio da Pena, deixándonos perder polos seus xardíns. Quedan por ver noutra ocasión outros espazos, outros monumentos, outras paisaxes. Falamos da conservación dos monumentos, das vilas, da historia (en resumo). Falamos do respecto da construción na costa. Pensamos que a crise económica (que parece eterna) ten que ver moito nisto mais tamén se "ve" outra forma de pensar e de facer moito máis acorde coas persoas.

Aínda nos resistimos un pouco a marchar e paramos a cear en Ericeira, vila pequeniña e xeitosiña, que xa non é concello. Rematamos os nosos cartos nun arroz con marisco.

http://www.myspace.com/bjork

12. Uxu Kalhus - Saia da Carolina.

Non é a primeira vez que aparecen os Uxu Kalhus por aquí. Nin tampouco é a primeira vez que aparece a Saia da Carolina. Un tema máis para o programa de versións que sempre tiven na cachola.

Desta vez quedaron atrás Óbidos, Mafra, Tomar, Coimbra... e aínda quedaron moitas para outras ocasións. As ganas son moitas, mais o tempo é limitado. De seguro volveremos.

http://www.myspace.com/uxukalhus

13. Amália Rodrigues - Uma Casa Portugesa.

Amália será sempre Amália. Non hai máis que falar, só hai que escoitar. Imposible resistir a tentación do seu feitizo. Estando en Lisboa cae no peto un disco de Amália. Neste caso escoitamos a apertura do concerto na sala Olympia en París.

Non hai mellor maneira de despedir estes programas. Mudámonos dobremente. Estaremos en breve noutros lugares. Ata entón, escoitade e gozade...

Manifesto en defensa dos dereitos fundamentais en Internet

2009-12-02T12:49:00.002+01:00

Manifesto en defensa dos dereitos fundamentais en Internet

Clásicos del humor

2009-11-14T12:13:00.003+01:00

Non pensaba eu alá por Xaneiro que, cando merquei o primeiro tomo da colección de Clásicos del humor adicado a Mortadelo y Filemón, tería hoxe nas miñas mans o tomo adicado a La familia Trapisonda y otros personajes familiares sen que se me quedase atrás ningún tomo da colección.

Unha colección aínda por desfrutar. Mais estou seguro que será o un refuxio estupendo neses momentos nos que non hai, ou non apetece, nada que facer.

Parece que RBA está empeñada en recuperar gran parte do arquivo do cómic español, que sempre estivo presente e nunca se lle fixo caso.

Non é a miña intención debullar a colección e os contidos, isto xa o fixeron outros con moita máis adicación. En http://clasicosdelhumor.wordpress.com/ é onde se pode atopar toda a información sobre a colección e o que outras webs e blogs din sobre ela. Fálase dos contidos, das imaxes, das técnicas de escaneo, de títulos que non aparecen, fanse portadas alternativas e portadas posibles, etc, etc.

O nome que sobresae por riba en todos os comentarios, en todas as anotacións é o de Antoni Guiral, o impulsor desta colección e tamén dos proxectos Cuando los cómics se llamaban tebeos, Los tebeos de nuestra infancia e Del tebeo al manga, una historia de los cómics. Sen ningunha dúbida hai que agradecer a enorme sabiduría de Guiral sobre o cómic e a súa teima de levar adiante estes impresionantes proxectos.

Piano stairs

2009-11-10T23:09:00.000+01:00

Envíanme este vídeo por mail:

Gozo coma un anano do vídeo ata que chega o final e todo se volve mentira. Non é máis que un anuncio. Será certo ou será só publicidade? Fago como que non vexo os dous últimos segundos e quedo co pensamento de que realmente a xente prefire a escaleira musical á mecánica.

Hai ideas que son ben bonitas!

Luz.

2009-10-28T18:43:00.001+01:00

Paseos por Portugal. En bicicleta, de acampada, km en coche...

Dúas viaxes diferentes. E momentos de pensamentos.

Todo o mundo durme. Entre as árbores vese o Farol do penedo da Saudade en São Pedro de Moel. Aí está a luz de esperanza entre toda a negrura. A outros tráelles outro tipo de pensamentos, que no fondo é atopar o que se nega sistematicamente no local, no próximo.

Farol do Cabo de São Vicente en Sagres. O mundo acaba de aplaudir ao afogamento do sol no fondo do mar. Todos os días ocorre o mesmo e, sen embargo, parece un milagre que ocorra diante dos propios ollos.

Un ten a tentación de coleccionar faro(i)s como se palcos da música se tratasen. Ao fin son dúas construcións cun uso moi concreto e especial. Resístome a semellante cousa, aínda que ir na procura de faro(i)s é como procurar as fins do mundo. O mundo coñecido, o mundo defraudante. Cun mundo por diante, distante, un mundo por coñecer, ilusionante.

A fin non é máis que un comezo. O farol é unha guía, un camiño novo. De luz.

Kiko da Silva en Lecturas Debuxadas

2009-10-17T14:00:00.002+02:00

O día 20 de outubro arrinca a nova tempada do Club Lecturas Debuxadas cunha sesión especial na que contaremos coa presenza de Kiko da Silva. O ilustrador estará na Biblioteca de Gondomar para falarnos sobre a situación da banda deseñada en Galicia e de todos os proxectos nos que anda metido: a revista Retranca, Bdbanda, a súa serie Fiz nos biosbardos, os álbumes ilustrados e as colaboracións que publica en La Voz de Galicia e El Jueves.

Ademais, ese mesmo día 20 inaugurarase na Casa da Cultura a exposición As bases da Banda, da que xa se falou no club.

A TVG en inglés

2009-10-15T21:53:00.001+02:00

Andan os dobradores da TVG (neste caso da G2, a segunda canle da televisión galega) coa mosca detrás da orella porque comezaron a emitirse programas só en inglés, e subtitulados en galego.

A serie "A xuiza Amy" comezouse a emitir só en inglés, aínda que agora desapareceu da programación. Xa están na procura doutra serie para facer o mesmo (parece que "Dawson creek")

Os Teletubbies son subtitulados:

Eu encantado de que se emitan películas en versión orixinal subtitulado, pero os Teletubbies????

O máis sorprendente é que isto ocorre na G2, ou sexa na segunda canle da televisión de Galicia, que só se emite na TDT.

A tecnoloxía non debe ser o forte destes políticos ignorantes e trapalleiros. No mando do meu receptor de TDT existen dous botóns. Un é para escoller o audio. O outro para escoller se se queren ou non subtítulos. Nalgúns canais estes botóns son de utilidade e podo escoller entre o idioma orixinal ou o dobrado e os subtítulos ao castelán (nas dúas canles galegas non se poden escoller os subtítulos).

Eu apostaría pola tecnoloxía e daríalle o poder de escoller á xente que vexa a televisión e poría tanto os idiomas como os subtítulos no idioma orixinal e nos idiomas propios.

Eu añadiría por os subtítulos en inglés e en francés, e en galego, catalán, basco, castelán... Esta si sería unha boa ferramenta para quen queira aprender idiomas.

E xa que estamos... Xa que na TDT se poden transmitir máis canles de televisión, por que non transmitir todas as canles autonómicas para todo o territorio español? E indo máis alá, e por que non chegar a un acordo con Portugal para poder ver as canles portuguesas? (todo con audios e subtítulos en varios idiomas).

A tecnoloxía serve para facer todas estas marabillas, mais a política, mellor dito estes políticos só serven para enlealo todo.

A tecnoloxía serviría para que nós tivesemos o poder de ser libres... e non será que non lles interesa?

_______________________

Nota: Ando moi mosqueado co de mancomun, pero quedará para outro momento...

Casco Vello

2009-10-10T20:51:00.048+02:00

Estos días atrás estiven participando no concurso de tapas que organiza o Centro Comercial Aberto Vigo Vello. Unha idea estupenda para coñecer ese Vigo que está aí pero ao que un nunca se achega. A pesares dos "documentais" das televisións que só buscan o sensacionalismo barato, o casco vello de Vigo está cheo de vida e parece que pouco a pouco (un pouco a pouco moi lento, hai que dicilo) vai recuperando a imaxe que nunca debeu perder. Esperemos que polo menos o casco vello se salve da barbarie urbanística que asolou practicamente o resto de Vigo e sirva para ir contaxiando ao resto dos barrios e Vigo acabe sendo a cidade que debeu ser sempre. Tal vez usando un pouco de efecto pigmalión o desexo acabe converténdose en realidade.

Un xa votou no concurso. Un xa coñeceu un pouquichiño máis ese recuncho de Vigo onde se pode pasear e onde se pode imaxinar un mundo máis alonxado da estupidez cotiá (a pedra sempre me leva a outros pensamentos...)

Gripe A

2009-10-07T20:40:00.000+02:00

Chégame por correo o vídeo de Alish sobre a monxa catalana Teresa Forcades onde fala da orixe da gripe A e de todos as consecuencias (médicas, sociais, políticas...) que se extraen desta gran mentira e estafa que está sendo esta "enfermidade".

O primeiro impulso foi "outra vez a gripe A e a información de sempre". Aínda así póñome a ver o vídeo. Será verdade, será mentira? Non sei. Parece bastante serio. Busco información crítica sobre este vídeo, e de momento non a hai. Así que aí vai este vídeo para ter onde poder escoller.

Espoño o vídeo de vimeo e os de youtube. Os que non vexan ven o de vimeo (como me pasou a min, que vaian directamente aos de youtube)

Vimeo:

CAMPANAS POR LA GRIPE A

Youtube:

Eu xa non pensaba vacinarme. Eu xa estaba farto da Gripe A. Sigo co mesmo pensamento. Mais xa non quero que me falen máis da Gripe A. Por favor, non quero máis información tremendista e alarmista sobre algo que non habería que darlle importancia ningunha. Non me envíen máis (des)información sobre a Gripe A.

Estamos na sociedade da desinformación e fan o que queren coas nosas vidas. Onde están os periodistas? U-la democracia?

Queremos Culturgal 09

2009-09-21T23:23:00.001+02:00

- A comezos de setembro de 2009 a Consellaría de Cultura comunica á AGE que non dispoñen de diñeiro para organizar o Culturgal 09.

Esta é unha das frases que aparece na historia retronarrada que se conta no blog http://queremoscultura.blogaliza.org/. É a parte da historia que provoca todo o resto.

Parece que o goberno de Feijoo non sabe facer outra cousa que desfacer. Leva dende que gañou as eleccións desfacendo, botando abaixo, dando marcha atrás, anulando, despedindo... Parece entón que o goberno que tanto critican si que fixo moitas cousas. Ata parece que lle están dando visibilidade a todo o que se traballou nos catro anos anteriores.

Chegados a este punto organizouse unha plataforma cidadá para tentar que o Culturgal deste ano se organice sen contar coas subencións da Xunta.

É unha moi boa idea. Deixar de queixarse, de lamentarse... e porse en marcha.

A plataforma conta cun blog e tamén cun grupo no facebook.

Todo aquel que queira axudar pode apuntarse como voluntario e ofrecer aquilo que sabe facer. Tamén pode adherirse para apoiar a iniciativa.

Esta idea debería reproducirse, espallarse, contaxiarse a todos os recantos da sociedade. E non penso que debera ser todo voluntariado se non que se debería traballar sen esperar a subención do goberno de turno. Tampouco penso que a cultura non debera subencionarse, pero que non sexa tan só sentarse na cadeira esperando polos cartos caídos do ceo. E se non chegan os cartos, laiarse e non facer nada máis. Os gobernos, os políticos, deberan darse conta de que teñen que traballar para os cidadáns, tanto se estes os votan como se non. Deberían traballar para crear e non para desfacer o que os que non pensan como eles crearon antes.

Risoterapia

2009-06-29T12:45:00.004+02:00

Envíame a miña amiga Ana este correo:

_____________________________

Ola de novo!!!

Comunícovos que proximamente no centro azahar realizarase un taller de risoterapia. Para que poidades coñecer esta actividade mais a fondo envíovos información no arquivo adxunto..

O taller realizarase o sábado día 4 de xullo as 10:30h. O custo desta actividade son 12 euros.

CENTRO AZAHAR:
Rúa Montero rios nª 28, 2A

Coma sempre gustaríame que todas as persoas que estedes interesadas comuniquedelo canto antes xa que para poder realizar este taller precísase un número mínimo de persoas..

Despois deste longo inverno azahar proponvos que nos riamos todos xuntos para comezar con alegría e vitalidade este esperado verán..

Bicos riseiros para tod@s!!!

Información e reserva:

Ana sánchez: 606093178

_____________________________

O curso será impartido por Fran Ameixeiras:

Monitor de dinámicas da risa, formado na escola de "salut inteligent" de Barcelona.

Tamén é actor e clown das compañías "acontrabutaca", "Tirinautas" e "Os sete magníficos+1", e da organización "pallasos en rebeldía".

Formado con mestres como Leo Bassi, Fraser Hooper, Jonnhy Melville entre outros.

Os arquivos dos que fala podedes descargalos aquí e aquí.

Apuntádevos que vai estar realmente ben!

Bruma

2009-06-14T06:14:00.000+02:00

Este é o vídeo promocional do espectáculo Bruma, 9 espellos e unha caixa de música, que se presentará os días 19 e 20 de Xuño no Teatro Principal de Santiago ás 21:30h.

Kowalski na avenida Dropsie

2009-06-10T06:36:00.006+02:00

Walt Kowalski é o personaxe principal da película Gran Torino, dirixida e protagonizada por Clint Eastwood. A avenida Dropsie é a avenida onde se centra a triloxía de Will Eisner, Contrato con Dios.

Visitando a miña familia quedamos cuns "amigos" e imos tomar un algo a un bar do barrio. Eles hai moito tempo que viven no mesmo barrio e cóntannos historias da xente e de como se foron movendo de negocio en negocio. Agora hai moitas tendas de chinos. Talleres de roupa que traballan ata moi tarde pero "ninguén" sabe que están alí.

Obra (No coment) é unha obra de teatro de Produccións Teatrais Excéntricas na que se fala da crise do 29 dende o punto de vista de tres inmigrantes que traballan na construcción dun edificio.

As imaxes de protestas con lume e fume e policías disparando bolas de goma e ducias de feridos non son tomadas noutro país, nin noutra zona, nin sequera noutra cidade. Na mesma rúa pola que un pasea foi onde golpearon, onde queimaron, onde feriron...

Hai épocas na que todo conflúe para falar do mesmo. A crise está aquí e botamos as mans á testa porque non había quen predecira semellante cousa. Sempre se falaba da burbulla inmobiliaria e financeira pero iso podía ser algo que lle sucedería a outro e pasando un tempo que non era posible lembrar. E de súpeto cae a lousa e asoballa todo o que atopa.

En Contrato con Dios fálase da crise do 29 e como foron transcorrendo as fases que agora se repiten matizadas polo tempo tan hipócrita do presente. A crise da construcción e a financeira van da man. Como agora. Sucede cando se basea a economía na reproducción exarcebada do ladrillo. Un dos cancros da sociedade. Crecemento descontrolado da ambición.

É unha marabilla atoparse con Eisner, un xenio, a persoa que puxo ao cómic no lugar que lle correspondía (Di Updike: Non é que Eisner fose por diante do seu tempo, é que o tempo aínda está tentando alcanzalo). Na Avenida Dropsie, a terceira das historias, conta a vida dun barrio do Bronx dende o ano 1870 ata hoxe en día. Cóntase a vida do mesmo barrio por onde van pasando distintas oleadas de inmigrantes (holandeses, ingleses, irlandeses, xudeus, afroamericanos, portorriqueños). A historia é sempre a mesma. Os que veñen son vistos como foráneos e os que estropean o barrio. O barrio xa non é o que era. Esta é a frase que se vai repetindo. Historias de nacemento, morte e resurrección. Os foráneos pasan a ser a xente do barrio, os que se recoñecen, os que se protexen dos seguintes foráneos. E no fondo unha historia de deterioro da forma do barrio, pero por simple aglomeración, presión demográfica e moles de cemento e asfalto.

O choque de xentes dase en Gran Torino. Literalmente aparece unha secuencia na película na que Kowalski (un partipante na guerra de Vienam) despotrica contra os "chinos", preguntándose por que tiveron que vivir ao barrio. A muller que ten diante pregúntase por que Kowalski se resiste a abandonar o barrio, que todos os demais xa o fixeron. O estadounidense, con antecedentes polacos, vese desplazado polos hmong, mais acaba sentíndose identificado con eles e termina por axudalos.

Unha película na que Eastwood se implica dirixindo, actuando, producindo e ata cantando. Unha película pausada, de ritmo lento, na que se cuestionan determinadas inercias desta sociedade tan materialista. A última escena, onde saen os créditos, longa, amplia, é das máis suxerentes, evocadoras e pensativas que eu vin no cine. Non deixa que un se levante da cadeira, como se fose a ocorrer algo máis. E non ocorre nada. Aparentemente, pois sucede todo na imaxinación de cada observador.

... e a vida segue, implacable, cíclica, á marxe dos erros dos humanos, das imbecilidades das persoas.

Xentes, letras, músicas...

2009-06-08T01:06:00.005+02:00

O sábado 6 de Xuño foi un día moi completo.

Pola mañá, a iso da unha, visita teatralizada no verbum (a casa das palabras). Un percorrido por todo o edificio indo de bloque en bloque, de letra en letra, de comunicación verbal e non verbal. Acabando no teito ao ar libre lanzando verbas nun globo que se perdeu entre o algodón de choiva.

Comer en Teis, nun bar ao lado de Guixar, onde comen todos os días os que agora andan de folga. Uns chocos e uns rapantes con pementos de padrón, patatas fritidas e ensalada. Racións inmensas, como para xente con fame. Despois fálannos que foi unha mágoa non haber collido un variado e probar as sardiñas e as xoubas que están riquísimas. Será outro día. Estamos sós, non hai ninguén máis:

- Traballades sobre todo pola semana, non si?
- Si, claro. Pola semana aquí non se para. E antes tamén se enchía os sábados, pero agora que están en folga, pois... Xa levan así dous meses. E para a semana comezan con folga indefinida. Están levando xa os barcos a facer fóra. Ao final van quedar sen traballo. Cobran ben porque fan moitas horas extras, pero sen as horas extras poden estar nos 600, 800 euros. Agora van notar moito non traballar. É unha cadea, eles non traballan, nós tampouco, dependemos deles. Non sei que vai pasar...
- ...
- Pero non comedes? Iso hai que comelo todo, eh!
- Buf, non podemos, era moita comida para nós.
- E postre, queredes?

Pola tarde collemos o barco ás seis menos cuarto para ir á illa de San Simón. Paseo pola illa, coa ponte de Rande ao fondo, e entrega dos premios Xerais 2009. Discurso ben emotivo e reivindicativo de Agustín Fernández Paz: Oito doas para San Simón. Premio Merlín de literatura infantil para Jacobo Fernández Serrano, por Mil cousas poden pasar (cando eu pensaba que llo ían dar en Barcelona por Cacauequi, sorpréndeme velo nos Xerais). Os premios de literatura xuvenil e de novela son para Rosa Aneiro Díaz, por Ás de bolboreta e Sol de inverno. Ganas teño xa de que se publiquen os tres libros.

No momento da empanada, tortilla, viños e tertulias espontáneas, achégome a Tati para coñecela en persoa. Tati preséntame a Alfredo (os dous andaban por alí retransmitindo o momento para blogaliza). E máis tarde a Ana Bande e a Marcos. Pouquiño a pouco voulle pondo cara a todos os escritores do blogomillo. Unha rede social que se vai estendendo morna, tranquila. (Teño pendiente escribir sobre a xenerosidade do blogomillo, mais será noutra ocasión). Tati recibe moi ben a miña presentación por sorpresa e síntome afortunado porque me mostra unha foto dos pelachos. Ana Bande acólleme nos seus brazos e o pracer por coñecernos é rápido e mutuo. Quedamos en que lle escribiría para tratar de recibir o meu premio.

Xa antes estivera politiqueando con Lavesedo, que confesa que el pensaba que era curioso intermitente, nome que me acae moito mellor (onde vai parar?) e proponme o nome de O intermitente fisgón. Semella un marabilloso nome para un (we)blog (que non descarto...).

Achégome a Jacobo e doulle os parabéns por partida dobre (unha das mil cousas que podían pasar era que estivese de aniversario). Alí estaba tamén Manel Cráneo. Os tres comentamos o salón do cómic de Barcelona e o por que Cacauequi non foi premiada (basicamente porque nin sequera podía optar ao premio, xa que a distribución do cómic foi moi deficiente). Pregúntolle pola aportación dos seus fillos na obra e a máis directa foi o lema escollido, Papude, que é unha das mil variantes que teñen para chamalo.

Os momentos musicais foron aportados polo dúo Sobre Rodas, Luis Correa "O Caruncho" e Carlos do Viso. No esparcimento do bandullo unímonos uns cantos para tocar e desfrutar con eles. Deixo aquí dous tempos musicais. O primeiro é a segunda participación durante a entrega de premios e o segundo é volvendo a terra. Un día case perfecto (sempre hai que deixar marxe para mellorar!)

Cómic galego.

2009-06-06T19:55:00.000+02:00

Agora que xa pasou un tempo dende a participación da comunidade galega como invitada no Salón del cómic de Barcelona, que ven a mostrar todo o traballo que se está a facer na banda deseñada en Galiza poño o cartaz que se mostrou no salón. Unha verdadeira xoia, un cartaz que reúne dúas teimas do que pretende empurrar neste blog.

O cartaz non é o mesmo que eu vin por primeira vez porque houbo cambios políticos e tíñase que notar, claro está! (nótese certa retranca nestas verbas).

Tal e como entrou o novo goberno como elefante en cacharrería é posible que existan intentos de tirar todo o traballo feito. Eu sei que non será así, pois hai cousas que non hai quen as pare. E que son independentes do signo político das persoas que se senten co poder de facer o que lles pete, sen entender que terían que gobernar para que todo fose mellor e non para que o contrincante non teña razón.

Existe recoñecemento moito máis alá do chauvinismo localista.

Pd. No fondo entristéceme que agora todo teña unha capa de tinta política. No fondo síntome impotente ante a ineptitude da clase política. No fondo hai que coller a iniciativa para que non te leve a bóla de neve. No fondo e na superficie.

Músicas

2009-06-04T06:15:00.004+02:00

Chégame a través do e-mail a información sobre o I festival internacional de improvisación libre de Galiza. Será entre os días 4 e 7 de Xuño.

Entre as actuacións atópase O.M.E.G.A. (Orquestra de Música Espontánea de Galiza), que xa vai sendo hora de que vaia velos.

O programa (interesante coma el só) pódese descargar: ProgramaVibra

O.M.E.G.A tamén participará no 5º festival de jazz de Vigo, o Imaxinasons. Coma todas as edicións un festival tremendamente interesante que se desenrolará entre os días 25 de Xuño e o 5 de Xullo, con actuacións na rúa, exposicións, conferencias, mesas redondas, master-class e concertos.

Velaquí o programa.

Tamén en Vigo está sendo agora o festival SinSal Primavera-Verán #7.

Eu vou, apúntaste?

Nas ondas

2009-05-31T09:55:00.004+02:00

O Tíu Cancho escribe dende o 2007 no blog Planeta de Músicas. Dende hai un tempo, non sei canto, colaboro moi alá de vez en cando con el e el fai o propio no blog de Klezmer.

Dende La radio de los blogueros de Punto Radio Sevilla fixáronse en Planeta de Músicas e propuxeron participar en directo. O tiu Cancho quixo que eu falara en calidade de colaborador e así o venres pasado asistimos por teléfono á tertulia.

As preguntas que referenciaban ao blog contestounas el e eu matizaba o que se me ocorría. Non sabía que se podía escoitar o programa a través de internet se non houbera avisado antes (por se acaso houbera alguén interesado). A nosa colaboración durou media hora. Foi moi rápido e quedaron moitas cousas por dicir. Os temas voaban e non había máis tempo que para dicir unha frase.

O tíu Cancho é extremeño e non disimula o seu sotaque. Eu tampouco. Mais o máis curioso e máis sorprendente é que os locutores do programa non nos diferenciaban. Non sabían cando falaba cada un.

Non sei se algún día se poderá escoitar o programa. Nós estamos tentando que nolo envíen. (Xa veremos se aguanta a autocrítica).

___________________________________________________

Pd. Teño que dicir que fun humillado no concurso que fixeron no programa onde o extremeño disparou moi rápido. Na miña defensa podo declarar que prefiro a escoita lenta e pausada. (Espérote na próxima, Cancho) :)

Cantando na taberna

2009-05-25T15:33:00.002+02:00

A casa na que se le

2009-05-19T10:36:00.003+02:00

As fotos do "camiño" ata a Casa da Lectura.

Unha inauguración moi, moi emotiva.

Os ollos do Contomar

2009-05-12T12:56:00.005+02:00

A primeira publicación de Espazo Lectura titúlase Os ollos do Contomar. Unha experiencia de fomento da lectura. Un libro que estou seguro que dará moito que falar.

Os ollos do Contomar componse de fotografías de Manuel G. Vicente acompañadas de pequenos textos dunha ampla nómina de autores e autoras nos cales se reflexiona sobre a lectura e o libro.

Pódense baixar as primeiras páxinas do libro.

A presentación deste libro farase o sábado 16 de Maio na Casa da Lectura ás doce da mañá. Se é que é un pracer participar nesta asociación!

Para chegar á Casa da Lectura tan só hai que seguir as indicacións do mapa:

Ver indicacións para chegar

Belén Regueira nos premios Mestre Mateo 08

2009-05-04T15:23:00.002+02:00

Bruma

2009-04-27T14:08:00.004+02:00

O dia 2 de Maio, ás nove do serán, a compañía Bruma estrea no Auditorio de Cangas a súa primeira peza de danza "9 espellos e unha caixa de música".

BRUMA
9 ESPELLOS E UNHA CAIXA DE MÚSICA

“nun lugar descoñecido de nós”

Somos a través dos outros ou viceversa, ou todo?

Consciente ou inconscientemente pasamos a vida buscando espellos humanos nos que o seu reflexo nos diga algo de nós, algúns aborrecémolos, outros namórannos, pero nada ou case nada dura.

“El olvido solo se llevó la mitad” Joan Manuel Serrat en Lucía.

Dentro disto o terrible é non atopar un só reflexo no que quedarnos alomenos un instante ou unha vida, e así vagan pola súa existencia aqueles que non poden, ou peor, non queren; quedando só deles a súa anguria, a incerteza, a dúbida o medo etc…

Presentámosvos algunhas destas imaxes preguntando: onde te quedas ti?

FICHA TÉCNICA

Dirección Artística e Musical: Serxio Cobos
Intérpretes: Uxia Portela, Manuel Covas, Maria Prieto, Mercedes
Prieto, Iván Costa, Miguel Fraguas, Serxio Cobos
Iluminación: Ángel Cobos
Son: Fran Santos

Dar de ler como quen dá de beber.

2009-04-22T11:53:00.002+02:00

O día do libro, o xoves 23 de Abril, vaise celebrar en Gondomar a segunda sesión de lecturas compartidas Dar de ler, como quen dá de beber.

Vai ser na praza de abastos. Xente lendo, xente escoitando. Paso libre de entrada e de saída. Non hai por que estar en todas as lecturas, cada quen escoita o que lle peta.

Coma sempre, alí andaremos, alí leremos. Nesta ocasión escollemos un fragmento da obra de teatro O bambán, de David Rodríguez.

Aventuras de Cacauequi.

2009-04-20T11:46:00.003+02:00

O martes 21 de Abril estaremos con Jacobo Fernández no Club Lecturas Debuxadas comentando Aventuras de Cacauequi.

O cómic é, para min, unha marabilla casi surrealista (ou superrealista) na que a fantasía cólase por cada recuncho da cada viñeta.

Comentálo co autor é toda unha oportunidade e todo un luxo.

Anímate e ven!

Ás oito na biblioteca municipal de Gondomar.

12. Outra vez

2009-03-15T03:00:00.002+01:00

Antes de nada: Este programa tivo dúas grandes novidades. Unha: Foi lanzado para a súa pre-escoita a uns cantos amigos para que fixeran de críticos. (Foron pouco críticos, gustaron das músicas). Dúas: A versión "podcast" incorpora locucións do amigo (xa é amigo, que lle imos facer?) dorfun. Estamos en fase de probas, estamos no camiño (correcto ou incorrecto, iso que máis dá?)

Outra vez. Hai momentos na vida, na historia, que se repiten. A humanidade está condenada a caer nos mesmos ciclos eternamente. Para ben e, case sempre, para mal. Se se aprendese do que aconteceu, se existise a memoria, individual e colectiva, poderíase mellorar. Mais a humanidade quedou presa da traxedia grega. E aí seguimos.

O efecto pigmalión atrapoume e tiven que fuxir un momentiño (temo que volverá atraparme algún dos seus) para escoitar un pouquiño de música. E deixala aquí coa gran fantasía de que alguén haberá que se pare tamén a escoitar.

Aquí estou. Outra vez.

0. Sintonía.

Está para non estar. En canto alguén a adiviñe, mudo a sintonía.

01. Aíd - Non importa.

Do colectivo licor kafé saíu Aíd. Acaba de gravar o seu último disco "Jugando" onde intercala temas en castelán e en galego. Hip-hop/rap de autoafirmación dunha rapaza de 18 anos.

Unha das cousas que máis me gustou dende que os coñecín é o logo que escolleron. Toda unha simboloxía da cultura urbana de Vigo.

Non importa, non, non importa.

myspace: http://www.myspace.com/aid8990

02. Shivaree - Goodnight moon.

Kill Bill Vol.2. Porque todo ten unha segunda parte. Unha outra cara da moeda. Un yang, un dual, un oposto. Un elo inmiscible pero inseparable.

03. Kora Jazz Trío - Nina.

A kora é un instrumento de corda propio de África occidental. Son africano con harmonías occidentais. Dende os músicos de jazz búscanse novas sonoridades, e unha das máis frecuentadas é precisamente África. Kora Jazz Trío fai exactamente o contrario. Dende as súas raíces, dende os sons que coñecen, van na procura de linguaxes jazzísticos.

Botarse ao resto do mundo cos pes no propio. Valorar o alleo sen caer no autodesprezo. Unha teima a contaxiar.

myspace: http://www.myspace.com/korajazztrio

04. Andrés do Barro - Deixa que chova.

Chove. Pois deixa que chova.

Foi todo un fenómeno mediático alá polos anos 70. Cancións en galego que conseguen o número 1 con Franco aínda coleando. Chega a protagonizar unha película con Mariano Ozores e coa actriz de moda Conchita Velasco, aínda que dobrado por un actor profesional.

Outras son as cancións máis coñecidas de Andrés do Barro, máis esta trata de dicirlle a toda esa xente que anda desanimada, triste, que nunca choveu que non escampara.

05. Arno Bornkamp - Pequeña Czarda.

O saxofón é un instrumento da familia de vento madeira que se inventou a mediados do século XIX. É polo tanto un dos instrumentos máis modernos dos instrumentos "clásicos". Pola súa sonoridade entre o clarinete e a trompeta é rapidamente utilizado nas músicas máis "modernas" como o jazz, o rock, o pop, e todas as súas variantes. Existe unha sonoridade diferenciada para cada tipo de música (cousa que ocorre para practicamente todos os instrumentos).

Arno Bornkamp é un dos saxofonistas máis coñecidos no ámbito da música "clásica", preocupado por un son moi limpo e claro.

Pequeña Czarda é unha composición de Pedro Iturralde, baseada na danza folklórica húngara do mesmo nome, para saxo alto e piano.

myspace: http://www.myspace.com/aureliasaxophonequartet

06. Pedro Iturralde - Les Feuilles Mortes.

Pedro Iturralde é un músico extraordinario. Recoñecido saxofonista tanto do jazz como da clásica alí onde queira que se fale del. O termo Flamenco Jazz sae dun disco que gravou con Paco de Lucía á guitarra. Como profesor do conservatorio superior de música de Madrid levou o saxofón a lugares nos que nunca estivo. A súa investigación e os seus estudios ampliaron o rexistro do saxo incluíndo novos sons con posturas que conseguen novos harmónicos. Nos seus concertos de jazz sempre nos ensinou o que eran os harmónicos tocando dentro do piano coas cordas "soltas".

Mais neste tema colle o clarinete. É o único tema que eu lle escoitei tocado co clarinete e nunca co saxo. Todo o mundo lle poría o título de Autumm Leaves, mais el prefire a versión orixinal de Les feuilles mortes, añadindo unha introdución ao principio. (Grazas á gravación de RTVE podemos escoitar este tema que só toca nos concertos)

Outono de días grises e morriñentos que son levados con mestría por riba da improvisación.

myspace: http://www.myspace.com/pedroiturraldequartet
myspace (Paco de Lucía): http://www.myspace.com/pacoisgod

07. Mina Agossi Trío - NovaraJazz'06 live.

Escoitando o programa de Carlos Pérez Cruz, El club de jazz, coñezo músicas que doutra maneira non descubriría nunca. Hai música que só escoito no momento. Outras sen embargo, chámanme a atención e vou na súa procura. O que me chamou nesta ocasión foi unha entrevista a Mina Agossi onde falaba de transmitir máis alá da técnica, que con esta última non chegaba, había que "contar" algo.

Por iso escoito esta música en directo. Enerxía en movemento. Acción para escorrentar o insulso.

myspace: http://www.myspace.com/minaagossi

08. Josh Rouse - 1972.

Hai momentos no que te sorprenden. Conversas con xente que opina xustamente o contrario, ou case, que acaba por recomendarche o disco que tanto lle está gustando ultimamente. E así aparece Josh Rouse entre as músicas que escoito.

Sempre pode haber entendemento. É posible chegar a acordos. Aínda sendo inimigos, ou quizais por iso mesmo.

Música de hai tres décadas que soa nas orellas de hoxe en día.

myspace: http://www.myspace.com/joshrouse

09. Antonio Bravo - África.

Xa coñecía a Antonio Bravo pola súa colaboración con Germán Díaz e con Baldo Martínez, mais tivo que ser escoitando a Carlos Pérez Cruz que descubrise que gravara un disco. E, como non?, co selo de Germán Producciones Efímeras. Este galego de Ribeira que vive en Madrid deu en producir un disco de jazz gravado como antes, sen tomas repetidas, con todos os músicos tocando ao mesmo tempo, ou sexa, en directo. E iso nótase.

De África, o primeiro tema, di: "É unha adicatoria ao pobo africano. Esa xente que tivo a mala sorte de nacer do outro lado do valado. Por esa simple razón pesa sobre eles unha condena"

myspace: http://www.myspace.com/abravo

10. Parno Graszt - Rávágok a Zongorárá.

E volvemos a Hungría. Para danzar, para saltar, para esquecer os malos momentos e gozar, só única e exclusivamente gozar. Parno Graszt, música xitana en estado puro.

myspace: http://www.myspace.com/parnograszt

11. Tinariwen - Cler achel.

Dende Malí chega o blues africano guitarreiro de Tinariwen, que en lingua tamazight significa "os desertos". Cunha guitarra nun ombreiro e un kalasnikov no outro Ibrahim lanza perlas como estas: "A guerra é guerra e a música é música, non convén confundilas", "A miña carreira de soldado foi só un episodio da miña vida, pero agora sei que a música é unha arma moito máis efectiva. Cando os homes do deserto nos sublevamos, só o souberon en Malí e Nixer, ademais dalgún intelectual e uns poucos periodistas franceses. Agora o éxito da música tuareg permítenos ensinarlle ao mundo que existe unha cidade chamada Kidal, ao sur do Sáhara, onde habita unha das civilizacións máis antigas da terra", ou tamén "Non entendo o ritmo de vida que levan vostedes, a velocidade coa que se moven ou o espacio tan escaso co que se conforman. Acomódome ao que sexa necesario mentres estou traballando, pero cada vez que volvo a casa, comprendo que a liberdade e a quietude do deserto non se poden comparar con nada"

myspace: http://www.myspace.com/tinariwen

12. Stéphane Grappelli - Manhattan.

Ao lado de Django Reinhardt tocaba o violín Stéphane Grappelli, como só el sabe facelo no jazz. Música tranquila para pensar, porque como dicía Reixa: Estamos en guerra, pero hai que reflexionar.

Pois iso. A reflexionar.

13. Xoel López - Quen poidera namorala.

Versión moi ben feita da canción que popularizou Luís Emilio Batallán. Deluxe ou Xoel, tanto monta monta tanto, consegue que o pop-rock me entre pola orella. Neste caso non canso de escoitala. O único que non me gusta desta canción é que era o tema da campaña do psdeg-psoe. Mais non cheguei a escoitala nin pola rúa, nin na televisión, nin en ningún sitio. Claro que co final de campaña renegando do galego non é de estrañar. Non sei se isto beneficia ou prexudica a Xoel. Sei que é diana de comentaristas (pseudo)políticos.

Unha grande versión para unha grande canción do poema do grandísimo Álvaro Cunqueiro. Un tema que levanta o ánimo, que che fai erguer, que che pon a andar.

myspace: http://www.myspace.com/xoelopez

Moitas versións hai deste tema. Aquí deixo unhas cantas:

Ando probando outras maneiras de escoitar música:

- O meu perfil en last.fm
- Unha seleccion de jazz galego no spotify

Eleccións 1 de marzo de 2009

2009-03-01T00:00:00.000+01:00

Recollo o widget sobre as eleccións do 1 de marzo que xa é habitual que ofreza soitu.es.

Pódense ver as dúas eleccións de hoxe. Os resultados pódense comparar coas anteriores eleccións podendo escoller os resultados totais, por provincias e por comarcas. Tamén se poden ver os resultados de cada concello.

Estarei atento a como votan os meus veciños.

Tamén se poden seguir dende esta páxina.

Lendo debuxos.

2009-02-09T23:08:00.009+01:00

Pouquiño a pouco o Club Lecturas Debuxadas vai camiñando sobre chan firme. O que comezou con certo escepticismo e cautela por non saber se habería xente que se sentise interesada pola lectura de cómics, vai collendo corpo e parece que se vai facendo coa súa esquiniña no grande cuarto de Espazo Lectura.

Despois dunha sesión de presentación na que apareceron 12 persoas curiosas por saber en que consistían as lecturas de debuxos, comezamos coas lecturas dos cómics tentando coñecer, ademais das historias que contan, un pouco da forma desta linguaxe tan sorprendente.

A primeira sesión adicámola á Mansión dos Pampín, de Miguelanxo Prado, na que estivemos 18 persoas que compartimos as nosas opinións.

A segunda foi para Los combates cotidianos, de Manu Larcenet. Nesta ocasión fomos 25 persoas as que entresacamos todos os elementos narrativos e formais do cómic.

A partires deste momento iremos programando as sesións de tres en tres meses para poder publicitar todos os clubs de lectura nun tríptico.

Na próxima sesión meterémoslle o ollo a Maus, de Art Spiegelman. Será o próximo 17 de Febreiro.

A seguinte será o 17 de Marzo e leremos Rio Abajo, de Rabaté, como lectura principal, e Arrugas, de Paco Roca, como lectura proposta.

O día 17 de Febreiro adicaremos un tempo a escoller entre todos as tres seguintes lecturas, con propostas dende a propia asociación e coas propostas que aos participantes poidan aportar.

Queres ser ti un participante? Só tes que achegarte o terceiro martes de cada mes pola biblioteca municipal de Gondomar ás oito da tarde.

Na procura do oído absoluto (0)

2009-01-24T10:00:00.002+01:00

O oído absoluto é a habilidade de identificar unha nota polo seu nome sen a axuda dunha nota referencial, ou ser quen de producir exactamente unha nota solicitada (cantando) sen nengunha referencia.

Non está moi claro que é o oído absoluto, só hai que ver a propia discusión que se creou na definición da wikipedia.

Hai quen o ten moi claro, hai quen pensa que é unha cuestión xenética, hai programas de entrenamento...

Eu tiña moi claro que o oído absoluto era algo co que se nacía ou non. O oído relativo está claro que se pode traballar e mellorar, e que tendo un mo bó oído relativo, quen quere o oído absoluto? Sempre pensei e sempre dixen que o oído absoluto era privilexio duns cantos, e que podía haber xente cun oído relativo moi, moi, moi bó que memorizando unha nota podían "simular" o oído absoluto. Porque é posible memorizar exactamente o son dunha nota. Pois a máis baixa que se pode dar, a nota coa que máis cómodo se sinte un, etc.

Pero, claro, sempre ten que haber un amigo que veña a romperche os esquemas e que asegure que tal vez o oído absoluto poida ser adquirido con certo entrenamento. Faloume dun método dun tal David Lucas-Burge que asegura que se pode adquirir seguindo uns pasos moi sinxelos. Navegando por internet atópase un con xente que está dacordo e coa que di que é un estafador. Mais a dúbida xa está instalada nos miolos deste curioso.

Falando con outros amigos músicos que posúen oído absoluto, din que o que di o tal David Lucas-Burge non é tan estraño e que é posible que o proceso sexa tal e como o conta.

Agora o tal amigo proponme que siga o curso que está a facer el. Irame dando os pasos que el xa foi seguindo. Supoño que será unha forma de sentirse acompañado no seu camiño, aínda que sexa uns pasos por detrás.

Tal vez non o consiga, pero non creo que veña mal un pouco de entrenamento de escoita consciente, e estou seguro de que o oído relativo mellorará neste camiño que dou en chamar: Na procura do oído absoluto.

Los combates cotidianos.

2009-01-20T11:33:00.007+01:00

O club lecturas debuxadas vai tendo máis xente interesada, curiosa pola lectura tan característica dos cómics.

Na primeira reunión falamos do que ía ser o club, no que aproveitaremos para comentar a forma ademáis do contido. Acudiron 12 persoas que se interesaron pola linguaxe do cómic, os lugares onde conseguir información, os sitios onde poder mercalos.

A segunda reunión foi a primeira sesión do club, onde lemos e comentamos A mansión dos Pampín, de Miguelanxo Prado. Acudiron 18 persoas que participaron amplamente conformando un debate moi dinámico.

Hoxe vai ser a segunda sesión, onde falaremos dos Combates cotidianos, de Manu Larcenet. Eu confío en que vai ser unha conversa moi interesante, e espero que lles gustase (moito) a todos os que o leron. Xa me dixeron que vai ir máis xente, contaxiada polo boca a boca.

Alí te esperamos, se che apetece, hoxe, 20 de Xaneiro, sobre as oito da tarde na biblioteca municipal de Gondomar.

A Coruña Son 09

2009-01-08T00:15:00.001+01:00

Está xa en marcha o ACS 09.

ACoruñaSon
é un certame de creación de canción popular organizado polas Concellarías de Cultura e de Mocidade do Concello da Coruña. Este Certame, que ten como obxectivo fomentar, descubrir e promocionar novos autores e autoras de canción popular en galego, ábrese coa selección de dez autores. Os dez terán como premio a asistencia a un obradoiro de canción popular dunha semana de duración impartido por Santiago Auserón, primeira figura da creación, a interpretación e o estudo da música popular peninsular, onde traballarán as súas propias composicións. A actividade final do obradoiro será a gravación dun disco colectivo durante un concerto ao que serán convidados representantes de todos os sectores da industria musical galega.
Os autores que non foren seleccionados entre os dez participantes do obradoiro, así como outras persoas interesadas en asistir ao Obradoiro de Canción Popular que será impartido por Santiago Auserón do 24 ao 28 de febreiro na Coruña, teñen a posibilidade de matricularse en calidade de alunos oíntes. Para formalizaren a matrícula deberán seguir o proceso que se indicará proximamente na web do certame http://acorunason.eu.

Se se quere participar hai que darse présa que o prazo remata o 10 de Febreiro.

Xa hai uns cantos temas subidos concursando e tamén se pode baixar o disco da edición do ano pasado.

Aquí tedes as bases.

Animádevos e participade!

A mansión dos Pampín

2008-12-16T00:00:00.000+01:00

Ler "A mansión dos Pampín"

Estaremos hoxe, martes 16 de decembro, comentando este cómic no Club Lecturas Debuxadas na biblioteca municipal de Gondomar a partir das oito da tarde.

Anímate e ven!

Foro Social Galego

2008-12-02T21:53:00.003+01:00

A fin de semana do 5 ao 7 de Decembro terá lugar en Santiago de Compostela o Foro Social Galego.

Mais, que é o FSGal?

O Foro Social Galego (FSGal), que adopta a Carta de Principios do Foro Social Mundial, é un espazo aberto de debate democrático de ideas, de afondamento da reflexión, formulación de propostas, intercambio de experiencias e artellamento de movementos sociais, redes, ongs e outras organizacións da sociedade civil que se opoñen ao neoliberalismo e ao asoballamento das persoas fronte ao capital e que denuncian calquera forma de imperialismo.

O FSGal caracterízase pola súa pluralidade e diversidade, tendo un carácter non confesional, non gubernamental e non partidario. O FSGal non é unha entidade e non pretende ser unha instancia representativa da sociedade civil galega ou mundial.

Todas as actividades que se desenrolarán no foro pódense ver no programa en pdf.

Sesión informativa sobre Lecturas Debuxadas

2008-11-18T07:45:00.001+01:00

Hoxe martes 18 de novembro terá lugar na Biblioteca de Gondomar a sesión informativa do Club Lecturas Debuxadas, un club de lectura sobre cómic que Espazo Lectura bota a andar e que se celebrará o terceiro martes de cada mes ás oito da tarde (20:00 h.) na devandita biblioteca. Para asistir á reunión non é necesario inscribirse...

Segue lendo...

Palcos da música

2008-11-12T02:34:00.006+01:00

Deume por facerlle fotos aos palcos da música. E parece que vai ser unha afición moi duradera. Hai a quen lle gustou tamén e anda por aí coa cámara disposta a dispararlles aos palcos.

Non teño ningún problema por se alguén quere enviarme algunha foto de palcos da música. :)

Eu fago dúas dende posicións distintas. Fino fai unha do palco e outra do entorno.

As miñas vounas deixando no espacio do facebook. Tamen conseguín un libro do ano 1985 dedicado precisamente aos palcos da música, que formaba parte dunha exposición.

De momento aquí deixo unha pequena mostra do que quere ser unha colección de palcos da música.

Comezan a xurdir ideas e preguntas. Unha construcción cunha utilidade moi concreta. Por que teñen a forma que teñen? Como están orientados? Que fai que uns se conserven e outros desaparezan? Seguen a utilizarse?...

Os seráns

2008-11-10T16:45:00.001+01:00

Aproveitando que hoxe o Alalá inicia a súa tempada dedicándolle o seu primeiro programa aos seráns abro o blog dos seráns para que se poidan ver as contestacións á pregunta Por que se volven facer seráns hoxe en día?

Aínda que se pode seguir contestando á pregunta en:

http://osserans.blogspot.com

Os seráns no Alalá

2008-11-05T11:39:00.000+01:00

A nova tempada do Alalá arrinca o luns 10 de Novembro e estará adicado aos SERÁNS.

Xa case estamos de volta e farémolo en Novembro deste ano. O equipo do programa agradecémolo voso apoio e fidelidade a Alalá que nos fixeron líderes de audiencia as tres últimas tempadas.

Tamén queremos recordarvos que estamos dispostos a escoitar as vosas suxerencias sobre aquelas figuras ou agrupacións que consideredes que merecen un recoñecemento público pola súa laboura ou traxectoria na música tradicional.

O horario de emisión para a cuarta tempada será os LUNS ÁS 21:40 e comezaremos como non podía ser doutra forma de festa:

O primeiro capítulo da nova tempada tratará sobre OS SERÁNS, así que si vos queredes emocionar, rir e saber algo máis sobre a nosa cultura xa sabedes!!

Unha aperta de todo o equipo do programa!

www.blogs.crtvg.es/alala

Aproveitarei para abrir o blogue Os seráns.

Probando

2008-10-28T12:44:00.007+01:00

Para probar a inserción dun documento no blogue, deixo aquí un cursiño de improvisación musical.

Club Lecturas Debuxadas

2008-10-19T18:13:00.003+02:00

Dentro das actividade da asociación Espazo Lectura eu son o encargado do Club Lecturas Debuxadas:

Pensas que o cómic é só para nen@s?

Cres que non se poden contar boas historias dende o cómic?

Ven e descubre a linguaxe da lectura en imaxes!

Espazo Lectura bota a andar o CLUB LECTURAS DEBUXADAS

Recibe moitos nomes: banda deseñada ou debuxada, tebeo, historieta, novela gráfica… Definida como a ‘narrativa gráfica secuencial’, o cómic é xa a novena arte por dereito propio. Queremos descubrir esta linguaxe tan interesante lendo un cómic unha vez ao mes para comentalo despois entre tod@s.

As reunións celebraranse o terceiro martes de cada mes ás 20 horas na Biblioteca Municipal de Gondomar. Haberá unha xuntanza informativa inicial o martes 18 de novembro na Biblioteca.

Se queres formar parte do Club, ou recibir máis información, chama ao teléfono 636.871.036 ou escribe un correo electrónico a clublecturasdebuxadas@espazolectura.org deixando o teu nome e un teléfono de contacto.

ANÍMATE A VIR!!

Máis información:

Espazo Lectura
PDF.

Situación dos mestres de danza tradicional

2008-09-24T20:42:00.000+02:00

Chegoume un mail cunha reivindicación para os mestres de danza tradicional (que eu creo que sería extensiva aos mestres de música tradicional) que pretende por unha banda conseguir firmas de adhesión e por outra crear un debate sobre o tema. Tal vez esteas completamente dacordo e queiras firmar directamente. Ou tal vez non esteas dacordo con todos os termos e queiras matizar algo. Para isto último podes facelo nos propios comentarios. Para adherirte á proposta ou querer saber máis podes dirixirte a Mercedes Prieto e Serxio Cobos no mail prietomartinez.mercedes@gmail.com.

_________________________________________

Ilma. Conselleira de Cultura
Ilma. Conselleira de Educación

SITUACIÓN DOS MESTRES DE DANZA TRADICIONAL

Os abaixo asinantes queremos manifestar o noso desacougo e a nosa desconformidade pola carencia dunha planificación e regulación que contribúa á normalización da danza tradicional

Todas as persoas que se dedican profesionalmente a impartir clases de baile, moitos de eles hai máis de 20 anos, así como todas as persoas que confiabamos nun cambio político e con el esperabamos unha forte aposta pola nosa tradición , pola normalización do propio, asistimos con enorme frustración unha vez máis á chegada do mes de Setembro e ao inicio do novo ano lectivo sen cambio ningún ao respecto.

Os profesionais da danza quedan “roendo as uñas”, esperando a que algún colectivo, asociación cultural ou ANPA os chame para preguntarlle se poden darlles clase ese ano...sen contrato, na maioría dos casos, sen dereitos (contrato, vacacións,seguro, REGULAMENTACIÓN LEGAL xa que son traballadores) Traballando marxinalmente en algo que debería ser prioritario: que as nenas e nenos deste País coñeceran as manifestacións culturais propias , que souberan bailar e cantar e coñeceran os sons propios e sentiran orgullo de ser galegos.

A existencia dos mestres de baile posibilita que cada ano que moitos milleiros de persoas (moitos deles en idade escolar) aprendan nocións de ritmo, coordinación, conciencia corporal, equilibrio e forza muscular xunto con valores educativos como a socialización, tolerancia e integración , ou culturais como son as diferentes danzas relacionadas co noso riquísimo patrimonio que nos identifica como pobo.

Poderíase seguir con esta lista de nocións e competencias que se traballan nesas clases indo a outros eidos como o da saúde onde o aumento da autoestima e relaxación son dous factores importantísimos para o benestar das persoas.

Moitos de eses profesionais levan anos formándose, en cursos, recollidas, festas ou outras manifestacións culturais xa que de todos é sabido a grande importancia da transmisión oral desta actividade. Moitos vanse formar a outros países onde existen licenciaturas específicas que lles axuda a mellorar profesionalmente, e cando queren volver non teñen convalidación posíbel.

SOLICITAMOS:

1. FORMACIÓN REGLADA, para as persoas que elixan esa profesión. A resolución da consellería de educación e ordenación universitaria polo decreto 196/2007, onde establece o grao elemental das ensinanza de réxime especial de danza non é viable, xa que é imposible aprender nun ano lectivo (3º), con unha carga horaria de 60 minutos semanais tódolos contidos que se deben leccionar nas clases.

2.- Que aumente o horario das ensinanzas artísticas no currículo básico e que o eido tradicional forme parte do ENSINO OBLIGATORIO . É un dereito para as nenas e nenos galegos coñecer o propio , para poder amalo.

3.- REGULAMENTACIÓN DO EMPREGO (con tódolos dereitos e deberes do profesorado), para os profesionais que se dediquen a esa ensinanza.

4.- RECOÑECEMENTO DOS ANOS DEDICADOS A ESTA PROFESIÓN, para o persoal que fai esas actividades

Por que se volven facer seráns hoxe en día?

2008-09-14T01:02:00.003+02:00

osserans.blogspot.com é un blog dedicado aos seráns ao que só poden acceder, polo de agora, os que nos enviaron a súa resposta á pregunta:

Por que se volven facer seráns hoxe en día?

Queres achegar tamén a túa resposta?

Podes facelo aquí, indicando se queres que se publique ou non a túa resposta.

Bombo

2008-09-01T23:38:00.001+02:00

Hai músicos "tambor" e músicos "bombo". Ou sexa, hai persoas "tambor" e persoas "bombo".

Governe quem governe, Galiza nom se vende

2008-08-25T20:30:00.002+02:00

Governe quem governe, Galiza nom se vende

Este é o lema da festival da poesía de Salvaterra de Miño deste ano 2008.

Entérome de que xa se sabe o programa pola mensaxe no myspace que deixaron corvos, un dos grupos participantes:

Quinta-feira 4 de Setembro

19.30
Apertura de exposiçons
Covas de Dona Urraca / CASA DO CONDE

Pintura
- Fernando Morales
- Helena Ayape Guisán

Fotografia
Germán Cruces Rajoán: ‘Percurso do rio Minho’

Instrumentos tradicionais

Mostra
Igor Lugris: 'Poesia para ver, poesia para ler'

20.00
Jornadas do Audiovisual
COVAS DE DONA URRACA
Curtas premiadas no Festival de Cans
Mabel Rivera e Enrique Banet: ‘O salário do silenzo’
Xosé Bocixa: ‘As Encrobas. A ceo aberto’

22.30
Noite galega
Covas de Dona Urraca
Tino Baz e Grupo
Poeta: Marica Campo
-Aforo limitado
-Entrada 10 €
- Reserva de bilhetes:
info@scdcondado.org ou 986 658 036

Sexta-feira 5 de Setembro

20.30
Jornadas do Audiovisual
COVAS DE DONA URRACA
GZ Vídeos: selecçom de vídeos de Galiza Nom Se Vende
Sants.tv: ‘O AVE de Barcelona a Galiza’
Curtas premiadas no Festival de Cans

22.30
Festa da Mocidade
ZONA DAS MURALHAS
Apresentam Os da Ria

POETAS
- O Leo
- Kiko Neves
- Carlos Figueiras
- Valentina Carro
- María Lado

GRUPOS
- Ataque Escampe (Galiza)
- The Turre´s Band (Galiza)
- Os Corvos (Portugal)
- O Sonoro Maxín (Galiza)

Sábado 6 de Setembro

11.30
Marcha popular
- Murga: Sur do Condado (??? E non será Os seis do Condado?)
- Gaiteiros: Bailía
- Animaçom de rua: Touporroutou
- Comboio de baixa velocidade

12.30
Mesa Redonda
-Colectivos da rede 'Galiza Non Se Vende'

Feira Popular

Artesanato ao vivo
- Cesteiros, cabaqueiros, tamanqueiros...

17.30
Festa infantil
PRAça do castelo
- Touporroutou

19.30
Festival Poético-Musical
ZOna das muralhas

- Apresentam Luis Caruncho e Pinto d’Herbón

Poetas
- Xiana Árias
- Pedro Casteleiro
- Paco Souto
- Concha Rousia
- Cruz Martínez
- Alberto Lema
- Igor Lugrís
- Lino Braxe
- Chus Pato
- Pilar Beiro
- Núria Martínez Vernís (Països Cataláns)
- Limam Boicha (Saara)
- Isaque Ferreira (Portugal)

Grupos
- A Quenlla (Galiza)
- Canto da Terra (Portugal)
- Tabanka Djazz (Guiné-Bissau)
- Pirats Sound Sistema (Països Cataláns)

A procura.

2008-08-15T20:21:00.004+02:00

Moi boas, Miguel.

Antes de contestarche quixen obter máis información pois a charla do MARCO despistoume aínda máis. Por iso este retraso na miña contestación. Agora teño o libro de Alonso Montero e xa falei co meu curmán, que é o que sabe do tema.

A charla-coloquio comezou con moita intensidade. Cando cheguei xa había xente sentada nas cadeiras da sá e estaban a miña tía e a miña curmá de pé e rodeadas de xente. Eran os organizadores da mostra que se sentían encantados de ter familiares de Angelina entre o público. Eu tentei quedarme ao marxe, pero en canto me saudou a miña tía alí que veu o director da mostra e preguntoume como soubera da charla, que se estiveran investigando, que se procuraran aos familiares e só toparan a unha sobriña de Pepe... Eu pensei para min que non se lles ocorrera buscar a ningún familiar de Angelina, só tiñan que ir a Leirado e preguntar, e había familia de sobra... Pero iso non é o importante.

Eu ía cun motivo diferente á charla. Eu quería saber algo máis da tía Angelina. Para min sempre foi un misterio, e supoño que o seguirá sendo.

Na charla falaron Antonio Alonso Fontán, a persoa que recibiu de Angelina a carta. Falou de finais dos anos sesenta. Ela esperou á persoa a quen darlle a carta, quixo entregarlla á persoa adecuada. Era moi consciente do que tiña entre as mans. E isto significa que gardou a carta durante corenta anos. Esta foi a miña primeira sorpresa. Eu pensaba, erroneamente, que lla dera pouco despois de que Pepe fora asasinado. Era perigoso ter a carta.

Despois falou Carlos Núñez (o pai) e fixo un discurso moi emotivo, como preso do cárcere onde foi escrita a carta e agora se exhibía no mesmo lugar reconvertido en museo. Unha intervención con moita forza, na que resaltou a maneira de vivir no cárcere e como todos os sentidos se agudizaban. Os movementos, os dicires, as actitudes...

Por último tocoulle a Alonso Montero, que incidiu moi certeiro en que Pepe non era unha persoa que fose á guerra presta a morrer na loita. Como outra moita xente Pepe só quería vivir e non se ten constancia de que estivera en ningún grupo político. Supoño que cando se poida ter acceso ao arquivo de Salvaterra poderase saber que ocorreu, aínda que son moi reacios "porque vive aínda xente implicada". E despois contradeciu a Alonso Fontán no seu recordo de como lle contara a entrega da carta. E leu un fragmento do seu libro "Intelectuais marxistas e militantes comunistas en Galicia (1926-20006)":

José Domínguez González ¿foi comunista?

O 8 de Febreiro de 1937, desde a prisión de Vigo, escríbelle a Angelina Estévez, a súa noiva, natural e veciña, coma el, de Leirado (Ponteareas). É a carta dun condenado a morte. Reproducímola enteira:

... ...

Pretiño de Leirado está a aldea de Meder onde naceu e vive Antonio Alonso Fontán, un dos cidadáns galegos de máis interese e singularidade: labrador e poeta, axitador social e martelo de caciques. Xa era na comarca, antes da morte de Franco, "o roxo", "o herexe" e tamén "o comunista" (aínda que nunca militou no partido). Angelina, que nunca o tratou, oía, oía e calaba, pero un bo día, pouco despois da morte de Franco, vai a Meder á procura de Antonio Alonso Fontán, "o herexe". Atópao, cun libro na man, alindando as vacas. A relación de Angelina con Antonio era mínima: vérense, moi poucas veces, nun enterro ou na feira e saudáranse sen máis. Pero Angelina sabía moito de Antonio, tanto que, nese día, pouco despois da morte de Franco, procúrao, atópao e, case sen mediar palabra, pon nas súas mans un sobre que contiña unha carta manuscrita. Xa entregada, tatexa unhas palabras, bótase a chorar e vaise. Non tardou en morrer. Minutos despois, Antonio, conmovido, descobre que era herdeiro dun tesouro moral e literario.

...

Leu máis e no libro veñen máis verbas (empréstocho cando queiras), pero estas son as que me deixaron máis confundido. Primeiro, Meder e Leirado son dúas parroquias do concello de Salvaterra de Miño. Non é de estrañar que non atoparan a ninguén, se foron á procura en Ponteareas (aínda que se buscasen na túa casa haberían de atopar quen lles dese información). E segundo porque Angelina non morreu ata os anos noventa. É maís. Ao meu curmán gústalle moito a historia e sempre andou indagando. Desta forma descubriu que A Nosa Terra publicara varias cartas de fusilados da zona de Leirado e foi ensinarllas á miña avoa. Coa miña avoa estaba a súa irmá, Angelina. O meu curmán deuse conta nese momento que había unha carta destinada a Angelina e comezou a lela. Angelina ergueuse e comezou a dicir palabra por palabra toda a carta. Imaxina a sorpresa e a emoción do meu curmán nese momento. Tal foi así que falando o outro día con el comentoume: -Lembras como era a tía Angelina? Sabes como era con nós. Pois ese día pediume que lle fixera unha fotocopia á carta e deume 500 pesetas!

A verdade é que isto era para contar na charla. Angelina chegou a saber que a carta tivera transcendencia. Morreu sabendo que lle dera a carta á persoa adecuada e a carta volveu ás súas mans en forma de fotocopia. Eu penseino, mais non sabía exactamente como fora toda a historia e como non se estaba a falar da miña familia non quixen entrar a desmentir o que se estaba contando. Ao fin e ao cabo o importante era a carta nese momento. A charla xiraba arredor da carta, non da miña tía. Foi unha mágoa que non acudira o meu curmán, pois el si puido falar con todo o coñecemento.

Despois xorden dúbidas, como que unha vez que a carta fora distribuída en fotocopias por unha chea de mans non foi de volta á súa dona lexítima. De todos os xeitos, Angelina soubo moi ben a quen lle entregaba a carta, e abofé que deu coa persoa adecuada.

Segue habendo moito misterio na vida da tía Angelina. Eu nunca a entendín (creo que ningún dos curmáns) e realmente ninguén nos contou nunca nada. Vou sabendo máis cousas, como que despois tivo un fillo de solteira e deixoullo ao seu pai mentres ela ía traballar a Francia (quizais París?). Din que o abandonou. De cando en vez pregunto, - E a tía Angelina? - Era unha muller amargada (con mirada medio perdida).

Aínda viven irmás súas, e o seu fillo, e os seus netos, e todo o resto da familia, pero creo que aínda que de verdade investigaran e chegaran a falar con algún deles, pouca información ían ter. É unha sensación como de non saber, non querer saber, querer esquecer...

E aí vai de momento o último capítulo desta historia que conforma un entendemento de moitas situacións que nunca se entenderán nin nunca se saberán.

Unha aperta.

A conta atrás

2008-08-12T21:47:00.004+02:00

Levou tempo pero por fin aquí está o cómic de Carlos Portela (guión) e Sergi San Julián (ilustracións). Un cómic baseado no desastre do Prestige moi ben levado, nunha historia que comeza un ano despois do afundimento e vai tirando para atrás no tempo ata chegar ás eleccións municipais do 2003, onde poucos se salvan da crítica.

Ven prologado por Manuel Rivas e cunha entrevista no final aos autores, feita por Álvaro Pons. Quédome cunha frase do Sergi: "É un pobo (o galego) incrible, pero teñen unha forma de ser -hanme matar por dicir isto- un pouco autodestructiva..."

Terá unha segunda parte, que quen o leu di que aínda mellora a primeira parte. Non teriades que fiarvos da miña opinión cando digo que me gustou moito este cómic e que espero a segunda parte con moitas ganas. Xa o lin un par de veces e vaise descubrindo como está moi ben estruturada, moi ben pechada. Non vos fiedes de min pero hai quen di que é o mellor cómic do ano. E aínda tamén o din por aí diante.

A conta atrás presentarana o día 13 de Agosto na Coruña no Viñetas desde o Atlántico, do que tamén hai quen di que é o mellor salón de cómic de España.

Bernstein: Concertos didácticos.

2008-08-02T09:02:00.001+02:00

Hai uns anos atopei no apartado de música dunha grande librería o libro El maestro invita a un concierto: Conciertos para jóvenes, de Leonard Bernstein.

O libro é unha escolma dos concertos didácticos que Bernstein ofreceu no Carnegie Hall para a televisión estadounidense acompañado pola Orquesta Filharmónica de Nova Iorque entre os anos 1958 e 1969. O libro apaixonoume:

EL MAESTRO INVITA A UN CONCIERTO
Capítulo 1. ¿Qué significa la música? Concierto n° 1: 18 de enero de 1958
Capítulo 2. ¿Qué hace que una música suene a "americana"? Concierto n° 2: 1 de febrero de 1958
Capítulo 3. ¿Qué es la orquestación? Concierto n° 3: 8 de marzo de 1958
Capítulo 4. ¿Cómo se hace la música sinfónica? Concierto n° 4: 13 de diciembre de 1958
Capítulo 5. ¿Qué es la música clásica? Concierto n° 5: 24 de enero de 1959
Capítulo 6. El humor en la música. Concierto n° 6: 28 de febrero de 1959
Capítulo 7. ¿Qué es un concierto? Concierto n° 7: 28 de marzo de 1959
Capítulo 8. Música folclórica en la sala de conciertos. Concierto n° 15: 9 de abril de 1961
Capítulo 9. ¿Qué es el impresionismo? Concierto n° 16: 1 de diciembre de 1961
Capítulo 10. ¿Qué es una melodía? Concierto n° 21: 21 de diciembre de 1962
Capítulo 11. ¿Qué es la forma sonata? Concierto n° 28: 6 de noviembre de 1964
Capítulo 12. Un homenaje a Sibelius. Concierto n° 31: 19 de febrero de 1965
Capítulo 13. Átomos musicales: un estudio de los intervalos. Concierto n° 32: 29 de noviembre de 1965
Capítulo 14. ¿Qué es un nodo? Concierto n° 36: 23 de noviembre de 1966
Capítulo 15. El "viaje" de Berlioz. Concierto n° 46: 25 de mayo de 1969
Listado cronológico de los "Conciertos para jóvenes"
Biografía de Leonard Bernstein
Agradecimientos
Índice onomástico y de obras

Comecei entón a busca dos vídeos dos concertos. Mais foi imposible. Non existían. Ata que un día atopei uns vídeos VHS en amazon.com, pero estaban esgotados. Seguín na procura, preguntando en todos os lugares que podía. E foi precisamente no mesmo lugar onde atopei en formato DVD as gravacións dos concertos: Leonard Bernstein - Young People's Concerts / New York Philharmonic (1961). Merqueinos sen pensalo. Non podía deixar pasar tal documento.

Pensei en facer visionados conxuntos cuns amigos tan tolos pola música coma min, seguindo os vídeos co libro, e escoitando os exemplos musicais. Nunca chegamos a facelo (aínda que todo pode ser aínda).

Estas gravacións emitíronse tamén pola televisión española nos anos oitenta e había por aí xente que os gravara. Nunca me foi posible conseguir estos vídeos.

Xa non pensaba nestes vídeos cando apareceu unha pregunta sobre eles no foro de abcmusicos. Unha das contestacións lévanos a Nos vemos en el blog, da profesora de música de secundaria Marian. Alí descubrín tamén que subira ao youtube algúns destes vídeos, ademáis de deixalos para poder descargar no propio blog.

Só podo dicir, GRACIAS Marian!!!

Escollo o concerto número 8 para que poidades ver aquí: Música folclórica en la sala de conciertos (1961).

Folklore canario

2008-07-22T19:17:00.005+02:00

De viaxe en Tenerife topámonos coa festa do Carme en Puerto Santiago. E nas festas había un festival de folklore. Levaba a cámara de fotos e gravei uns vídeos, tal e como se estivese en Pèsdelán. Aquí deixo unha pequena mostra. O último vídeo debería ser máis longo pero é que acabamos danzando o baile máis típico das illas...

Seguidillas:

Folía:

Malagueña:

Isa:

O último día apuntámonos a unha desas excursións programadas para visitar o Teide e acabar nunha cea onde nos mostraban o máis destacado da música canaria. A batería da cámara rematou no timple, pero despois diso aínda viñeron as comparsas de entroido e máis as espectaculares reinas cos traxes do carnaval de Tenerife. Iso si, tiveron que diminuílos para poder entrar no local. Máis folklore entón, gravado en Tacoronte.

Folía, Seguidillas e Saltonas:

Polkas canarias:

Baile del Vivo:

Timple:

Unha vez na casa, houbo que procurar información sobre o folklore canario. E atopei un Breve estudio de folklore canario, unha web sobre El folklore canario y sus orígenes e unha Difusión e investigación del folklore canario.

A carta

2008-07-03T11:28:00.006+02:00

Sen flash. Con flash. Esta carta está exposta no mesmo lugar onde foi escrita. Forma parte da exposición O medio é o museo, no MARCO, en Vigo.

A carta di:

Señorita Angelina Estévez

Leirado-Barral

Apreciable Angelina. Una circunstancia trágica me arrebata la vida en lo mejor, nada valieron los esfuerzos hechos ni la defensa, pues todo estaba previsto de antemano, pues á pesar de ser inocente como se demostró, ¡todo ha sido en vano! no son precisamente los hechos que yo haya cometido, los que me hacen pasar á mejor vida, sino las falsas acusaciones de que fui objeto por parte de los esbirros de Salvatierra, que me colocaron a la cabeza del movimiento para buscar mi eliminación.

Pueden estar tranquilos los que han conseguido lo que deseaban siendo el proceso de Salvatierra el más innoble, el más injusto de todos cuantos se han llevado á cabo, en él que perecieron innecesariamente 10 compañeros valientes y abnegados, que saben ofrendar la vida por una causa noble justa y humana que las generaciones venideras habrán de respetar y recordar con profundo respeto.

Así lo creemos y así lo esperamos los que llevados del afán de justicia y liberación de los pueblos, hemos entregado lo mejor y hemos ofrendado nuestras vidas en 'olocausto' de un mundo mejor, nada hay tan bello ni tan sublime, cuando se muere con la conciencia del deber cumplido.

Lo que más lamento es que todas mis ilusiones se acaban de manera tan injusta, en aquellos momentos en que tenía puesta toda mi fe, toda mi alma en ti y en causa tan noblemente perseguida!...

De cualquier manera, tu estás llamada a ser feliz, eres joven, eres valiente y buena por eso lo mereces y yo así lo deseo de todo corazón.

Sólo deseo que conserves un grato recuerdo de aquel humilde servidor que mucho te ha querido y que lleva á la tumba tu imagen querida!

Si bien es cierto que nuestras relaciones fueron fugaces, no habremos por eso de querernos menos.

Suceda lo que suceda en tu vida, muéstrate siempre orgullosa de haber tenido un novio que aún que pobre y de humilde cuna ha sabido ser un valiente en todas las circunstancias de la vida.

Por último mi querida Angelina, deseo que guardes estas letras mal pergeñadas y de tanto en tanto le pases la vista por encima para recordar este triste episodio.

Te pido también como noble compañera que sepas vengarnos cuando las circunstancias te lo permitan pues confío en tu valor y en tu ideal.

Sed valiente, sed generosa con quien debas serlo, pero muéstrate impasible con aquellos que pegan la puñalada trapera...

Saluda en mí nombre á todas las compañeras y compañeros y diles que mantengan el fuego incentivo en lo más hondo del corazón para la culminación del ideal que se persigue.

Que seas muy feliz es cuanto te deseo.

Tuyo eternamente.

José Domínguez González.

Cárcel de Vigo 8/02/37

Mañá, venres 4 de xullo, ás oito hai unha charla-coloquio con Antonio Alonso Fontán, Alonso Montero e Carlos Núñez. Seguramente eu estarei por alí...

A tía Angelina.

2008-06-20T19:43:00.004+02:00

-Si?

-Ola, curmán.

-Que tal?

-Nada, chamábate só porque hoxe na edición de Galicia do País sae un artigo de Manolo Rivas na que fala da carta de Pepe que lle escribiu á tía Angelina.

-Ah, pois corro a mercalo. E sae a carta?

-Si, si... é que se vai facer unha exposición no Marco...

-Xa o merco e xa o leo. Graciñas.

-Chao, chao.

-Chao, chao.

A tía Angelina vivía na pequena casa que hai xusto na curva que vai para o colexio. Era unha muller "rara", sempre refunfuñando por todo. Unha desas mulleres á que nada lle está ben. Tiña un tic nervioso que lle facía mover a cabeza, como se sempre estivese dicindo que non. Un movemento que aumentaba a intensidade cando se puña nerviosa. Eu só entrei un par de veces na súa casa, e non lembro para que entrei. Era da familia, estaba en todas as celebracións familiares. Sempre había alguén que se lembraba de ir invitala.

Un día, o meu curmán atopou, non sei moi ben como, a carta de Pepe á Angelina. Chamou pola miña tía e leulle a carta. Á tía Angelina comezou a falar con el, lembraba a carta palabra por palabra. E pediulle unha copia da carta. A carta era a despedida de Pepe por estar condenado á morte. Escribíalle dende o cárcere en febreiro do ano 1937 pouco antes de ser fusilado.

Agora aparece o artigo de Manuel Rivas onde se reproduce a carta que tan ben tiña na súa memoria Angelina.

Un sinte agora que pasan cousas na vida que non entendeu nunca. A tía Angelina sempre foi un misterio para min (e moi seguramente para a miña ignorancia). Só me ven á cabeza que o seu tic lle quedou de tanto dicir que non, que non era posible que todo aquilo poidese estar ocorrendo.

Haberá que ir ao MARCO á procura dalgún entendemento.

Premios Xerais 2008

2008-06-16T12:21:00.005+02:00

Teño pendiente dicir algo sobre o día dos premios Xerais 2008 que non sei se chegarei a facer.

De momento poño as fotos do día que nos ofrece o propio Brétemas.

| View | Upload your own

Smells like teen spirit

2008-06-12T08:56:00.000+02:00

Vino e escoiteino na Casa de los Vientos, e non me puiden resistir:

11. Verbas

2008-06-01T23:59:00.003+02:00

Verbas. Por que? Non sei, porque si. Ás veces non hai explicación. Será porque non só hai música? Será porque non hai ideas e só se materializan palabras? Será.

Ía dedicar este programa a Sudamérica. Despois pensei en facer un monográfico do jazz galego. Mais non son quen de programar (de momento) nada co mesmo tema. Así que, coma sempre, vai un remexido. (Supoño que é o tempo ou a súa falta o que me limita. Pero se o tempo non existe... por iso...).

Desta vez hai repeticións e aínda había máis. Sobrepasaba os 13 temas. Non pasaba nada, mais ao final decidín respetar ese numeriño. Porque non hai ningunha temática que me obrigue a sobrepasarme.

0. Sintonía.

Está para non estar. En canto alguén a adiviñe, mudo a sintonía.

01. Marta Topferova - Zamba gris.

Este programa moi ben se podería titular redes. Porque grande parte dos temas coñecínos grazas á internet, onde se atopa moita información, que non dan os medios habituais, nin sequera as tendas de discos.

A Marta Topferova coñecína a través dun enlace que leva a outros enlaces que levan a outros enlaces... Esta cantante checa que no momento que escoitou a Inti Illimani quixo aprender español para entender o que dicían. E non se quedou aí, quixo cantar o que escoitaba. E non lle saíu mal, non. Daquí sae a idea de adicar un programa a Sudamérica. Era perfecto, comezar con Marta Topferova e poñer un tema por cada país de América do Sul.

Esta Zamba Gris, do seu terceiro disco Flor Nocturna, lembra a Ariel Ramírez. A zamba peruana é un ritmo contaxioso, por lento, por ter peso... entras e xa non saes. Comezas a danzar, lentamente...

02. Cuarto Elemento - La brea pozo.

Na procura de temas sudamericanos apareceron os arxentinos Cuarto Elemento. Un cuarteto de guitarra, baixo, frauta e percusión máis as súas voces. Música libre dende os autores sudamericanos, con jazz, con improvisación, co que lles apetece.

03. C4Trío - A nigth in Tunisia.

O cuatro é un instrumento de catro cordas. Este é un trío de cuatros venezolanos. Tres verdadeiros virtuosos. Este é tema máis jazzeiro do disco. Un estándar ben bonito e ben coñecido.

04. Sumrrá - Burla Negra.

"Sempre lle contaron que existían paxaros que falaban cos homes, mesmo que eran almas de homes, algúns ata podían converterse en persoas e estas a súa vez en paxaros.

Dise que Rarusm, deusa da elocuencia, a música e as artes, creou a cidade de Kosondó, pero carecía da capacidade de producir aire para que o son existira. O lugar estaba en completo silencio, nin sequera se podía pronunciar o nome de SUMRRÁ, xa que este mundo se atopaba no baleiro.

SUMRRÁ! SUMRRÁ!, pensou que era un corvo, crra, crra!! Pero non era un corvo, senón un paxaro negro de peteiro laranxa."

O primeiro disco de Sumrrá di que está gravado os días 11 e 12 de outubro de 2002, mais no libreto existe unha PS que di: Miles de aves morreron e seguen a sofrer polas consecuencias do afundimento do Prestige (Galiza 2003)

Mais este tema xa é do segundo disco. Jazz feito por eles mesmos. Jazz galego.

05. Gaiteiros de Lisboa - Chamarrito do Pico.

Portugal sempre me pareceu moi experimentador musicalmente. Sempre me sorprenden, e case sempre para ben.

Facía tempo que non escoitaba aos Gaiteiros de Lisboa e re-descubrinos no último disco, Sátiro, xa do ano 2006.

Os Gaiteiros de Lisboa non son gaiteiros. Non son só gaiteiros. É verdade que tocan a gaita de foles, tanto galega como portuguesa, mais non é o que os define precisamente.

Desfruto tanto deste disco que non fun quen de resistirme a por dous temas.

06. Gaiteiros de Lisboa - Nem fraco nem forte.

Coñecín aos Gaiteiros de Lisboa a través de Paulo Marinho, o gaiteiro dos Gaiteiros. Un verdadeiro estudioso da gaita galega e da gaita-de-fole. Foi el quen me achegou á Associação Gaita de Foles, da que foi promotor nos seus inicios. Tamén me fixo coñecer a Sétima Legião, banda de rock portugués dos anos 80, o primeiro proxecto do inquedo Rodrigo Leão, onde o propio Paulo tocaba a gaita.

(Outra idea mais: un monográfico sobre a música portuguesa... vanme afogar as ideas!)

07. Lambarena - Herr, unser Herrscher.

De cando en vez escoito músicas que se poden atopar na rede. Estou suscrito ao podcast de l'arbre de les 1000 musiques onde me fixo descubrir a Lambarena, disco homenaxe a Albert Schweitzer.

08. Lambarena - Agnus Dei.

O disco Lambarena - Bach to Africa, fusiona músicas de Bach con melodías e ritmos de Gabon. Músicos europeos, africanos, sudamericanos mesturando músicas dende a marabilla creada por Bach.

Un disco para escoitar dun tirón, un disco que pouco a pouco vai creando unha atmósfera especial. Un disco que ben merece dous temas nesta selección.

09. Abe Rábade - Cada noite eu chorando pensaba.

O jazz galego anda moi vivo. O jazz feito en Galiza está moi activo. Non dá tempo de estar ao día de toda a música que producen estes músicos. Xa están anunciando o, tan esperado, disco de Open Doors (GHU! Project vol.2, Abe Rábade) cando aínda non acabamos de escoitar o de Rosalía 21.

Rosalía 21 é un proxecto de Anxo Angueira (poeta) e Abe Rábade (pianista e compositor) onde participan tamén Guadi Galego (voz), Jesús Santandreu (saxo tenor), Nelson Cascais (contrabaixo) e Bruno Pedroso (batería).

O disco é o resultado do espectáculo multimedia que dá unha visión en clave de jazz do universo de Rosalía de Castro, onde se recalca a faceta máis reivindicativa da poeta.

Escollo este tema porque mostra dunha maneira moi visual como se expresa o jazz. Quen recita? Quen canta?

10. Pelo Gato 24 - Dígame se fai favor.

Guadi Galego xa non é a cantante de Berrogüetto, agora canta Xabier Díaz. Os dous cantantes que non paran, que andan en todas.

Este tema é o primeiro do disco Pelo Gato 24, editado pola AGG dedicado aos xogos e cantigas para os nenos, onde canta precisamente Xabier xunto á cálida voz de Mercedes Arribe.

11. Apocalyptica - One.

No anterior programa houbo quen me chamou demasiado academicista por incluir un tema de Metallica e dicir que utilizaba recursos da música feita no tempo no que vive.

Así pois volvo por o mesmo tema noutra versión do grupo Apocalyptica, un cuarteto de violonchelos, saídos da academia de música clásica Sibelius de Helsinki. No ano 1992 comezaron a tocar por diversión temas dos seus grupos favoritos entre os que destacaba Metallica. Facíano por brincar pero acabaron tocando en bares, e finalmente a gravar un disco no ano 1996, Plays Metallica by Four Cellos. O nome é a fusión de Apocalyse e Metallica. Ese mesmo ano foron os teloneiros de Metallica nos dous concertos que deron en Helsinki.

E é o que realmente me gusta, xogar coa música. Neste caso eles poden vivir da súa brincadela.

Non hai como velos en directo:

12. NHU - Na terra do verde chan.

Non sei como cheguei a coñecer a NHU. De verdade, non o sei.

Só sei que gravaron este disco no ano 1978 e que estaba formado por Xurxo Pérez, Roberto Abal, Xosé Ferreiro, Tino Grandío e Xulio Ferreiro.

Aínda non me recuperei da sorpresa que levei. Como é que non sabía nada deles?

13. Olatz Zugasti - Haurrak, logale dalako.

Para rematar unha canción de berce. Do marabilloso disco Bulun Bulunka. Música para desfrutar con todos os sentidos.

Non me gusta o Myspace. Non, non me gusta. Pero é certo que se poden atopar moitos músicos e moitas músicas nese espacio. É por iso que me animei a facer unha conta, na que vou añadindo os myspaces dos músicos que van pasando por aquí. Hainos que aceptan a invitación. Podes velos no myspace do curioso impertinente.

O Myspace é un bo lugar para coñecer a música dos grupos. Irei deixando todos os que teñan un perfil para que poidades escoitar máis música e ter máis datos de todos os grupos:

Marta Topferova
Inti Illimani
Cuarto Elemento
C4Trío
Sumrrá
Gaiteiros de Lisboa
Paulo Marinho
Sétima Legião
Rodrigo Leão
Abe Rábade
Berrogüetto
Metallica
Apocalyptica

Maus

2008-05-22T11:20:00.002+02:00

O 13 de Xuño é a data.

Blogues pola lingua

2008-05-16T12:54:00.002+02:00

Os cravinhos

2008-04-25T09:10:00.004+02:00

0118 999 881 999 119 725...3

2008-04-24T19:56:00.003+02:00

Na última revista retranca aparece este numeriño. Tamén aparece a indicación "podes buscar este número en google ou en youtube, ou non gastar o tempo en frikadas". E eu, que sigo ao pé da letra iso de que se che din que non penses nun elefante é imposible non facelo (a que estás pensando nun elefante?) alá que vou como ben mandadiño (e friki) que son.

E o que topei foi unha sorpresa.

Lembreime directamente dunha moi boa amiga que di que se fan series de televisión de moitos oficios, pero non de informáticos, que interese pode ter unha serie sobre informáticos? Coidado, atácanos un virus, todos en formación... ou hai que facer un backup urxente...

Pois amiga miña, aquí está esa serie: "Os informáticos" (así é como a titulan en Canal+).

Podo dicir que eu vivín, sen ningún tipo de esaxeración, momentos como estes (estes son os primeiros cinco minutos da serie):

É unha serie inglesa de claro humor inglés (de feito a mín lémbranme a Monty Python). A serie titúlase The It Crowd (polo visto, un título intraducible) e conta as historias do departamento de informática de Industrias Reynholm.

E por que o numeriño? Pois porqueeee:

Estou tratando de 'conseguir' a serie e rir un bo anaco.

Dar de ler

2008-04-21T11:43:00.005+02:00

Sempre me gustou participar nos eventos do día do libro.

Esta vez será no acto central da semana do libro de Gondomar: Dar de ler, como quen dá de beber. Que non é outra cousa que ler para os demais.

Se che apetece unha lectura de orella, alí estaremos para ler en alto pequenos fragmentos de distintos libros.

Mervent (ou a globalización)

2008-04-17T22:41:00.000+02:00

De cando en vez vou escoitando os programas de radio que se moven pola internet adiante. Un deles é o do blog L'arbre de les 1000 musiques, no que tamén se poden descubrir moitas músicas.

Escoitando o programa do 25-10-2007, atópome cunha sorpresa.

O programa está adicado a Rusia e países satélites (dicíase así, non é?). Case ao final do programa aparece o grupo Mervent, grupo que se dedica a tocar música celta. Non me gusta esta etiqueta, pero é a que utilizan no propio programa. (Tal vez algún día falemos da inexistente música "celta"). Aquí está Mervent.

Mais a sorpresa é esta:

A Foliada dos Morenos de Lavadores. Nada máis e nada menos.

Pícame a curiosidade e comezo a bucear. Non aparece nada de Mervent no blog, mais si aparece un dos membros do grupo, Valery Novgorod, que (como non?) ten outro blog cunha chea de músicas, pero nada do grupo Mervent. Sen embargo aparece unha etiqueta de Galicia e aparece un grupo que non coñecía Kadril & Alumea. Ten as etiquetas de Belgium, folk, folk-rock, Galicia, Spain. A saber que pode sair daí. Xa veremos. Tal vez estes dous grupos compartan músicos, ou algún(s) sexa(n) galego(s)...

(Actualización: Resulta que non era un grupo. Son dous, Kadril por un lado e Alumea por outro.)

Ao que ía... Os Morenos de Lavadores en Rusia. Globalización total e absoluta.

Merlo Branco

2008-04-16T19:46:00.005+02:00

Falaba hai uns días da insistencia dos meus amigos a meterse en proxectos interesantes, creativos, ilusionantes (ou polo menos, ilusionadores)...

Neste caso é un proxecto que vin como foi crecendo pouco a pouco ata o parto final. Agora é un neno acabado de nacer que terá que ir facéndose maior.

Falo de Merlo Branco Producións.

Merlo Branco son Miguel e Montse.

Din eles de si mesmos:

merlo branco producións é unha organización adicada á promoción da cultura en xeral e da música galega en particular, movida polo convencemento de que celebrar a diversidade e cultivar o respecto as diferenzas poden facer deste mundo un lugar mellor para tod@s.

Centramos a nosa actividade na promoción de intérpretes e grupos de música tradicional, folk, e outras propostas baseadas nas músicas de raiz.

merlo branco producións nace de forma expontánea da necesidade dun grupo de músicos galegos de ter un medio eficaz de promoción e dignificación do seu traballo, lonxe do concepto de músico ou música coma producto económico.

Noraboa e ánimo!

Klezmer

2008-04-15T12:55:00.005+02:00

No blog, medio-irmán deste, adicado á música klezmer entérome de que o próximo día 29 de Abril vai haber na casa do libro de Vigo unha charla coloquio sobre o klezmer.

Esta charla está organizada pola AGAI. Presentará Pedro Gómez-Valadés e falará Piotr Grudzien, violinista polaco ao que lle desexo moita sorte no seu proxecto de grupo klezmer na Galiza.

Máis información.

Eu non penso perderma. Quen se apunta?

Metropolis

2008-04-08T23:35:00.005+02:00

Dun tempo para acá, recibo no meu mail, ou no meu teléfono móbil (ou fixo), ou falando en persoa, proxectos de xente que pertence á miña vida. Parece que se puxeran dacordo para facer cousas interesantes.

Neste caso trátase de Marcos. Está metido nun proxecto, Metrópolis, que consiste en que reporteros de diversas partes do mundo fagan unha reportaxe falando do mesmo tema.

A Marcos coñecerédelo os que pasastes pola miña (nosa) casa cando vivía en Lavapiés. :)

Avisa de que haberá temas mellores e aconsella que nos pasemos pola páxina de cando en vez para ver se hai actualizacións. Farémolo... Polo menos eu!

De momento déixovos coa súa reportaxe:

Hai máis de máis países en MetropolisTV.

A Coruña Son. Eu.

2008-04-01T18:46:00.003+02:00

Acabo de pór todos os vídeos disponibles sobre as charlas e o concerto final do programa do obradoiro da Coruña Son. Para tomar con calma e aprender moito.

Unha inciativa de Algarada (O levantador de minas, Goretoxo, e sobre todo Tati).

Houbo unha primeira fase onde a xente foi subindo os seus propios temas. Outra fase na que o público votou 30 temas. Deses 30 temas, Santiago Auserón escolleu 10 para traballar con eles durante unha semana. Este era o premio. Tamén deron un concerto, e van gravar un disco.

Na mesma semana de traballo, tamén se fixeron varias charlas sobre a música.

Todo isto co apoio das concellarías de cultura e mocidade da Coruña.

Iniciativas destas son as que fan falta: Ideas frescas, anovadoras, constructivas, libres...

De verdade, a miña máis sinceira noraboa!

PD. Para o seguinte, espero poder escapar da miña vida para participar de toda a semana final.

PD2. (02/04/08): Hai máis reaccións blogueiras e ben interesantes. Ghanito fala do concerto e concordo con el que ten que ser interesante escoitar os temas tal e como os enviaron ao concurso e despois de pasar pola semana do obradoiro con Santiago Auserón. Martin Pawley deixa uns fragmentos do concerto. Entéronme por el que un dos concursantes, Pablo Díaz, é irmán de Xabier Díaz. Con Pawley concordo en que agora serán temas que escoitaremos proximamente. Sobre todo se es oínte de Aberto por Reformas.

E se queredes saber máis ide á páxina de ACoruñaSon.eu

A Coruña Son. Eu. Concerto Final.

2008-04-01T17:40:00.001+02:00

A Coruña Son. Eu. 3ª: Novas canles de promoción e distribución para as cancións: o uso da tecnoloxía dixital.

2008-04-01T17:37:00.001+02:00

A Coruña Son. Eu. 2ª: Lírica de tradición popular española e canción culta. Posíbel influxo de ambas na canción contemporánea.

2008-04-01T17:31:00.003+02:00

A Coruña Son. Eu. 1ª: Para que serve unha canción

2008-04-01T12:15:00.000+02:00

Reconquista 2008

2008-03-29T18:46:00.004+01:00

Estamos en plenas festas da Reconquista de Vigo.

Marta Topferova

2008-03-28T18:31:00.001+01:00

Hoxe non fago outra cousa que escoitar a Marta Topferova.

10. Impulso

2008-03-12T23:23:00.016+01:00

Cheguei ao programa 10. Parece que un número tan redondo require dalgunha celebración. Sen embargo utilizareino para dar o paso atrás necesario para coller impulso e comezar un novo camiño. Xa vou adiantando neste algunhas das novidades, que ben poucas serán, mais ás veces os pequenos cambios representan grandes pasos.

0. Sintonía.

Agora o tema a adiviñar será a sintonía. En canto se adiviñe, cambiareina.

01. Ana Alcaide - Como la luna y el sol.

Ana Alcaide topou o seu camiño en Suecia. Bióloga e violinista foi toparse coa Nyckelharpa nunha viaxe de estudios a Suecia. O flechazo foi definitivo. Alí tamén topou músicas da península. Agora pódese atopar polas rúas de Toledo tocando e cantando.

'Como la luna y el sol' é o seu segundo disco, recién saído do forno, que anda estos días presentando.

02. Congotronics 2 - Kabuangoyi.

Mestura de ritmos bailables e instrumentos tradicionais do Congo. Congotronics foi a sensación da música africana no ano 2004. África eléctrica.

03. Metallica - One.

De cando en vez merco algún libro sobre música. Esta vez caiu nas miñas mans o libro Investigando los estilos musicales no que se fai un repaso aos distintos elementos característicos de cada periodo da música occidental. O libro ven acompañado de 3 cd con músicas que ilustran cada periodo. Estas músicas non son exclusivamente de música clásica (ou culta) se non que se trata en cada capítulo de relacionar temas doutras culturas e doutros estilos que poidan ter elementos en común. O último dos temas que aparece no libro para ilustrar a exploración do século XX é o tema One de Metallica. Desta forma ven a comprobarse que todas as músicas manexan os mesmos elementos e que existen moitas máis similitudes das que estamos dispostos a admitir moitas veces... (Esta é unha realidade moi humana que explica grandes paradoxas que se producen neste mundo tan inentilixible).

04. Antwerp Gipsy Ska Orchestra - Suki´s Theme.

Realmente este é deses discos que non se sabe como chegou ás miñas orellas. Supoño que sería a través dalgún foro musical no que sempre hai unha persoa que parece que non haxa un só disco no mundo que non coñeza. A Antwerp Gipsy Ska Orchestra é un grupo de músicos de distintas nacionalidades afincado en Bélxica. Un grupo cunha chea de influencias que debutou co seu primeiro disco no ano 2007 foi toda unha sensación en Bélxica. O título do disco Tuttilegal fai referencia ao "problema" da inmigración ilegal.

05. Nine Inch Nails - 3 Ghosts I.

Pouco coñecía e pouco coñezo a Nine Inch Nails. Aparecen aquí pola súa iniciativa de promocionar o seu novo disco Ghosts i-iv. Hai 5 formatos cos seus 5 precios para conseguir este disco. Gratis, 5, 10, 75 e 300 dólares. En realidade xa só hai 4 opcións, a de 300 dólares xa se agotou. Eu escollín a gratuita. Aparecen 9 temas e información en arquivo .pdf e as carátulas. A de 5 dólares xa inclúe 36 temas. E así vai subindo o nivel do formato ata chegar ao ultra-deluxe edition.

Son os grupos, os artistas os que se atreven a modificar o mercado. E acabarán por cambialo. A industria musical está demasiado obsesionada co pirateo e inmersa na súa inercia comercial non é capaz de darse conta de que o mundo está indo por outros lares.

06. Ataque Escampe - Galicia es una mierda.

Outro grupo que ofrece o seu disco a través de internet é Ataque Escampe (AE). Pódese descargar a través da páxina da Regueifa Plataforma, onde tamén se poden descargar outros discos e outros productos artísticos baixo a licencia Creative Commons . Ataque Escampe ofrece tamén os seus comentarios de cada tema do seu disco, que tamén se pode (ou poderá) mercar nas tendas.

O título, evidentemente retranqueiro, busca tamén un impacto promocional. Dende un punto de vista crítico paréceme ben como cuestionamento de todas as cousas que nos rodean e penso que é necesario ser autocrítico. A letra da canción vai por aí, desmitificando case todo tótem cultural que poideron lembrar. Deixándose de prexuicios e tirando todos os tópicos que non fan máis que lastrar a creatividade (daqueles que teñen creatividade e se sinten acomplexados polo "peso" da cultura). Por aí ben.

Mais cando se poñen a promocionar noto un certo aire de "alternativos guais" que me bota un pouco para atrás. É posible que teñan razón cando din que se dixeran que "España es una mierda", se cadra estarían detidos. Claro, se cadra. Quizais, se cadra tamén, é o que quixeran facer e non se atreven. É como se quixeran estar perseguidos, é como se quixeran ir de rompedores, de revolucionarios, de provocadores... Efectivamente, "España es una mierda", cousa que din os Violadores del verso sen ter que facer ningunha suposición de se dixeran ou deixaran de dicir... se cadra...

Prefiro quedarme coa primeira impresión. E poder dicir iso que xa se está espallando por aí de "eu tamén son unha merda", ou sexa, "yo también soy una mierda", polo que sen temor a trabucarme podo dicir que "Galicia es una mierda" e tamén "España es una mierda" e dende o mesmo punto de vista crítico e autocrítico "El mundo es una mierda".

07. Terela Gradin Quintet - Seven days.

Ando dende hai un tempo querendo facer un programa sobre o jazz na Galiza. Mais parece tarea infinita. Cada vez que achego un pouco os meus oidos e os meus ollos, aparecen máis músicos e máis grupos.

A Terela Gradin coñecina gracias a un programa de jazz ao que estou subscrito. Un jazz moi tranquilo, mirando cara outros lugares. Unha voz moi tranquila, e por veces, suxerente. Este tema é do primeiro disco. Gústanlle moito as versións. O Seven days é un tema de Sting.

Teño ganas de escoitar o segundo disco, 'Pascala'.

Para o programa de jazz podería incluir músicas de Baldo Martínez, Paco Charlín, Roberto Somoza, SOS Trio, Sumrrá, Abe Rábade, Xacobe Martínez Antelo, Pepe Evangelista, Terela Gradín, Alberto Conde, Marcelino Galán, Miguel Cabana, Carmen Rey, Javier Constenla, Nani García, Kin García... Falta alguén? (Por favor, envíamo a curiosoimpertinente@gmail.com).

Realmente un mundo por descubrir, vendo as relacións entre todos eles e cos músicos de jazz e folk tanto de Galiza como de fóra. Todas os proxectos nos que andan metidos, as escolas de jazz, as jam sessions, os locais, os festivais...

08. Paco de Lucía e Manolo Sanlúcar - Sevillanas a 2 guitarras.

Sempre ando coa idea de por o primeiro tema do disco da banda sonora de Sevillanas de Carlos Saura, onde Rocío Jurado canta moi bonito. Pero non sei que pasa que sempre se me cruza outro tema no medio. Neste caso fixéronlle a competencia Paco de Lucía e Manolo Sanlúcar que se atopan no mesmo disco tocando unhas sevillanas flamencas como só eles saben facelo.

Quedará Rocío Jurado para outro momento.

09. Carlos Cano - Niña Isabel.

Á copla en España pásalle como ao fado en Portugal. Os prexuicios non deixan escoitar a boa música como merece. Unha boa, moi boa opción de introducirse na copla pode ser escoitando a Carlos Cano. Escoita, escoita...

10. Charles Mingus - II B.S.

Ano 1963. Grávase en dúas sesións o disco titulado Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus. Unha verdadeira xoia de Charles Mingus, un dos grandes da historia do jazz.

11. Eva Castiñeira - A danza.

La Voz de Galicia foi a última en editar este disco gravado en 1981 e que xa estaba descatalogado. O disco de recolleita de Florencio, o cego dos Vilares, o último violinista cego andante, e a pandereteira Eva Castiñeira.

12. Kimya Dawson - My mom.

Chégame unha mensaxe pregutándome se coñezo a Kimya Dawson. E non, non a coñezo. E claro, así como é imposible non pensar nun elefante, cando che din que non penses nun elefante, tamén é imposible que non me poña a buscar quen é Kimya Dawson. E entón entendo o por que da pregunta. Pertence ao chamado movemento anti-folk. Aínda non entendo moi ben de que vai iso do anti-folk, mais vexo que é un movemento que só pensa na diversión. Só, digo, como se non fose máis que suficiente... e necesario. Un movemento que xurde, como non, en estados unidos como contraposición ao folk con carga política dos anos 60 (sempre pensando en EEUU). Música con ansias de experimentación e con grandes doses de retranca que se ri ata de si mesma.

Quedouvos claro? A min tampouco. Pero, oes, gústame...

13. Eliades Ochoa - Estoy como nunca.

No cd, no concerto, no documental de Buena Vista Social Club hai un músico que case pasa desapercibido, pero aí está, como sabendo a dimensión na que os subiu Ry Cooder xunto con Wim Wenders e tendo sempre os pes no chan. Dá a impresión de que o lío non vai con el, se non con todos os músicos que tantos anos estiveron esquecidos e apartados dos seus instrumentos enriba dun escenario. El disfruta vendo disfrutar ao resto de músicos. A impresión esváese cando ten que tocar el, e entón é el o que se esquece de todo e vólcao todo sobre a música. E aí está Eliades Ochoa, con ese orgullo do que só os cubanos son capaces de vivir a pesares de todo.

Estoy como nunca é o mellor tema para rematar este programa. Porque dá igual o ben que se estivera noutro momento. O que importa é agora, e agora estou como nunca.

Non sei moi ben onde pór todos os enlaces pero xa lle buscarei un lugar:

itpc://feeds.feedburner.com/curioso-impertinente
http://curiosoimpertinente.blogaliza.org/
http://podgalego.org/node/238
http://feeds.feedburner.com/~r/Curioso-Impertinente/~6/1
http://curioso-impertinente.neurona.com/
http://curioso-impertinente.podango.com/
http://www.bigcontact.com/player.php?r=0&xmlurl=http://feeds.feedburner.com/curioso-impertinente

Valdemuller

2008-03-04T17:51:00.004+01:00

Valdemuller é unha obra de Neira Cruz.

O CDG fixo unha versión para monicreques.

Parece que todas as actrices que coñecín se puxeron a traballar a un tempo. Raquel Queizás ten unha sensibilidade especial. E eu sei que lle irá moi ben naquilo que se propoña.

Podedes ver o dosier onde se explica, ademáis do elenco artístico e técnico, a elaboración dos monicreques.

Só vendo as imaxes xa apetece ir. Podedes escoller entre varios lugares e datas:

Febreiro

Ourense, no Teatro Principal
Mércores 13. Función para institutos. 11:00 horas
Xoves 14. Función para institutos. 11:00 horas
Venres 15. Función de estrea. 20:00 horas
Sábado 16. Función. 20:30 horas
Domingo 17. Función. 20:30 horas

Narón, no Auditorio Municipal
Mércores 20. Función para institutos. 11:00 horas
Xoves 21. Función para institutos. 11:00 horas
Venres 22. Función. 20:30 horas
Sábado 23. Función. 20:00 horas

Tui, no Teatro Área Panorámica
Mércores 27. Función para institutos. 11:00 horas
Xoves 28. Función para institutos. 11:00 horas
Venres 29. Función. 20:00 horas

Marzo

Pontevedra, no Pazo da Cultura
Mércores 5. Función. 21:00 horas
Xoves 6. Función para institutos. 11:00 horas

Carballo, no Pazo da Cultura
Martes 11. Función para institutos. 10:00 e 12.00 horas

Abril

O Barco de Valdeorras, no Teatro Lauro Olmo
Martes 8. Función para institutos. 12:00 horas
Mércores 9. Función para institutos. 12:00 horas

Valencia, no Teatro Escalante
Domingo 27. Función. 18:00 horas
Luns 28. Función para institutos. 10.00 e 11:30 horas
Martes 29. Función para institutos. 10.00 e 11:30 horas
Mércores 30. Función para institutos. 10.00 e 11:30 horas

Maio

Vilagarcía de Arousa, no Auditorio Municipal
Xoves 8. Función para institutos. 11:00 horas
Venres 9. Función para institutos. 11:00 horas

Ribadeo, no Auditorio Municipal
Xoves 15. Función para institutos. 11:00 horas

Vigo, no Centro Cultural Caixanova
Sábado 17. Función. 20:30 horas
Domingo 18. Función.20:30 horas

Ferrol, no Teatro Jofre
Domingo 25. Función.
Luns 26. Función para institutos. 11:00 horas
Martes 27. Función para institutos. 11:00 horas
Mércores 28. Función para institutos. 11:00 horas

John Zorn

2008-03-04T17:25:00.004+01:00

Foi a través do twitter de ascárida que descubrín que John Zorn vai estar na Coruña.

Procurei un pouco e din co programa do XIII ciclo de jazz Fundación Pedro Barrié de la Maza (claro que non o atopei na web da fundación barrié de la maza, se non na web de tomajazz).

O ciclo comeza con John Zorn na Coruña. Desta vez non podo perdelo. O único inconveniente é tamén a súa maior vantaxe, é gratis. A ver se hai sitio. Alguén se apunta?

Todos os concertos son gratis, nas sedes da Coruña e Vigo. Quen poidera ir a todos os concertos!!

E este é o programa:

Sábado, 5 abril 2008, 20:30h A CORUÑA
John Zorn Carte Blanche
John Zorn, saxo alto e dirección
Marc Ribot, guitarra eléctrica
Jamie Saft, piano eléctrico
Ikue Mori, electrónica
Trevor Dunn, baixo eléctrico
Cyro Baptista, percusión
Kenny Wollessen, batería
Joey Baron, batería

Sábado, 12 abril 2008, 20:30h A CORUÑA
Richard Galliano and Tangaria Quartet
Richard Galliano, acordeón
Sebastián Surel, violín
Philippe Aerts, contrabaixo
Rafael Mejías, percusión

Martes, 15 abril 2008, 20:30h VIGO
Rhoda Scott Trio
Rhoda Scott, órgano
Ricky Ford, saxo tenor
Bobby Durham, batería

Sábado, 19 de abril 2008, 20:30 h A CORUÑA
Miriam Aida Bossa Acoustic Nonet
Miriam Aida, voz
Fredrik Kronkvist, saxo alto
Mats Anderson, guitarra
Mäns Mernsten, piano
Mats Ingvarsson, contrabaixo
Martin Heap, cavaquinho
Ola Bothzén, percusión
Anders Vestegärd, percusión
Dan Svensson, percusión

Sábado, 26 abril 2008, 20:30h A CORUÑA
McCoy Tyner Trio & invitado especial Joe Lovano
McCoy Tyner, piano
Gerald Cannon, contrabaixo
Eric Kamau, batería
Invitado especial: Joe Lovano, saxo tenor

Martes, 29 abril 2008, 20:30h VIGO
David Kikoski Trio + Jam session con músicos galegos
David Kikoski, piano
Darryl Hall, contrabaixo
Leon Parker, batería

Xoves, 8 maio 2008, 20:30h VIGO
Pepe Habichuela & Dave Holland Sextet
Pepe Habichuela, guitarra
Dave Holland, contrabaixo
Josemi Carmona, 2ª guitarra
Carlos Carmona, 3ª guitarra
Bandolero, percusión
Juan Carmona, percusión

Dupont et Dupond

2008-03-04T00:01:00.004+01:00

Recollo da web da nosa terra unha imaxe que resume perfectamente isto dos debates desta campaña electoral.

Galiza-Cuba

2008-02-28T12:56:00.000+01:00

Con la muerte en los tacones

2008-02-22T20:21:00.003+01:00

Parece que lles gusta a tecnoloxía aos teatreiros!

Aquí están Victoria Teijeiro (da que xa vos falei), Joan Miquel Reig, Nieves Castells, Raquel Romero, e a que me envía o vídeo Ana López (unha moi cariñosa amizade saída de tragaleguas).

Unha producción de Sala-lalá teatro, un grupo saído das tres rapazas que levaban a sala lalá.

Podcast.

2008-02-19T23:35:00.007+01:00

Dende hai un tempo ando coa idea de facer do curioso impertinente un verdadeiro podcast, de maneira que calquera se poida subscribir ao programa, descargalo e escoitalo cando lle pete sen ter que estar conectado a internet e no reproductor que lle dea a gana.

Desta forma estiven formando un arquivo mp3 con cada programa para que realmente isto sexa un podcast.

Sigo coa mesma filosofía de facer que a música se escoite con bastante calidade, polo que ocupa bastante espacio, entre uns 50Mb e 80Mb dependendo do longo de cada programa.

Polo momento só se poden descargar 2 programas, os dous últimos. A miña intención é facer que se poidan ir descargando todos os programas xa feitos e ir facendo os novos desta forma. Ademais da forma habitual ata o momento.

É moi posible que inclúa algunha locución, pero iso xa se verá.

Os lugares onde se pode subscribir ao podcast son:

http://feeds.feedburner.com/curioso-impertinente

http://curioso-impertinente.podango.com

Para descargar os programas directamente dende o iTunes, que se pode descargar de balde, tan só tes que pinchar neste enlace:

Incluirei esta forma de subscrición na cabeceira do blog.

Desta forma tamén se poden descargar outros programas de radio:

Sinsal audio radio: http://www.sinsalaudio.org/radio/
Mapamundi (programa de radio círculo): http://mapa.podomatic.com/

Tamén o meterei dentro do propio espazo do iTunes, ao modo deste programa de jazz: http://phobos.apple.com/WebObjects/MZStore.woa/wa/viewPodcast?id=211204319

Decidín mudar a sintonía e facer que sexa este o tema que haxa que adiviñar. En canto alguén o adiviñe cambiarei a sintonía. Supoño que no próximo programa xa se escoitará.

Tamén terei que facer unha visita a podgalego.

A ver que me trae todo isto.

Algunha suxerencia? Algunha pregunta? Algo que me dicir?

Serán de Toutón

2008-02-15T23:54:00.002+01:00

Gañaron!!!

2008-02-05T08:10:00.000+01:00

"Desde lo invisible": Premio Max 'Espectáculo Revelación' 2008

Desde lo invisible.

2008-02-04T16:25:00.000+01:00

Non lembro moi ben como coñecín a José Manuel. Creo que foi a través de Roberto. Aínda que bastante tempo despois, o propio José Manuel me chamou para ir tocar cunha compañía de teatro nunha presentación de viños en Jumilla. Poucos meses despois a compañía Tragaleguas contratábame como músico. Na mesma compañía estaba Victoria Teijeiro. Grande actriz, con moita enerxía. Tamén con moito corazón.

Victoria Teijeiro e José Manuel Pizarro participaron na creación e na interpretación da obra 'Desde lo invisible' coa compañia Quintana Teatro. Unha obra moi boa, cunhas interpretacións enormes. Dúas actrices impresionantes que te deixan sen palabras. E que dicir de José Manuel? que saca música das pedras (literalmente!).

Desde lo invisible está nominada nos premios Max como mellor obra revelación.

Os premios entréganse hoxe.

Déixovos uns vídeos como mostra, pero non dubidedes en velos en canto se vos presente a ocasión.

2008-01-31T11:57:00.000+01:00

Espazo Lectura

2008-01-19T10:00:00.000+01:00

Iniciativas por todos lados. Proxectos interesantes. Ideas sobran na Galiza cultural.

Xa se falará máis adiante sobre isto. (Isto non deixa de ser nada máis que publicidade anticipada)

Imaxe recollida en Contomar.

A Coruña Son. Eu.

2008-01-16T16:23:00.000+01:00

Xa se sabe porque o está a contar Tati na radio galega agora mesmo.

09. Últimos destinos

2008-01-11T19:23:00.001+01:00

Ando con dúas ideas na cabeza para outros tantos programas de radio. Un teño que pensalo ben e para o outro teño que conseguir as músicas.

Mentras tanto ocorreuseme facer un programa coas últimas músicas que acaban de ocupar sitio na estantería dos discos. Hai unha preponderancia de discos galegos, pero é que os artistas galegos andan moi traballadores. Tamén hai unha especial búsqueda pola miña banda das músicas que se están a facer neste preciso momento pola parte noroeste da península. Aínda que tamén hai máis cousas, claro.

A ver que vos parece.

01. Crema de gaita - Regueifa de San Salvador de Pedreiro.

O programa anterior rematou cun tema de Crema de Gaita. Os dous únicos temas que me gustan de verdade dese disco son o tango aquel e este tema de despedida do disco. O resto do disco déixame un tanto... non sei como dicilo... un tanto con sensación de música de banquete de voda. Os músicos con moi bos, todo é moi limpo, mais...

02. Señora Carmen - Maio Longo.

A Señora Carmen ten 82 anos e acaba de sacar o seu primeiro disco. Pero non é a primeira ver que grava, pois é compoñente, e ademáis solista, de Malvela. Este non é o tema que máis me gusta do disco, aínda que todo o disco está moi ben. O que máis me gusta é:

Como isto de sacar un disco fai que te coñezan máis, tamén participou no disco Pelo Gato 24, producido pola AGG. Aí vai un vídeo promocional.

03. Señora Carmen - Y al amanecer se marcha el tren.

Non podía deixar de por tamén o tema que canta o señor Andrés no disco.

Tamén ten outras colaboracións: Uxía, Xosé Manuel Budiño, Rodrigo Romaní, Dulce Pontes...

O disco complétase cun libro escrito por Fran Alonso e un dvd que aínda o teño por ver.

04. Edyta Geppert - Meshuge.

Este disco de Edyta Geppert caeu nas miñas mans porque tiña o nome de Kroke. A situación foi case coma un fanático que non é capaz de soltar nada no que poña a man este grupo polaco. Tal vez non sexa unha comparación, tal vez sexa realidade pura e dura. Tal vez...

05. Júlio Pereira - Faro Luso.

Levaba xa bastante tempo que Júlio Pereira non gravaba nada. E parece como se non pasase o tempo por el. Non sei se é está ben ou mal, mais eu sigo disfrutando coa súa música. No seu tempo parecíame dos músicos máis innovadores e experimentadores. Agora parece que quere reivindicar a súa música. Mais isto é só unha impresión miña.

06. Germán Kucich - Bajo Minimos.

Cheguei a este disco preguntando por Paco Charlín que me levou a este disco de Kucich, Charlín & Barroso Trío. Un disco de jazz feito en España que xa non parece español. Ou sexa que están comezando a tocar música en lugar de demostrar que son moi bos músicos. Isto dicíamo unha vez Tamara: 'Tocan músicas con moita dificultade e moi rápido, non entendo moi ben toda esta enerxía que se desparrama'.

No propio disco dise algo moi parecido: "A nadie pasa desapercibido, y mucho menos a quienes seguimos con febril entusiasmo la evolución del Jazz hecho en España, que algo está pasando en el seno de este género en nuestro país. Poco a poco, muchos de nuestros músicos comienzan a dejar al margen el revisionismo del bop imperante las últimas décadas y comienzan a asumir los retos de una contemporaneidad que debió establecerse entre nosotros hace mucho tiempo." Sergio Cabanillas ("Universos Paralelos" Onda Verde Madrid, 107.9 FM)

07. Xosé Luis Miguélez - Apaixoada.

O mundo dos gaiteiros e a gaita en Galiza leva moito tempo intentando acadar todos os lugares posibles. Esperanza é o título do disco do primeiro licenciado de gaita da historia galega, no conservatorio superior de música de Vigo. Este disco é a gravación do concerto de fin de carreira. Un disco cheo de cousas realmente virtuosas e de dúos con piano (como todo instrumento do conservatorio ten que ter unha obra con acompañamento de piano), incluso momentos de distorsión (moi seguramente provocado pola outra súa faceta).

Mais Xosé Luis Miguélez non é só gaiteiro, nen toca só música tradicional ou folk, se non que tamén sopra no saxofón para facer jazz.

Comezou tocando a gaita no seo da Real Banda de Gaitas da Deputación de Ourense do señor Foxo (non busquedes ningún vínculo que non paga a pena), gañando primeiro trofeo Fin de Siglo, no que participaron os grandes gaiteiros que se reparten nas distintas formacións de hoxe en día. O disco resultante dese concurso foi reeditado despois co nome de Mestres da Gaita.

08. Quinteto Tati - Valsa Quase Antidepressiva.

Non é un quinteto, que é sexteto. E o de Tati vai en homenaxe a Jacques Tati. O Quinteto Tati non me chegou precisamente agora ás miñas mans, pero si ás miñas orellas. Non podo facer outra cousa que por o primeiro tema cun título tan evocativo.

09. Medeski, Scofield, Martin & Wood - The Tube.

Non coñecía de nada a Medeski, Martin & Wood cando fun velos por primeira vez a un concerto. Só tocaron 5 temas en hora e media. O pianista antes de sentarse caiu directamente sobre o teclado, ou sexa literalmente, comezando cun caos musical entre os tres que foron ordenando pouco a pouco. Remataron o concerto tocando ata que xa estaban nos camerinos (melódica, contrabaixo e unha percusión brasileira) e aínda seguiron tocando un bó anaco que se lles oía aínda despois da gran ovación do público. Saín do concerto cunha sensación que non volvín ter ata que volvín velos outra vez. O segundo, moito máis electrónico, non se pareceu nada ao primeiro concerto, mais a enerxía que puxeron enriba do escenario nos dous casos inundounos a toda a xente que fumos velos.

Quixen ter a súa música e merquei varios discos. Os discos decepcionáronme bastante. Os músicos son moi bós, a música excelente... mais non hai remedio, son para escoitar en directo.

Este disco, no que se lle añade Scofield á guitarra non é un, son dous. O que me decidiu a levarmo é que o segundo era unha gravación en directo. A conclusión está clara. Non se me escaparán se dan algún concerto preto de onde me atope.

10. Pai da cana - A Carolina.

Deste disco non podía pór outro tema que este. E é que me trae lembranzas de hai case dez anos. Sempre estou por colgar algo de Fódete Xestas! e explicar un pouco que era isto, mais será noutro momento.

Pai da cana é unha charanga, unha murga. Música movida para bailar.

11. Baby Dee - Be Optimistic (Shirley Temple's S.

Tampouco é unha achega última, só que me apetecía que aparecese xa por aquí. Moitos dos meus descubrimentos musicais prodúcense en directo. Esta vez foi no festival SinSal.

Baby Dee non se pode explicar. Hai que vela e escoitala en directo. Xa se sabe, os verdadeiros artistas gañan en directo e perden ao ser gravados. Ao contrario que os "outros".

12. Theodore Kerkezos-Roberto Minczuk-London Philharmonic Orchestra - Piazzolla_Tango Suite_Adios Nonino.

De cando en vez cae algunha música clásica de saxofón. Na música clásica hai pouca música para saxofón, por tratarse dun instrumento moi moderno e moi identificado co jazz. O son que se utiliza nun tipo de música, a pesares de ser o mesmo instrumento, non é o mesmo. Desta forma o saxofón nunha formación clásica ocupa o posto entre o clarinete e a trompeta, aínda que parece moito máis da familia dos clarinetes, pola limpeza que se utiliza. Escollo este tema por ser un tema moi moderno adaptado para orquesta clásica e saxo solista. E aínda estou por topar o grupo de só saxofones que gravara a suite enteira de Piazzolla. Escoiteina en directo e é realmente unha marabilla. Seguirei buscando para que se escoite aquí algún día.

13. Este tema déixoo para que o adiviñedes, o procuredes, para que me digades que é e quen é.

Cantos de berce...

2007-12-17T15:56:00.000+01:00

Cada certo tempo alguén me pregunta por cantos, cantigas, cancións de berce, de arrolo... nanas en galego.

E púxenme a rebuscar, e non é que haxa moitas, non.

Por iso pregunto: Que canción de berce coñeces? Cantas algunha? De onde a sacaches?

El retorno a la tierra.

2007-12-15T12:54:00.000+01:00

Para os que estean agardando desesperadamente pola seguinte entrega dos combates cotidianos poden pasar un bó rato cos distintos números de 'El retorno a la tierra', onde Manu Larcenet comparte con Jean-Yves Ferri a autoría.

Paseino realmente ben lendo o primeiro tomo. Historias dunha páxina que van conformando entre todas unha historia enteira. O protagonista chámase Manu Larcenet. Non digo máis.

Projecto Miño

2007-12-14T10:48:00.000+01:00

Tremenda é a tentación de adicarlle un programa enteiriño para o último disco de Baldo Martínez. Poida que sexa o músico que máis aparece nos distintos programas que fun facendo. Aparece en tantos proxectos e todos tan bos que é normal que así sexa.

Máis dunha vez dixen que Baldo Martínez é o músico de jazz máis interesante no panorama español actualmente. É o que máis inquietudes ten e o que máis se está a mover. Tal vez sexa porque é o que máis teño escoitado en directo. Tal vez sexa porque asistín a moitas noites de jam sessión a golpe de martes que me daban moita enerxía para o resto da semana. Tal vez sexa pola lembranza de descubrir que existía jazz galego alá polo ano 95 na revista Cuadernos de Jazz nunha reseña do grupo Clunia Jazz. Agora sei que aquel foi o último disco deste grupo ourensán. Xa tiñan moito percorrido andado cando eu os descubrín. E digo mal, porque nunca cheguei a escoitalos. E busqueinos, mais nunca cheguei a ver un disco seu diante. Agora non hai maneira de conseguilos. Mais todo é recuperable, parece que teñen a idea de gravar un disco proximamente.

Só vin unha reseña do disco e foi en a nosa terra, na edición de papel, na web non fun quen de velo. Por iso poño aquí o enlace á entrevista que lle fixeron na web de distrito jazz. Aí explica moito da concepción do disco e adianta un proxecto de só contrabaixo.

Coíncido plenamente no que di de Maite Dono, poeta e cantante, segundo a época e o entorno. Non lle fixen moito caso nos dous discos que editou, agás por unha canción que me tocou na fibra sensible, mais cando a vin en directo con Projecto Miño descubrinme ante a súa voz. Lembra irremediablemente a Maria João, pero é que no proxecto inicial encargado a Baldo polo festival de jazz de Guimarães, a cantante era Maria.

Tamén me ven á memoria o disco de Alberto Conde Trío. Trío con Baldo Martínez e Nirankar Khalsa. E tamén que ía ir ao seu concerto no Imaxina Sons, e que non fun, cousa da que me arrepinto profundamente. A cara de Nirankar Khalsa érame coñecida ata que caín que nunha das jam sessions chegou un negro moi chamativo cuns bongós e añadíuse ao grupo e foi flipante. Despois colleu a batería e nunca vira a ninguén con tanto gusto (despois lembreime de Jose Antonio Galicia, e a cousa quedou en empate)...

Vamos que supoño que terei que dedicar un programa ao jazz. Ao jazz contemporáneo galego. Mais xa se verá...

Máis tarde: E o caso é que o que quería contar é que non hai promoción deste disco nin de practicamente ningún disco de jazz. E é que nin sequera na páxina web de Baldo Martínez se fai referencia a este disco.

Felicitación navideña

2007-12-14T10:45:00.001+01:00

Nova de última hora: Papá y Mamá Noël demandan a El Jueves.

Alt.08

2007-12-13T18:57:00.000+01:00

El Eternauta II

2007-12-12T17:05:00.000+01:00

O mundo dos eternautianos é infinito... un mundo paralelo.

Existen secuelas, precuelas, obras de teatro, óperas rock, cortos, películas de debuxos animados... e hollywood aínda non se fixou nela!!!!

El Eternauta

2007-12-08T11:25:00.000+01:00

El Eternauta, cómic arxentino publicado entre os anos 1957 e 1959 na revista Hora Cero. Hai 50 anos desta historia que non perdeu absolutamente nada co paso dos anos. Sería tamén unha grande historia de ser creada na actualidade.

Pódese ler moita información na wikipedia, mais recomendo ler esta obra sen saber nada dela. De tódalas formas a maneira de como está escrita fai que a historia non teña pausa e se vaia de sorpresa en sorpresa.

Poucas historias me atraparon tanto como esta, na que sen darme conta pasaron as horas ata rematar o libro de máis de 300 páxinas. Pódense facer moitas elucubracións sobre o que relata no fondo, sobra a situación, a crítica á sociedade, aos sistemas políticos, á loita de clases... pero iso deixarémolo para cando leades a obra e poidamos discutila diante dun café. De seguro que merece unha relectura, ou dúas, ou...

Despois fixeron segundas partes, e terceiras... que xa veremos se nos introducimos nelas ou nos quedamos con este moi bó sabor de boca.

E agora que hai crise de argumentos, e que está de moda levar as 'historietas' ao cine, tamén El Eternauta está en proceso de transformación a "filme".

The Sound of Silence.

2007-12-05T12:52:00.000+01:00

Xusto antes de facer o programa de Silencio pedinlle a bastante xente que me enviara propostas de músicas sobre este tema. Case todo o mundo que me contestou dixo:

Iso é o que se chama imaxinario colectivo.

08. Silencio

2007-11-20T10:29:00.000+01:00

Shhhhhh....!!! Silencio.

O silencio non existe.

...

Todo o programa ten que ver co silencio. Porque non hai voces, ou porque hai silencios que fan música, ou porque definen o silencio, ou porque deixan sen palabras, ou...

(Silencio irase actualizando con vínculos e pequenos, moi pequenos, comentarios, a modo, caladamente...)

01. Pablo Seoane - Alborada da Ulla.

Dous discos de gaita (Pablo Seoane) e só gaita (Juanjo Fernández) chegaron ás miñas mans. Os dous comezan con alborada. Escollo esta, como podería escoller a de Juanjo, porque me deixa sen palabras. Non podía comezar doutro xeito que cun canto ao sol que esperta.

02. Herbert Henck - Música Callada (Mompou).

Música calada. Música silenciosa. Música para limpar os oídos.

(Algún día falarei da música que utilicei para estudiar. Era piano, como esta, para concentrarme e non escoitar os ruidos da rúa sen que me descentrara do estudio. Unha música para estar en silencio)

03. Germán Díaz - A Fuentes, claro.

Germán é un músico polifacético, cheo de recursos, incrible. Na súa viaxe xirada de manivelas deixa pérolas coma esta. Unha visita á súa web deixa ben clara a súa forma de facer.

04. Itzhak Perlman/Seiji Ozawa - Tzigane (Ravel).

'Escuchar', Fernando Palacios: 'En la introducción del violín solo de la Tzigane, Ravel separa cada uno de los diseños que configuran la melodía con silencios siempre diferentes, con el afán de que a cada expresión sonora le corresponda su tiempo exacto de silencio.'

05. Toques de campanas en las catedrales de Castilla - Toque del patrón (Óscar Rodriguezz e F. Javier Coble).

Catedral de Valladolid. De todos os toques este é un dos poucos que non aparece a frase de 'toque automatizado'. Son con mensaxe, son comunicativo. Música viva, poderosa. Ante o son das campanas só se pode escoitar.

06. B.A.C. - Azul.

Baldo Martínez, Alejandro Pérez e Carlos "Sir Charles" González son os tres músicos deste marabilloso trío de jazz, onde escoitar aos demáis é indispensable.

Comezo os comentarios por aquí para criticar a actitude da (case) única tenda de discos de Vigo, Elepé. Pregúntolle polo último disco de Baldo Martínez, o proxecto Minho, e contéstame con cara de poucos amigos que non sabe nada dese disco, que ninguén llo foi ofrecer. Eu atrévome a preguntarlle se o pode conseguir. -Pero non che dixen que ninguén mo veu ofrecer?

Unha tenda que só vende o que lle ofrecen? Unha tenda que non coida aos seus clientes. Case estiven por ofrecerlle o teléfono de Baldo para que lle preguntara, pero marchei dalí sen ganas de volver. (Moi ruidoso este comentario, moi ruidoso).

07. Bassekou Kouyate & Ngoni ba - Segu Blue.

O único tema do disco de Kouyate onde non se canta, onde só se escoita o ngoni. E non será que o blues naceu en África?

08. Arvo Pärt - Tabula Rasa.

O tema central deste programa. O que lle da todo o sentido. O silencio está definido en toda a súa extensión aquí.

Arvo Pärt, un compositor para desfrutar de vagar.

09. Nova Galega de danza - O bicho.

Os músicos de Nova Galega de Danza calan para que se escoite aos danzantes.

10. Antonin Dvorac - Los Bosques Silenciosos (Para Violonchelo e Orquesta Op 68 Nº5).

Do libro de Fernando Palacios, Escuchar, saquei a idea (copia descarada e literal) de facer unha colección de silencios. Esta colección conta coa incrible cantidade de 1 silencio. Foi tan máxico que parece que non houbo ningún outro que poidera acompañalo. E aí quedou o caderno, cheo de silencio. Esa idea aparece no capítulo que se titula 'Silencio, el silencio'. Practicamente foi este artigo o que me chamou para mercar o libro. Entre 'Escuchar' e 'Silencio' podería facerse a grande lección de música para calquera que pretenda ser músico. Neste artigo aparecen varias recomendacións que aproveitei, grazas á lembranza que me fixo Isabel, para este programa.

Di o libro: 'Ante la alienante saturación sonora de nuestro espacio, omnipresente recordatorio de la estructura social en la que vivimos, se impone el silencio interior. Las personas que van leyendo concentradas en el tren, metro o autobús parecen encerradas en una burbuja de silencio que las separa del ruido exterior. "Sólo cuando hacemos el silencio dentro de nosotros podemos gozar de la música. Sólo cuando sentimos la música dentro de nosotros podemos escuchar el silencio", oí decir al musicólogo Pepe Rey en un programa de radio. Sí, el silencio es la otra cara, el complemento que acecha por detrás de la música.'

11. Jonh Zorn - Hazor.

John Zorn non é a primeira vez que aparece por aquí, nen será a última.

12. Renaud Garcia-Fons & Jean-Louis Matinier - Le Byzantin.

No Imaxinasons tiven ocasión de escoitar a estos dous músicos. Músicos que fan música do silencio dos seus instrumentos.

Vigo, unha cidade chea de momentos musicais. Agora mesmo está en marcha o festival Are-More onde se pode desfrutar do ciclo de músicas para o silencio, cine mudo con acompañamento de música en directo.

13. Este tema déixoo para que o adiviñedes, o procuredes, para que me digades que é e quen é.

---------------------------------

Chuvia...

2007-11-19T08:32:00.000+01:00

E, por fin, chove...

Santiago Auserón II

2007-11-02T13:29:00.000+01:00

Non quixen por máis cousas na entrevista de Tati a Santiago Auserón aínda que me quedei coas ganas, mais póñoo agora e por separado.

Unha entrevista do ano 1985. Non fai falta dicir nada, xa o di el todo.

E como agora teño que procurar nas lembranzas aí vai unha que ven moi ao caso:

E interesante tamén a carta que enviou ao taller de músics de Barcelona. Pero é que todo o que ven de Santiago é inevitablemente interesante, non é?

Santiago Auserón

2007-11-01T12:31:00.001+01:00

O blog dos pelachos e o levantador de minas fixéronlle unha entrevista a Santiago Auserón, tremendamente interesante.

Nota: Re-escoitar Radio Futura, Juan Perro e estar atento aos proxectos de Santiago Auserón.

Nota 2: Mercar e ler a gramática do Silencio.

RETRANCA... Lerasnos de morto se non nos les de vivo...

2007-10-25T00:15:00.000+02:00

Aparece nos kioskos a revista Retranca. Haberá que estar atentos...

Imperial History

2007-10-24T11:32:00.000+02:00

Outro mapa que ven a indicar onde está o centro cultural, social e, sobre todo, conflictivo de Europa.

History of Religion

2007-10-24T11:09:00.000+02:00

Un mapa que representa o movemento das grandes relixións monoteístas.

Da unha idea moi por riba da expansión da relixión no mundo, que non di nada da mestura de relixións nun mesmo lugar.

Escola de Folklore Plaza Castilla

2007-10-23T13:22:00.000+02:00

Envíame o director da Escuela de Folklore Plaza Castilla este anuncio sobre a presentación da escola na sala Galileo Galilei.

Alégrame moito saber que lle vai ben e que vai tendo cada vez máis repercusión.

Noraboa!

Acudide a velos se andades por Madrid.

MUESTRA DE DANZA Y MUSICA TRADICIONAL
"FOLKLORE PLAZA CASTILLA"
http://www.folkloreplazacastilla.com/
----------
"Sala Galileo Galilei"
http://www.salagalileogalilei.com/
--------
Viernes 26 de Octubre de 2007
21.30 horas
----------------
BAILES DE SALAMANCA
DULZAINA CASTELLANA
TXALAPARTA
DANZAS IRLANDESAS
GAITA GALLEGA
ZANFONA
DANZA DEL VIENTRE
GAITA ASTURIANA
PERCUSIONES ORIENTALES....
--------------
Entrada: 5 euros

Adianto...

2007-10-22T09:45:00.000+02:00

Para que serva como adianto do próximo programa, que está xa en marcha esperando a que se resolvan problemas técnicos, aquí deixo un vídeo de dous grandes cantantes cubanos.

Omara Portuondo e Ibrahim Ferrer.

Aduaneiros Sem Fronteiras

2007-10-18T10:47:00.001+02:00

Imaxe recollida en apocalipse do porco.

Anda o blogomillo revolto por isto do peche de aduaneiros.

Moita máis información no blog O mundo desde un chimpín que inclúe moitos enlaces a outros blogs e webs de información.