martes, outubro 25, 2011
martes, outubro 18, 2011
mércores, outubro 12, 2011
Escépticos: ¿ondas del mal?
Un novo episodio de escépticos sobre as ondas electromagnéticas, un tema de gran controversia. Causan cáncer as ondas electromagnéticas?
martes, outubro 04, 2011
martes, setembro 27, 2011
Escépticos
Pensaba eu que xa puxera eu por aquí o capítulo cero do programa Escépticos que se emitiu na EiTB. Despois dese capítulo, decidíronse a facer un programa semanal.
Ademáis de poder verse na televisión, tamén se pode ver en streaming... Menos mal! Aquí está un dos mellores programas da televisión:
¿A ti te funciona?
E o capítulo cero. ¿Fuimos a la luna?
Ademáis de poder verse na televisión, tamén se pode ver en streaming... Menos mal! Aquí está un dos mellores programas da televisión:
¿A ti te funciona?
E o capítulo cero. ¿Fuimos a la luna?
domingo, agosto 14, 2011
Viñetas desde o Atlántico 2011
Non é a miña intención facer un percorrido pormenorizado polo Viñetas desde o Atlántico, para iso vaian directamente a Apocalipse do porco, onde terán contado día a día o festival con vídeos das charlas e das visitas e moi ben explicadiño todo.
Aquí só obterán un pequeno paseo pola rúa da BD e por algunha das exposicións e charlas durante un día e un pouco de outro (querían ser dous días, máis o primeiro non se pode considerar como tal).
Chegar, chegamos a tempo para a charla de Polaqia, mais quedamos na porta falando un poquiño cos amigos. Entramos xusto ao inicio da charla con David Rubín e Marcos Nine, aínda que nos deu tempo a saúdar a ghanito, que anda de reporteiro extra-oficial do festival e que nos comentou que lle faltara algo de "pementa" á charla de Polaqia (o cotilleo rosa televisivo fai estragos... :p )
David Rubín no seu papel, Miguelanxo Prado sufriu o ar acondicionado e ata lle temblaba a voz, Marcos Nine en minoría entre os comiqueiros e Carlos Portela empeñado en levarlle a contraria a David pola súa reivindación de influencia do Dark Knigth 2, de Frank Miller.
Un paseo polas casetas, saúdos a Manel, que ten ao seu carón a Tokio, e a Sergio e gastar un pouquiño no dos veces breve adicado integramente a autores galegos. E a cear e durmir.
Erguerse sen demasiada présa, ver como a néboa o inunda todo, darse conta de que a roupa é de verán "sureño", almorzar e tirar para o festival. Aparcar máis perto do que parecía (Coruña é circular!!) e deixarse sorprender por Crepax e a súa Valentina "cuase-erótica".
Das exposicións do Kiosko Alfonso, quedámonos sen dubidalo coa de Jordi Lafebre. Tamén Guarnido e Canales. Altarriba e Kim xa nos tiñan conquistados e Rubín case comenta con nós a súa exposición (diante dunha cámara).
Dubidar entre seguir coas exposicións ou gastar os cartos. Evidentemente tirar cos cartos. Caen as tres novidades de Demo (hai que ir coñecendo as lecturas galegas de cómic), conversación friki arredor de Góndor(mar), e saúdos a Eva e a Melo, por separado. Jacobo acaba de presentar o seu Lois Pereiro e cruzamos unhas breves palabras. Mentras Kiko presenta Retranca e Fiz, cae o último Barsowia, e chegamos para escoitar a Kohell "que está para facer vulto e o pánico aparece cando ten que falar en público".
Pola tarde amagamos con facer cola para que nos asinen El arte de volar, pensámolo mellor e imos tomar un cafeciño na terraza do lado.
Antes de acompañar a Guiral na exposición dos Pitufos, onde tivo que lidiar cun público "difícil" (ver vídeos 1 e 2, cortesía de ghanito), percorremos Viaje con Nosotros! onde descubrimos algunha que outra cousiña.
Rematamos coa excelente charla de Antonio Altarriba e Kim que estiveron falando sobre o proceso de creación de El arte de volar, que podedes ver, e escoitar, se dades un paseo polo Apocalipse do porco. Charla interesante, divertida, amena, e ata emocionante que rematou cun longo aplauso do público.
Visita típica turística á Torre de Hércules e viaxe para o sul.
Penso eu que se pode desfrutar moito máis deste festival se se pode acudir a todas as charlas, se se fala a modo con todos ou algún dos autores, cos comiqueiros galegos que se atopan concentrados ben asinando nalgún posto, ben facendo algunha presentación, ou vendo as exposicións. Tamén penso que se pode curiosear nas casetas, procurar o cómic que che falta desta ou doutra colección, ir na busca dalgún cómic, historieta, tebeo, ou como queira que se lle queira chamar, xa descatalogado ou difícil de atopar... Quedo coa sensación de perderme algo... pero non importa porque disfrutei e levei un anaquiño comigo...
A modo de crítica, pequeniña, quedoume detrás dunha orella o pensamento de que os comiqueiros andan demasiado preocupados pola forma, polas influencias, polas maneiras de crear e acaban por case non falar do que crean, do contido, da mensaxe. E creo que os temas que tratan nas súas obras son moi interesantes, pero que se dilúen cando se discute sobre os recursos ou as etiquetas, as grapas ou a novela gráfica, as películas para pobres ou o album franco-belga, as acuarelas ou a obra maldita de Frank Miller.
Tal vez, como este ano foron dous días e o ano pasado foi só un, o ano que ven terán que ser tres días. Tal vez. Estaría ben, ir crecendo pouco e pouco, ano a ano. Ao final, o interesante é o camiño, o que se vai aprendendo, así en xerundio.
mércores, agosto 10, 2011
domingo, xullo 31, 2011
venres, xullo 15, 2011
mércores, xullo 13, 2011
martes, maio 31, 2011
Despois do #22m (2. Galiza)
Tanto na anterior anotación como nesta hai que ter en conta o carácter municipal destas eleccións, aínda que a comparación coas eleccións de 2007 se pode facer directamente.
O panorama en Galiza é máis desalentador que no resto do país, onde os políticos adícanse sen vergoña de ningunha clase a repartir directamente cartos nos mítins de campaña. E aínda se mostran orgullosos de "axudar" á xente.
O PP parece non ter máis teito electoral que o propio censo e campan ás súas anchas.
As contas son claras, o PP sube (54.176 votos máis, que representa un incremento do 8% con respecto ás eleccións de 2007), o PSOE baixa (66.566 votos menos, case un 14% menos que en 2007) e o BNG baixa (53.766 votos menos, un 17% menos).
A debacle aquí está clara, o BNG vai en caída libre. En contra dos que din que foi o PSOE o grande derrotado en Galiza, vese moi ben que aínda que perdeu menos votos o BNG representa unha maior caída porcentual.
Como ben explica calidonia, o #15m non tivo influencia nas eleccións. A inercia electoral da xente xa ía cara ao PP. Isto non é sorprendente, aínda que canse tanta realidade.
Facendo unha identidade PPSOE onde non se pode distinguir entre a política do PSOE coa que faría o PP, está claro que a balanza inclínase cara ao PP. No caso do BNG, ao identificarse en moitos dos gobernos co propio PSOE, sae definitivamente mal parado (coas súas poucas excepcións). A idea dunha fronte de partidos que ofrece alternativas e aparece como combativo, idea coa que o BNG subiu en apoios electorais, hai tempo que desapareceu. O BNG basou a súa campaña no voto útil facendo un chamamento para "votar masivamente ao BNG para frear á dereita", campaña claramente nefasta e que pouco o diferencia doutras peticións de "voto útil" doutros partidos políticos. A cegueira para ver a súa propia debacle fixándose só na do PSOE seguirá facendo que vaia lentamente desaparecendo da vida política.
Un caso moi representativo é o de Vigo, onde o bipartito fixo que nestas eleccións o PSOE fagocitara ao BNG electoralmente (ao revés do que ocorreu en Pontevedra). A análise que parece que se está a dar é que o BNG perdeu votantes pola esquerda indo a parar a EU (un exemplo desta argumentación pódese atopar en VigoBlog.
Vexamos os números das eleccións en Vigo:
PP: 4.943 votos menos.
BNG: 11.656 votos menos.
PSOE: 5.647 votos máis.
EU: 4.193 votos máis.
OV-GV: 2.441 votos (en 2007 non se presentaron)
UPyD: 1.746 votos (en 2007 non existían)
Con estes números da a sensación de que o BNG perdeu en todo o espectro, non só pola esquerda cara á EU senón que parece que houbo trasvase tamén cara o PSOE. Outra cousa sería autoenganarse. O BNG ten que pararse a reflexionar, ten que pararse a pensar, e darse conta que o mundo non está onde eles dirixen a mirada.
O panorama en Galiza é máis desalentador que no resto do país, onde os políticos adícanse sen vergoña de ningunha clase a repartir directamente cartos nos mítins de campaña. E aínda se mostran orgullosos de "axudar" á xente.
O PP parece non ter máis teito electoral que o propio censo e campan ás súas anchas.
As contas son claras, o PP sube (54.176 votos máis, que representa un incremento do 8% con respecto ás eleccións de 2007), o PSOE baixa (66.566 votos menos, case un 14% menos que en 2007) e o BNG baixa (53.766 votos menos, un 17% menos).
A debacle aquí está clara, o BNG vai en caída libre. En contra dos que din que foi o PSOE o grande derrotado en Galiza, vese moi ben que aínda que perdeu menos votos o BNG representa unha maior caída porcentual.
Como ben explica calidonia, o #15m non tivo influencia nas eleccións. A inercia electoral da xente xa ía cara ao PP. Isto non é sorprendente, aínda que canse tanta realidade.
Facendo unha identidade PPSOE onde non se pode distinguir entre a política do PSOE coa que faría o PP, está claro que a balanza inclínase cara ao PP. No caso do BNG, ao identificarse en moitos dos gobernos co propio PSOE, sae definitivamente mal parado (coas súas poucas excepcións). A idea dunha fronte de partidos que ofrece alternativas e aparece como combativo, idea coa que o BNG subiu en apoios electorais, hai tempo que desapareceu. O BNG basou a súa campaña no voto útil facendo un chamamento para "votar masivamente ao BNG para frear á dereita", campaña claramente nefasta e que pouco o diferencia doutras peticións de "voto útil" doutros partidos políticos. A cegueira para ver a súa propia debacle fixándose só na do PSOE seguirá facendo que vaia lentamente desaparecendo da vida política.
Un caso moi representativo é o de Vigo, onde o bipartito fixo que nestas eleccións o PSOE fagocitara ao BNG electoralmente (ao revés do que ocorreu en Pontevedra). A análise que parece que se está a dar é que o BNG perdeu votantes pola esquerda indo a parar a EU (un exemplo desta argumentación pódese atopar en VigoBlog.
Vexamos os números das eleccións en Vigo:
PP: 4.943 votos menos.
BNG: 11.656 votos menos.
PSOE: 5.647 votos máis.
EU: 4.193 votos máis.
OV-GV: 2.441 votos (en 2007 non se presentaron)
UPyD: 1.746 votos (en 2007 non existían)
Con estes números da a sensación de que o BNG perdeu en todo o espectro, non só pola esquerda cara á EU senón que parece que houbo trasvase tamén cara o PSOE. Outra cousa sería autoenganarse. O BNG ten que pararse a reflexionar, ten que pararse a pensar, e darse conta que o mundo non está onde eles dirixen a mirada.
Despois do #22m (1. España)
Na #acampadavigo topeime con estas contas electorais, que veñen a respostar a aqueles que pensan que non serviu de nada o das #acampadas. Só que os cambios van moi lentos e co actual sistema aínda menos se notan.
Estas contas non contan que, na realidade, o PP subiu en votos: 557.956 votos máis (que representa un 7% máis que o acadado en 2007), e que estas contas son certas pola debacle sufrida polo PSOE: 1.484.778 votos menos (un 19% menos que en 2007).
O lugar que me parece máis claro que o #15m funcionou é Madrid, onde o PP perdeu votos (120.592 votos menos), o PSOE perdeu votos (123.293 votos menos), IU gañou votos (26.720) e entrou UPyD no concello onde antes non tiña representación.
Outra imaxe que non aparece por ningures e que tamén mostran o resultado das eleccións é a seguinte, onde claramente se ve que ningún partido pode presumir de representar á maioría da poboación en idade de votar.
O panorama non é moi alentador pois a primeira resentida tras a "grande festa da democracia" parece ser a democracia interna do PSOE, onde parece que sen entender nada lánzanse a un suicidio colectivo que a sociedade non entende e é pola que precisamente se mostra indignada. Tampouco é moi alentador que sexan precisamente os políticos máis corruptos os que saian reforzados electoralmente, polo que aínda teñen máis razóns para seguir facendo o que fixeron ata agora.
Aínda así eu teño esperanza en que o movemento do #15m, con todos os seus erros e con toda a súa inxenuidade, sirva para que a xente se pare a pensar, a reflexionar sobre os políticos que nos tocou sufrir. Aínda que El Roto sempre nos volve á realidade máis crúa:
Estas contas non contan que, na realidade, o PP subiu en votos: 557.956 votos máis (que representa un 7% máis que o acadado en 2007), e que estas contas son certas pola debacle sufrida polo PSOE: 1.484.778 votos menos (un 19% menos que en 2007).
O lugar que me parece máis claro que o #15m funcionou é Madrid, onde o PP perdeu votos (120.592 votos menos), o PSOE perdeu votos (123.293 votos menos), IU gañou votos (26.720) e entrou UPyD no concello onde antes non tiña representación.
Outra imaxe que non aparece por ningures e que tamén mostran o resultado das eleccións é a seguinte, onde claramente se ve que ningún partido pode presumir de representar á maioría da poboación en idade de votar.
O panorama non é moi alentador pois a primeira resentida tras a "grande festa da democracia" parece ser a democracia interna do PSOE, onde parece que sen entender nada lánzanse a un suicidio colectivo que a sociedade non entende e é pola que precisamente se mostra indignada. Tampouco é moi alentador que sexan precisamente os políticos máis corruptos os que saian reforzados electoralmente, polo que aínda teñen máis razóns para seguir facendo o que fixeron ata agora.
Aínda así eu teño esperanza en que o movemento do #15m, con todos os seus erros e con toda a súa inxenuidade, sirva para que a xente se pare a pensar, a reflexionar sobre os políticos que nos tocou sufrir. Aínda que El Roto sempre nos volve á realidade máis crúa:
luns, maio 30, 2011
Sobre o #15m
Aínda que hai quen explica moi ben de onde xurde todo o movemento do #15m (en error500 fan unha análise moi bó para entender todo isto), quédome con esta tira gráfica de El estafador, onde queda moi claro o que eu mesmo penso:
A trampa é caer no que "eles" queren. A trampa é ser coma "eles". Queren que se propoñan alternativas, queren que se creen partidos políticos novos, queren que todos sexan iguais para falar ao mesmo nivel. NON, non pode ser, non é iso o que se quere.
O máis importante do movemento #15m é todo o movemento de pensamento, de reflexión, de crítica... de lectura, de diálogo, de política, de POLÍTICA con letras maiúsculas, da política que nos inflúe directamente a todos e a cada un de nós.
E darse conta que detrás dos "mercados" hai persoas que se están aproveitando sen nengún tipo de escrúpulo.
Deixo aquí un par de vídeos. O primeiro explica como se convirte a débeda privada en débeda pública. O segundo é o vídeo promocional do cómic Españistan:
A trampa é caer no que "eles" queren. A trampa é ser coma "eles". Queren que se propoñan alternativas, queren que se creen partidos políticos novos, queren que todos sexan iguais para falar ao mesmo nivel. NON, non pode ser, non é iso o que se quere.
O máis importante do movemento #15m é todo o movemento de pensamento, de reflexión, de crítica... de lectura, de diálogo, de política, de POLÍTICA con letras maiúsculas, da política que nos inflúe directamente a todos e a cada un de nós.
E darse conta que detrás dos "mercados" hai persoas que se están aproveitando sen nengún tipo de escrúpulo.
Deixo aquí un par de vídeos. O primeiro explica como se convirte a débeda privada en débeda pública. O segundo é o vídeo promocional do cómic Españistan:
DébedoCracia
Un documental sobre a intervención do FMI, o BCE e a UE sobre Grecia e todas as súas implicacións e o exemplo de Ecuador para a solución da débeda ilexítima.
Moi interesante.
(Podedes escoller os subtítulos no idioma que queirades)
Debtocracy International Version por BitsnBytes
Moi interesante.
(Podedes escoller os subtítulos no idioma que queirades)
Debtocracy International Version por BitsnBytes
venres, maio 20, 2011
#15m
Sorpréndome a min mesmo ao comprobar que foi o 23 de febreiro cando neste mesmo blog se falaba do movemento #nonosvotes.
Dende ese día foron aparecendo outros movementos, outras iniciativas que, aproveitando as redes sociais, foron creando debate arredor do descontento xeralizado sobre a maneira de entender a democracia dos políticos que nos tocou sufrir. Estas iniciativas como www.juventudsinfuturo.net, opvdevotaciones.blogspot.com, democraciarealya.es foron organizándose para convocar unha manifestación o domingo 15 de maio (#15m). A partir desta manifestación, a xente quedouse na rúa e comezaron a acampar por todos lados. Todas estas acampadas, tamén as internacionais, poden verse en tomalaplaza.net.
Obviando todos os movementos dos que os colleu totalmente desprevenidos e que tanto os insultan como tratan de manipulalo, o máis importante de todo isto é o debate político xerado que se espalla tamén entre os que nunca quixeron falar de política. Serve para reflexionar sobre o sistema no que estamos, para tentar mudalo, para criticalo, para procurar novas vías, para darse conta de que na democracia o poder reside no pobo.
Unha das críticas máis escoitada deste movemento era que só protestaban polo que non lles gustaba e que non facían ningunha proposta. Esta crítica desfaise por completo en canto se publican as propostas claras e concretas que comparto e subscribo. É moi posible que xa houbera partidos políticos que dicían cousas moi parecidas, pero iso non importa agora. É o momento de pensar, de reflexionar, e que despois cadaquén vote a quen mellor considere. Haberá outras cousas que reivindicar, outras ideas, outros pensamentos máis particulares que haberá que consensuar.
No momento no que se prohibe pola xunta electoral a concentración para o día da reflexión, quédome coa frase de #istoéreflexión. Si, se algo é reflexión, é todo este movemento.
Deixo o que se di en twitter on line sobre todo isto, e o vídeo en directo da Porta do Sol en Madrid.
Dende ese día foron aparecendo outros movementos, outras iniciativas que, aproveitando as redes sociais, foron creando debate arredor do descontento xeralizado sobre a maneira de entender a democracia dos políticos que nos tocou sufrir. Estas iniciativas como www.juventudsinfuturo.net, opvdevotaciones.blogspot.com, democraciarealya.es foron organizándose para convocar unha manifestación o domingo 15 de maio (#15m). A partir desta manifestación, a xente quedouse na rúa e comezaron a acampar por todos lados. Todas estas acampadas, tamén as internacionais, poden verse en tomalaplaza.net.
Obviando todos os movementos dos que os colleu totalmente desprevenidos e que tanto os insultan como tratan de manipulalo, o máis importante de todo isto é o debate político xerado que se espalla tamén entre os que nunca quixeron falar de política. Serve para reflexionar sobre o sistema no que estamos, para tentar mudalo, para criticalo, para procurar novas vías, para darse conta de que na democracia o poder reside no pobo.
Unha das críticas máis escoitada deste movemento era que só protestaban polo que non lles gustaba e que non facían ningunha proposta. Esta crítica desfaise por completo en canto se publican as propostas claras e concretas que comparto e subscribo. É moi posible que xa houbera partidos políticos que dicían cousas moi parecidas, pero iso non importa agora. É o momento de pensar, de reflexionar, e que despois cadaquén vote a quen mellor considere. Haberá outras cousas que reivindicar, outras ideas, outros pensamentos máis particulares que haberá que consensuar.
No momento no que se prohibe pola xunta electoral a concentración para o día da reflexión, quédome coa frase de #istoéreflexión. Si, se algo é reflexión, é todo este movemento.
Deixo o que se di en twitter on line sobre todo isto, e o vídeo en directo da Porta do Sol en Madrid.
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)