venres, marzo 28, 2008
mércores, marzo 12, 2008
10. Impulso
Cheguei ao programa 10. Parece que un número tan redondo require dalgunha celebración. Sen embargo utilizareino para dar o paso atrás necesario para coller impulso e comezar un novo camiño. Xa vou adiantando neste algunhas das novidades, que ben poucas serán, mais ás veces os pequenos cambios representan grandes pasos.
0. Sintonía.
Agora o tema a adiviñar será a sintonía. En canto se adiviñe, cambiareina.
01. Ana Alcaide - Como la luna y el sol.
Ana Alcaide topou o seu camiño en Suecia. Bióloga e violinista foi toparse coa Nyckelharpa nunha viaxe de estudios a Suecia. O flechazo foi definitivo. Alí tamén topou músicas da península. Agora pódese atopar polas rúas de Toledo tocando e cantando.
'Como la luna y el sol' é o seu segundo disco, recién saído do forno, que anda estos días presentando.
02. Congotronics 2 - Kabuangoyi.
Mestura de ritmos bailables e instrumentos tradicionais do Congo. Congotronics foi a sensación da música africana no ano 2004. África eléctrica.
03. Metallica - One.
De cando en vez merco algún libro sobre música. Esta vez caiu nas miñas mans o libro Investigando los estilos musicales no que se fai un repaso aos distintos elementos característicos de cada periodo da música occidental. O libro ven acompañado de 3 cd con músicas que ilustran cada periodo. Estas músicas non son exclusivamente de música clásica (ou culta) se non que se trata en cada capítulo de relacionar temas doutras culturas e doutros estilos que poidan ter elementos en común. O último dos temas que aparece no libro para ilustrar a exploración do século XX é o tema One de Metallica. Desta forma ven a comprobarse que todas as músicas manexan os mesmos elementos e que existen moitas máis similitudes das que estamos dispostos a admitir moitas veces... (Esta é unha realidade moi humana que explica grandes paradoxas que se producen neste mundo tan inentilixible).
04. Antwerp Gipsy Ska Orchestra - Suki´s Theme.
Realmente este é deses discos que non se sabe como chegou ás miñas orellas. Supoño que sería a través dalgún foro musical no que sempre hai unha persoa que parece que non haxa un só disco no mundo que non coñeza. A Antwerp Gipsy Ska Orchestra é un grupo de músicos de distintas nacionalidades afincado en Bélxica. Un grupo cunha chea de influencias que debutou co seu primeiro disco no ano 2007 foi toda unha sensación en Bélxica. O título do disco Tuttilegal fai referencia ao "problema" da inmigración ilegal.
05. Nine Inch Nails - 3 Ghosts I.
Pouco coñecía e pouco coñezo a Nine Inch Nails. Aparecen aquí pola súa iniciativa de promocionar o seu novo disco Ghosts i-iv. Hai 5 formatos cos seus 5 precios para conseguir este disco. Gratis, 5, 10, 75 e 300 dólares. En realidade xa só hai 4 opcións, a de 300 dólares xa se agotou. Eu escollín a gratuita. Aparecen 9 temas e información en arquivo .pdf e as carátulas. A de 5 dólares xa inclúe 36 temas. E así vai subindo o nivel do formato ata chegar ao ultra-deluxe edition.
Son os grupos, os artistas os que se atreven a modificar o mercado. E acabarán por cambialo. A industria musical está demasiado obsesionada co pirateo e inmersa na súa inercia comercial non é capaz de darse conta de que o mundo está indo por outros lares.
06. Ataque Escampe - Galicia es una mierda.
Outro grupo que ofrece o seu disco a través de internet é Ataque Escampe (AE). Pódese descargar a través da páxina da Regueifa Plataforma, onde tamén se poden descargar outros discos e outros productos artísticos baixo a licencia Creative Commons . Ataque Escampe ofrece tamén os seus comentarios de cada tema do seu disco, que tamén se pode (ou poderá) mercar nas tendas.
O título, evidentemente retranqueiro, busca tamén un impacto promocional. Dende un punto de vista crítico paréceme ben como cuestionamento de todas as cousas que nos rodean e penso que é necesario ser autocrítico. A letra da canción vai por aí, desmitificando case todo tótem cultural que poideron lembrar. Deixándose de prexuicios e tirando todos os tópicos que non fan máis que lastrar a creatividade (daqueles que teñen creatividade e se sinten acomplexados polo "peso" da cultura). Por aí ben.
Mais cando se poñen a promocionar noto un certo aire de "alternativos guais" que me bota un pouco para atrás. É posible que teñan razón cando din que se dixeran que "España es una mierda", se cadra estarían detidos. Claro, se cadra. Quizais, se cadra tamén, é o que quixeran facer e non se atreven. É como se quixeran estar perseguidos, é como se quixeran ir de rompedores, de revolucionarios, de provocadores... Efectivamente, "España es una mierda", cousa que din os Violadores del verso sen ter que facer ningunha suposición de se dixeran ou deixaran de dicir... se cadra...
Prefiro quedarme coa primeira impresión. E poder dicir iso que xa se está espallando por aí de "eu tamén son unha merda", ou sexa, "yo también soy una mierda", polo que sen temor a trabucarme podo dicir que "Galicia es una mierda" e tamén "España es una mierda" e dende o mesmo punto de vista crítico e autocrítico "El mundo es una mierda".
07. Terela Gradin Quintet - Seven days.
Ando dende hai un tempo querendo facer un programa sobre o jazz na Galiza. Mais parece tarea infinita. Cada vez que achego un pouco os meus oidos e os meus ollos, aparecen máis músicos e máis grupos.
A Terela Gradin coñecina gracias a un programa de jazz ao que estou subscrito. Un jazz moi tranquilo, mirando cara outros lugares. Unha voz moi tranquila, e por veces, suxerente. Este tema é do primeiro disco. Gústanlle moito as versións. O Seven days é un tema de Sting.
Teño ganas de escoitar o segundo disco, 'Pascala'.
Para o programa de jazz podería incluir músicas de Baldo Martínez, Paco Charlín, Roberto Somoza, SOS Trio, Sumrrá, Abe Rábade, Xacobe Martínez Antelo, Pepe Evangelista, Terela Gradín, Alberto Conde, Marcelino Galán, Miguel Cabana, Carmen Rey, Javier Constenla, Nani García, Kin García... Falta alguén? (Por favor, envíamo a curiosoimpertinente@gmail.com).
Realmente un mundo por descubrir, vendo as relacións entre todos eles e cos músicos de jazz e folk tanto de Galiza como de fóra. Todas os proxectos nos que andan metidos, as escolas de jazz, as jam sessions, os locais, os festivais...
08. Paco de Lucía e Manolo Sanlúcar - Sevillanas a 2 guitarras.
Sempre ando coa idea de por o primeiro tema do disco da banda sonora de Sevillanas de Carlos Saura, onde Rocío Jurado canta moi bonito. Pero non sei que pasa que sempre se me cruza outro tema no medio. Neste caso fixéronlle a competencia Paco de Lucía e Manolo Sanlúcar que se atopan no mesmo disco tocando unhas sevillanas flamencas como só eles saben facelo.
Quedará Rocío Jurado para outro momento.
09. Carlos Cano - Niña Isabel.
Á copla en España pásalle como ao fado en Portugal. Os prexuicios non deixan escoitar a boa música como merece. Unha boa, moi boa opción de introducirse na copla pode ser escoitando a Carlos Cano. Escoita, escoita...
10. Charles Mingus - II B.S.
Ano 1963. Grávase en dúas sesións o disco titulado Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus. Unha verdadeira xoia de Charles Mingus, un dos grandes da historia do jazz.
11. Eva Castiñeira - A danza.
La Voz de Galicia foi a última en editar este disco gravado en 1981 e que xa estaba descatalogado. O disco de recolleita de Florencio, o cego dos Vilares, o último violinista cego andante, e a pandereteira Eva Castiñeira.
12. Kimya Dawson - My mom.
Chégame unha mensaxe pregutándome se coñezo a Kimya Dawson. E non, non a coñezo. E claro, así como é imposible non pensar nun elefante, cando che din que non penses nun elefante, tamén é imposible que non me poña a buscar quen é Kimya Dawson. E entón entendo o por que da pregunta. Pertence ao chamado movemento anti-folk. Aínda non entendo moi ben de que vai iso do anti-folk, mais vexo que é un movemento que só pensa na diversión. Só, digo, como se non fose máis que suficiente... e necesario. Un movemento que xurde, como non, en estados unidos como contraposición ao folk con carga política dos anos 60 (sempre pensando en EEUU). Música con ansias de experimentación e con grandes doses de retranca que se ri ata de si mesma.
Quedouvos claro? A min tampouco. Pero, oes, gústame...
13. Eliades Ochoa - Estoy como nunca.
No cd, no concerto, no documental de Buena Vista Social Club hai un músico que case pasa desapercibido, pero aí está, como sabendo a dimensión na que os subiu Ry Cooder xunto con Wim Wenders e tendo sempre os pes no chan. Dá a impresión de que o lío non vai con el, se non con todos os músicos que tantos anos estiveron esquecidos e apartados dos seus instrumentos enriba dun escenario. El disfruta vendo disfrutar ao resto de músicos. A impresión esváese cando ten que tocar el, e entón é el o que se esquece de todo e vólcao todo sobre a música. E aí está Eliades Ochoa, con ese orgullo do que só os cubanos son capaces de vivir a pesares de todo.
Estoy como nunca é o mellor tema para rematar este programa. Porque dá igual o ben que se estivera noutro momento. O que importa é agora, e agora estou como nunca.
0. Sintonía.
Agora o tema a adiviñar será a sintonía. En canto se adiviñe, cambiareina.
01. Ana Alcaide - Como la luna y el sol.
Ana Alcaide topou o seu camiño en Suecia. Bióloga e violinista foi toparse coa Nyckelharpa nunha viaxe de estudios a Suecia. O flechazo foi definitivo. Alí tamén topou músicas da península. Agora pódese atopar polas rúas de Toledo tocando e cantando.
'Como la luna y el sol' é o seu segundo disco, recién saído do forno, que anda estos días presentando.
02. Congotronics 2 - Kabuangoyi.
Mestura de ritmos bailables e instrumentos tradicionais do Congo. Congotronics foi a sensación da música africana no ano 2004. África eléctrica.
03. Metallica - One.
De cando en vez merco algún libro sobre música. Esta vez caiu nas miñas mans o libro Investigando los estilos musicales no que se fai un repaso aos distintos elementos característicos de cada periodo da música occidental. O libro ven acompañado de 3 cd con músicas que ilustran cada periodo. Estas músicas non son exclusivamente de música clásica (ou culta) se non que se trata en cada capítulo de relacionar temas doutras culturas e doutros estilos que poidan ter elementos en común. O último dos temas que aparece no libro para ilustrar a exploración do século XX é o tema One de Metallica. Desta forma ven a comprobarse que todas as músicas manexan os mesmos elementos e que existen moitas máis similitudes das que estamos dispostos a admitir moitas veces... (Esta é unha realidade moi humana que explica grandes paradoxas que se producen neste mundo tan inentilixible).
04. Antwerp Gipsy Ska Orchestra - Suki´s Theme.
Realmente este é deses discos que non se sabe como chegou ás miñas orellas. Supoño que sería a través dalgún foro musical no que sempre hai unha persoa que parece que non haxa un só disco no mundo que non coñeza. A Antwerp Gipsy Ska Orchestra é un grupo de músicos de distintas nacionalidades afincado en Bélxica. Un grupo cunha chea de influencias que debutou co seu primeiro disco no ano 2007 foi toda unha sensación en Bélxica. O título do disco Tuttilegal fai referencia ao "problema" da inmigración ilegal.
05. Nine Inch Nails - 3 Ghosts I.
Pouco coñecía e pouco coñezo a Nine Inch Nails. Aparecen aquí pola súa iniciativa de promocionar o seu novo disco Ghosts i-iv. Hai 5 formatos cos seus 5 precios para conseguir este disco. Gratis, 5, 10, 75 e 300 dólares. En realidade xa só hai 4 opcións, a de 300 dólares xa se agotou. Eu escollín a gratuita. Aparecen 9 temas e información en arquivo .pdf e as carátulas. A de 5 dólares xa inclúe 36 temas. E así vai subindo o nivel do formato ata chegar ao ultra-deluxe edition.
Son os grupos, os artistas os que se atreven a modificar o mercado. E acabarán por cambialo. A industria musical está demasiado obsesionada co pirateo e inmersa na súa inercia comercial non é capaz de darse conta de que o mundo está indo por outros lares.
06. Ataque Escampe - Galicia es una mierda.
Outro grupo que ofrece o seu disco a través de internet é Ataque Escampe (AE). Pódese descargar a través da páxina da Regueifa Plataforma, onde tamén se poden descargar outros discos e outros productos artísticos baixo a licencia Creative Commons . Ataque Escampe ofrece tamén os seus comentarios de cada tema do seu disco, que tamén se pode (ou poderá) mercar nas tendas.
O título, evidentemente retranqueiro, busca tamén un impacto promocional. Dende un punto de vista crítico paréceme ben como cuestionamento de todas as cousas que nos rodean e penso que é necesario ser autocrítico. A letra da canción vai por aí, desmitificando case todo tótem cultural que poideron lembrar. Deixándose de prexuicios e tirando todos os tópicos que non fan máis que lastrar a creatividade (daqueles que teñen creatividade e se sinten acomplexados polo "peso" da cultura). Por aí ben.
Mais cando se poñen a promocionar noto un certo aire de "alternativos guais" que me bota un pouco para atrás. É posible que teñan razón cando din que se dixeran que "España es una mierda", se cadra estarían detidos. Claro, se cadra. Quizais, se cadra tamén, é o que quixeran facer e non se atreven. É como se quixeran estar perseguidos, é como se quixeran ir de rompedores, de revolucionarios, de provocadores... Efectivamente, "España es una mierda", cousa que din os Violadores del verso sen ter que facer ningunha suposición de se dixeran ou deixaran de dicir... se cadra...
Prefiro quedarme coa primeira impresión. E poder dicir iso que xa se está espallando por aí de "eu tamén son unha merda", ou sexa, "yo también soy una mierda", polo que sen temor a trabucarme podo dicir que "Galicia es una mierda" e tamén "España es una mierda" e dende o mesmo punto de vista crítico e autocrítico "El mundo es una mierda".
07. Terela Gradin Quintet - Seven days.
Ando dende hai un tempo querendo facer un programa sobre o jazz na Galiza. Mais parece tarea infinita. Cada vez que achego un pouco os meus oidos e os meus ollos, aparecen máis músicos e máis grupos.
A Terela Gradin coñecina gracias a un programa de jazz ao que estou subscrito. Un jazz moi tranquilo, mirando cara outros lugares. Unha voz moi tranquila, e por veces, suxerente. Este tema é do primeiro disco. Gústanlle moito as versións. O Seven days é un tema de Sting.
Teño ganas de escoitar o segundo disco, 'Pascala'.
Para o programa de jazz podería incluir músicas de Baldo Martínez, Paco Charlín, Roberto Somoza, SOS Trio, Sumrrá, Abe Rábade, Xacobe Martínez Antelo, Pepe Evangelista, Terela Gradín, Alberto Conde, Marcelino Galán, Miguel Cabana, Carmen Rey, Javier Constenla, Nani García, Kin García... Falta alguén? (Por favor, envíamo a curiosoimpertinente@gmail.com).
Realmente un mundo por descubrir, vendo as relacións entre todos eles e cos músicos de jazz e folk tanto de Galiza como de fóra. Todas os proxectos nos que andan metidos, as escolas de jazz, as jam sessions, os locais, os festivais...
08. Paco de Lucía e Manolo Sanlúcar - Sevillanas a 2 guitarras.
Sempre ando coa idea de por o primeiro tema do disco da banda sonora de Sevillanas de Carlos Saura, onde Rocío Jurado canta moi bonito. Pero non sei que pasa que sempre se me cruza outro tema no medio. Neste caso fixéronlle a competencia Paco de Lucía e Manolo Sanlúcar que se atopan no mesmo disco tocando unhas sevillanas flamencas como só eles saben facelo.
Quedará Rocío Jurado para outro momento.
09. Carlos Cano - Niña Isabel.
Á copla en España pásalle como ao fado en Portugal. Os prexuicios non deixan escoitar a boa música como merece. Unha boa, moi boa opción de introducirse na copla pode ser escoitando a Carlos Cano. Escoita, escoita...
10. Charles Mingus - II B.S.
Ano 1963. Grávase en dúas sesións o disco titulado Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus. Unha verdadeira xoia de Charles Mingus, un dos grandes da historia do jazz.
11. Eva Castiñeira - A danza.
La Voz de Galicia foi a última en editar este disco gravado en 1981 e que xa estaba descatalogado. O disco de recolleita de Florencio, o cego dos Vilares, o último violinista cego andante, e a pandereteira Eva Castiñeira.
12. Kimya Dawson - My mom.
Chégame unha mensaxe pregutándome se coñezo a Kimya Dawson. E non, non a coñezo. E claro, así como é imposible non pensar nun elefante, cando che din que non penses nun elefante, tamén é imposible que non me poña a buscar quen é Kimya Dawson. E entón entendo o por que da pregunta. Pertence ao chamado movemento anti-folk. Aínda non entendo moi ben de que vai iso do anti-folk, mais vexo que é un movemento que só pensa na diversión. Só, digo, como se non fose máis que suficiente... e necesario. Un movemento que xurde, como non, en estados unidos como contraposición ao folk con carga política dos anos 60 (sempre pensando en EEUU). Música con ansias de experimentación e con grandes doses de retranca que se ri ata de si mesma.
Quedouvos claro? A min tampouco. Pero, oes, gústame...
13. Eliades Ochoa - Estoy como nunca.
No cd, no concerto, no documental de Buena Vista Social Club hai un músico que case pasa desapercibido, pero aí está, como sabendo a dimensión na que os subiu Ry Cooder xunto con Wim Wenders e tendo sempre os pes no chan. Dá a impresión de que o lío non vai con el, se non con todos os músicos que tantos anos estiveron esquecidos e apartados dos seus instrumentos enriba dun escenario. El disfruta vendo disfrutar ao resto de músicos. A impresión esváese cando ten que tocar el, e entón é el o que se esquece de todo e vólcao todo sobre a música. E aí está Eliades Ochoa, con ese orgullo do que só os cubanos son capaces de vivir a pesares de todo.
Estoy como nunca é o mellor tema para rematar este programa. Porque dá igual o ben que se estivera noutro momento. O que importa é agora, e agora estou como nunca.
Non sei moi ben onde pór todos os enlaces pero xa lle buscarei un lugar:
itpc://feeds.feedburner.com/curioso-impertinente
http://curiosoimpertinente.blogaliza.org/
http://podgalego.org/node/238
http://feeds.feedburner.com/~r/Curioso-Impertinente/~6/1
http://curioso-impertinente.neurona.com/
http://curioso-impertinente.podango.com/
http://www.bigcontact.com/player.php?r=0&xmlurl=http://feeds.feedburner.com/curioso-impertinente
martes, marzo 04, 2008
Valdemuller
Valdemuller é unha obra de Neira Cruz.
O CDG fixo unha versión para monicreques.
Parece que todas as actrices que coñecín se puxeron a traballar a un tempo. Raquel Queizás ten unha sensibilidade especial. E eu sei que lle irá moi ben naquilo que se propoña.
Podedes ver o dosier onde se explica, ademáis do elenco artístico e técnico, a elaboración dos monicreques.
Só vendo as imaxes xa apetece ir. Podedes escoller entre varios lugares e datas:
Febreiro
Ourense, no Teatro Principal
Mércores 13. Función para institutos. 11:00 horas
Xoves 14. Función para institutos. 11:00 horas
Venres 15. Función de estrea. 20:00 horas
Sábado 16. Función. 20:30 horas
Domingo 17. Función. 20:30 horas
Narón, no Auditorio Municipal
Mércores 20. Función para institutos. 11:00 horas
Xoves 21. Función para institutos. 11:00 horas
Venres 22. Función. 20:30 horas
Sábado 23. Función. 20:00 horas
Tui, no Teatro Área Panorámica
Mércores 27. Función para institutos. 11:00 horas
Xoves 28. Función para institutos. 11:00 horas
Venres 29. Función. 20:00 horas
Marzo
Pontevedra, no Pazo da Cultura
Mércores 5. Función. 21:00 horas
Xoves 6. Función para institutos. 11:00 horas
Carballo, no Pazo da Cultura
Martes 11. Función para institutos. 10:00 e 12.00 horas
Abril
O Barco de Valdeorras, no Teatro Lauro Olmo
Martes 8. Función para institutos. 12:00 horas
Mércores 9. Función para institutos. 12:00 horas
Valencia, no Teatro Escalante
Domingo 27. Función. 18:00 horas
Luns 28. Función para institutos. 10.00 e 11:30 horas
Martes 29. Función para institutos. 10.00 e 11:30 horas
Mércores 30. Función para institutos. 10.00 e 11:30 horas
Maio
Vilagarcía de Arousa, no Auditorio Municipal
Xoves 8. Función para institutos. 11:00 horas
Venres 9. Función para institutos. 11:00 horas
Ribadeo, no Auditorio Municipal
Xoves 15. Función para institutos. 11:00 horas
Vigo, no Centro Cultural Caixanova
Sábado 17. Función. 20:30 horas
Domingo 18. Función.20:30 horas
Ferrol, no Teatro Jofre
Domingo 25. Función.
Luns 26. Función para institutos. 11:00 horas
Martes 27. Función para institutos. 11:00 horas
Mércores 28. Función para institutos. 11:00 horas
O CDG fixo unha versión para monicreques.
Parece que todas as actrices que coñecín se puxeron a traballar a un tempo. Raquel Queizás ten unha sensibilidade especial. E eu sei que lle irá moi ben naquilo que se propoña.
Podedes ver o dosier onde se explica, ademáis do elenco artístico e técnico, a elaboración dos monicreques.
Só vendo as imaxes xa apetece ir. Podedes escoller entre varios lugares e datas:
Febreiro
Ourense, no Teatro Principal
Mércores 13. Función para institutos. 11:00 horas
Xoves 14. Función para institutos. 11:00 horas
Venres 15. Función de estrea. 20:00 horas
Sábado 16. Función. 20:30 horas
Domingo 17. Función. 20:30 horas
Narón, no Auditorio Municipal
Mércores 20. Función para institutos. 11:00 horas
Xoves 21. Función para institutos. 11:00 horas
Venres 22. Función. 20:30 horas
Sábado 23. Función. 20:00 horas
Tui, no Teatro Área Panorámica
Mércores 27. Función para institutos. 11:00 horas
Xoves 28. Función para institutos. 11:00 horas
Venres 29. Función. 20:00 horas
Marzo
Pontevedra, no Pazo da Cultura
Mércores 5. Función. 21:00 horas
Xoves 6. Función para institutos. 11:00 horas
Carballo, no Pazo da Cultura
Martes 11. Función para institutos. 10:00 e 12.00 horas
Abril
O Barco de Valdeorras, no Teatro Lauro Olmo
Martes 8. Función para institutos. 12:00 horas
Mércores 9. Función para institutos. 12:00 horas
Valencia, no Teatro Escalante
Domingo 27. Función. 18:00 horas
Luns 28. Función para institutos. 10.00 e 11:30 horas
Martes 29. Función para institutos. 10.00 e 11:30 horas
Mércores 30. Función para institutos. 10.00 e 11:30 horas
Maio
Vilagarcía de Arousa, no Auditorio Municipal
Xoves 8. Función para institutos. 11:00 horas
Venres 9. Función para institutos. 11:00 horas
Ribadeo, no Auditorio Municipal
Xoves 15. Función para institutos. 11:00 horas
Vigo, no Centro Cultural Caixanova
Sábado 17. Función. 20:30 horas
Domingo 18. Función.20:30 horas
Ferrol, no Teatro Jofre
Domingo 25. Función.
Luns 26. Función para institutos. 11:00 horas
Martes 27. Función para institutos. 11:00 horas
Mércores 28. Función para institutos. 11:00 horas
John Zorn
Foi a través do twitter de ascárida que descubrín que John Zorn vai estar na Coruña.
Procurei un pouco e din co programa do XIII ciclo de jazz Fundación Pedro Barrié de la Maza (claro que non o atopei na web da fundación barrié de la maza, se non na web de tomajazz).
O ciclo comeza con John Zorn na Coruña. Desta vez non podo perdelo. O único inconveniente é tamén a súa maior vantaxe, é gratis. A ver se hai sitio. Alguén se apunta?
Todos os concertos son gratis, nas sedes da Coruña e Vigo. Quen poidera ir a todos os concertos!!
E este é o programa:
Sábado, 5 abril 2008, 20:30h A CORUÑA
John Zorn Carte Blanche
John Zorn, saxo alto e dirección
Marc Ribot, guitarra eléctrica
Jamie Saft, piano eléctrico
Ikue Mori, electrónica
Trevor Dunn, baixo eléctrico
Cyro Baptista, percusión
Kenny Wollessen, batería
Joey Baron, batería
Sábado, 12 abril 2008, 20:30h A CORUÑA
Richard Galliano and Tangaria Quartet
Richard Galliano, acordeón
Sebastián Surel, violín
Philippe Aerts, contrabaixo
Rafael Mejías, percusión
Martes, 15 abril 2008, 20:30h VIGO
Rhoda Scott Trio
Rhoda Scott, órgano
Ricky Ford, saxo tenor
Bobby Durham, batería
Sábado, 19 de abril 2008, 20:30 h A CORUÑA
Miriam Aida Bossa Acoustic Nonet
Miriam Aida, voz
Fredrik Kronkvist, saxo alto
Mats Anderson, guitarra
Mäns Mernsten, piano
Mats Ingvarsson, contrabaixo
Martin Heap, cavaquinho
Ola Bothzén, percusión
Anders Vestegärd, percusión
Dan Svensson, percusión
Sábado, 26 abril 2008, 20:30h A CORUÑA
McCoy Tyner Trio & invitado especial Joe Lovano
McCoy Tyner, piano
Gerald Cannon, contrabaixo
Eric Kamau, batería
Invitado especial: Joe Lovano, saxo tenor
Martes, 29 abril 2008, 20:30h VIGO
David Kikoski Trio + Jam session con músicos galegos
David Kikoski, piano
Darryl Hall, contrabaixo
Leon Parker, batería
Xoves, 8 maio 2008, 20:30h VIGO
Pepe Habichuela & Dave Holland Sextet
Pepe Habichuela, guitarra
Dave Holland, contrabaixo
Josemi Carmona, 2ª guitarra
Carlos Carmona, 3ª guitarra
Bandolero, percusión
Juan Carmona, percusión
Procurei un pouco e din co programa do XIII ciclo de jazz Fundación Pedro Barrié de la Maza (claro que non o atopei na web da fundación barrié de la maza, se non na web de tomajazz).
O ciclo comeza con John Zorn na Coruña. Desta vez non podo perdelo. O único inconveniente é tamén a súa maior vantaxe, é gratis. A ver se hai sitio. Alguén se apunta?
Todos os concertos son gratis, nas sedes da Coruña e Vigo. Quen poidera ir a todos os concertos!!
E este é o programa:
Sábado, 5 abril 2008, 20:30h A CORUÑA
John Zorn Carte Blanche
John Zorn, saxo alto e dirección
Marc Ribot, guitarra eléctrica
Jamie Saft, piano eléctrico
Ikue Mori, electrónica
Trevor Dunn, baixo eléctrico
Cyro Baptista, percusión
Kenny Wollessen, batería
Joey Baron, batería
Sábado, 12 abril 2008, 20:30h A CORUÑA
Richard Galliano and Tangaria Quartet
Richard Galliano, acordeón
Sebastián Surel, violín
Philippe Aerts, contrabaixo
Rafael Mejías, percusión
Martes, 15 abril 2008, 20:30h VIGO
Rhoda Scott Trio
Rhoda Scott, órgano
Ricky Ford, saxo tenor
Bobby Durham, batería
Sábado, 19 de abril 2008, 20:30 h A CORUÑA
Miriam Aida Bossa Acoustic Nonet
Miriam Aida, voz
Fredrik Kronkvist, saxo alto
Mats Anderson, guitarra
Mäns Mernsten, piano
Mats Ingvarsson, contrabaixo
Martin Heap, cavaquinho
Ola Bothzén, percusión
Anders Vestegärd, percusión
Dan Svensson, percusión
Sábado, 26 abril 2008, 20:30h A CORUÑA
McCoy Tyner Trio & invitado especial Joe Lovano
McCoy Tyner, piano
Gerald Cannon, contrabaixo
Eric Kamau, batería
Invitado especial: Joe Lovano, saxo tenor
Martes, 29 abril 2008, 20:30h VIGO
David Kikoski Trio + Jam session con músicos galegos
David Kikoski, piano
Darryl Hall, contrabaixo
Leon Parker, batería
Xoves, 8 maio 2008, 20:30h VIGO
Pepe Habichuela & Dave Holland Sextet
Pepe Habichuela, guitarra
Dave Holland, contrabaixo
Josemi Carmona, 2ª guitarra
Carlos Carmona, 3ª guitarra
Bandolero, percusión
Juan Carmona, percusión
Dupont et Dupond
Recollo da web da nosa terra unha imaxe que resume perfectamente isto dos debates desta campaña electoral.
xoves, febreiro 28, 2008
venres, febreiro 22, 2008
Con la muerte en los tacones
Parece que lles gusta a tecnoloxía aos teatreiros!
Aquí están Victoria Teijeiro (da que xa vos falei), Joan Miquel Reig, Nieves Castells, Raquel Romero, e a que me envía o vídeo Ana López (unha moi cariñosa amizade saída de tragaleguas).
Unha producción de Sala-lalá teatro, un grupo saído das tres rapazas que levaban a sala lalá.
Aquí están Victoria Teijeiro (da que xa vos falei), Joan Miquel Reig, Nieves Castells, Raquel Romero, e a que me envía o vídeo Ana López (unha moi cariñosa amizade saída de tragaleguas).
Unha producción de Sala-lalá teatro, un grupo saído das tres rapazas que levaban a sala lalá.
martes, febreiro 19, 2008
Podcast.
Dende hai un tempo ando coa idea de facer do curioso impertinente un verdadeiro podcast, de maneira que calquera se poida subscribir ao programa, descargalo e escoitalo cando lle pete sen ter que estar conectado a internet e no reproductor que lle dea a gana.
Desta forma estiven formando un arquivo mp3 con cada programa para que realmente isto sexa un podcast.
Sigo coa mesma filosofía de facer que a música se escoite con bastante calidade, polo que ocupa bastante espacio, entre uns 50Mb e 80Mb dependendo do longo de cada programa.
Polo momento só se poden descargar 2 programas, os dous últimos. A miña intención é facer que se poidan ir descargando todos os programas xa feitos e ir facendo os novos desta forma. Ademais da forma habitual ata o momento.
É moi posible que inclúa algunha locución, pero iso xa se verá.
Os lugares onde se pode subscribir ao podcast son:
http://feeds.feedburner.com/curioso-impertinente
http://curioso-impertinente.podango.com
Para descargar os programas directamente dende o iTunes, que se pode descargar de balde, tan só tes que pinchar neste enlace:
Incluirei esta forma de subscrición na cabeceira do blog.
Desta forma tamén se poden descargar outros programas de radio:
Sinsal audio radio: http://www.sinsalaudio.org/radio/
Mapamundi (programa de radio círculo): http://mapa.podomatic.com/
Tamén o meterei dentro do propio espazo do iTunes, ao modo deste programa de jazz: http://phobos.apple.com/WebObjects/MZStore.woa/wa/viewPodcast?id=211204319
Decidín mudar a sintonía e facer que sexa este o tema que haxa que adiviñar. En canto alguén o adiviñe cambiarei a sintonía. Supoño que no próximo programa xa se escoitará.
Tamén terei que facer unha visita a podgalego.
A ver que me trae todo isto.
Algunha suxerencia? Algunha pregunta? Algo que me dicir?
venres, febreiro 15, 2008
martes, febreiro 05, 2008
luns, febreiro 04, 2008
Desde lo invisible.
Non lembro moi ben como coñecín a José Manuel. Creo que foi a través de Roberto. Aínda que bastante tempo despois, o propio José Manuel me chamou para ir tocar cunha compañía de teatro nunha presentación de viños en Jumilla. Poucos meses despois a compañía Tragaleguas contratábame como músico. Na mesma compañía estaba Victoria Teijeiro. Grande actriz, con moita enerxía. Tamén con moito corazón.
Victoria Teijeiro e José Manuel Pizarro participaron na creación e na interpretación da obra 'Desde lo invisible' coa compañia Quintana Teatro. Unha obra moi boa, cunhas interpretacións enormes. Dúas actrices impresionantes que te deixan sen palabras. E que dicir de José Manuel? que saca música das pedras (literalmente!).
Desde lo invisible está nominada nos premios Max como mellor obra revelación.
Os premios entréganse hoxe.
Déixovos uns vídeos como mostra, pero non dubidedes en velos en canto se vos presente a ocasión.
Victoria Teijeiro e José Manuel Pizarro participaron na creación e na interpretación da obra 'Desde lo invisible' coa compañia Quintana Teatro. Unha obra moi boa, cunhas interpretacións enormes. Dúas actrices impresionantes que te deixan sen palabras. E que dicir de José Manuel? que saca música das pedras (literalmente!).
Desde lo invisible está nominada nos premios Max como mellor obra revelación.
Os premios entréganse hoxe.
Déixovos uns vídeos como mostra, pero non dubidedes en velos en canto se vos presente a ocasión.
xoves, xaneiro 31, 2008
sábado, xaneiro 19, 2008
Espazo Lectura
Iniciativas por todos lados. Proxectos interesantes. Ideas sobran na Galiza cultural.
Xa se falará máis adiante sobre isto. (Isto non deixa de ser nada máis que publicidade anticipada)
Imaxe recollida en Contomar.
Xa se falará máis adiante sobre isto. (Isto non deixa de ser nada máis que publicidade anticipada)
Imaxe recollida en Contomar.
mércores, xaneiro 16, 2008
venres, xaneiro 11, 2008
09. Últimos destinos
Ando con dúas ideas na cabeza para outros tantos programas de radio. Un teño que pensalo ben e para o outro teño que conseguir as músicas.
Mentras tanto ocorreuseme facer un programa coas últimas músicas que acaban de ocupar sitio na estantería dos discos. Hai unha preponderancia de discos galegos, pero é que os artistas galegos andan moi traballadores. Tamén hai unha especial búsqueda pola miña banda das músicas que se están a facer neste preciso momento pola parte noroeste da península. Aínda que tamén hai máis cousas, claro.
A ver que vos parece.
01. Crema de gaita - Regueifa de San Salvador de Pedreiro.
O programa anterior rematou cun tema de Crema de Gaita. Os dous únicos temas que me gustan de verdade dese disco son o tango aquel e este tema de despedida do disco. O resto do disco déixame un tanto... non sei como dicilo... un tanto con sensación de música de banquete de voda. Os músicos con moi bos, todo é moi limpo, mais...
02. Señora Carmen - Maio Longo.
A Señora Carmen ten 82 anos e acaba de sacar o seu primeiro disco. Pero non é a primeira ver que grava, pois é compoñente, e ademáis solista, de Malvela. Este non é o tema que máis me gusta do disco, aínda que todo o disco está moi ben. O que máis me gusta é:
Como isto de sacar un disco fai que te coñezan máis, tamén participou no disco Pelo Gato 24, producido pola AGG. Aí vai un vídeo promocional.
03. Señora Carmen - Y al amanecer se marcha el tren.
Non podía deixar de por tamén o tema que canta o señor Andrés no disco.
Tamén ten outras colaboracións: Uxía, Xosé Manuel Budiño, Rodrigo Romaní, Dulce Pontes...
O disco complétase cun libro escrito por Fran Alonso e un dvd que aínda o teño por ver.
04. Edyta Geppert - Meshuge.
Este disco de Edyta Geppert caeu nas miñas mans porque tiña o nome de Kroke. A situación foi case coma un fanático que non é capaz de soltar nada no que poña a man este grupo polaco. Tal vez non sexa unha comparación, tal vez sexa realidade pura e dura. Tal vez...
05. Júlio Pereira - Faro Luso.
Levaba xa bastante tempo que Júlio Pereira non gravaba nada. E parece como se non pasase o tempo por el. Non sei se é está ben ou mal, mais eu sigo disfrutando coa súa música. No seu tempo parecíame dos músicos máis innovadores e experimentadores. Agora parece que quere reivindicar a súa música. Mais isto é só unha impresión miña.
06. Germán Kucich - Bajo Minimos.
Cheguei a este disco preguntando por Paco Charlín que me levou a este disco de Kucich, Charlín & Barroso Trío. Un disco de jazz feito en España que xa non parece español. Ou sexa que están comezando a tocar música en lugar de demostrar que son moi bos músicos. Isto dicíamo unha vez Tamara: 'Tocan músicas con moita dificultade e moi rápido, non entendo moi ben toda esta enerxía que se desparrama'.
No propio disco dise algo moi parecido: "A nadie pasa desapercibido, y mucho menos a quienes seguimos con febril entusiasmo la evolución del Jazz hecho en España, que algo está pasando en el seno de este género en nuestro país. Poco a poco, muchos de nuestros músicos comienzan a dejar al margen el revisionismo del bop imperante las últimas décadas y comienzan a asumir los retos de una contemporaneidad que debió establecerse entre nosotros hace mucho tiempo." Sergio Cabanillas ("Universos Paralelos" Onda Verde Madrid, 107.9 FM)
07. Xosé Luis Miguélez - Apaixoada.
O mundo dos gaiteiros e a gaita en Galiza leva moito tempo intentando acadar todos os lugares posibles. Esperanza é o título do disco do primeiro licenciado de gaita da historia galega, no conservatorio superior de música de Vigo. Este disco é a gravación do concerto de fin de carreira. Un disco cheo de cousas realmente virtuosas e de dúos con piano (como todo instrumento do conservatorio ten que ter unha obra con acompañamento de piano), incluso momentos de distorsión (moi seguramente provocado pola outra súa faceta).
Mais Xosé Luis Miguélez non é só gaiteiro, nen toca só música tradicional ou folk, se non que tamén sopra no saxofón para facer jazz.
Comezou tocando a gaita no seo da Real Banda de Gaitas da Deputación de Ourense do señor Foxo (non busquedes ningún vínculo que non paga a pena), gañando primeiro trofeo Fin de Siglo, no que participaron os grandes gaiteiros que se reparten nas distintas formacións de hoxe en día. O disco resultante dese concurso foi reeditado despois co nome de Mestres da Gaita.
08. Quinteto Tati - Valsa Quase Antidepressiva.
Non é un quinteto, que é sexteto. E o de Tati vai en homenaxe a Jacques Tati. O Quinteto Tati non me chegou precisamente agora ás miñas mans, pero si ás miñas orellas. Non podo facer outra cousa que por o primeiro tema cun título tan evocativo.
09. Medeski, Scofield, Martin & Wood - The Tube.
Non coñecía de nada a Medeski, Martin & Wood cando fun velos por primeira vez a un concerto. Só tocaron 5 temas en hora e media. O pianista antes de sentarse caiu directamente sobre o teclado, ou sexa literalmente, comezando cun caos musical entre os tres que foron ordenando pouco a pouco. Remataron o concerto tocando ata que xa estaban nos camerinos (melódica, contrabaixo e unha percusión brasileira) e aínda seguiron tocando un bó anaco que se lles oía aínda despois da gran ovación do público. Saín do concerto cunha sensación que non volvín ter ata que volvín velos outra vez. O segundo, moito máis electrónico, non se pareceu nada ao primeiro concerto, mais a enerxía que puxeron enriba do escenario nos dous casos inundounos a toda a xente que fumos velos.
Quixen ter a súa música e merquei varios discos. Os discos decepcionáronme bastante. Os músicos son moi bós, a música excelente... mais non hai remedio, son para escoitar en directo.
Este disco, no que se lle añade Scofield á guitarra non é un, son dous. O que me decidiu a levarmo é que o segundo era unha gravación en directo. A conclusión está clara. Non se me escaparán se dan algún concerto preto de onde me atope.
10. Pai da cana - A Carolina.
Deste disco non podía pór outro tema que este. E é que me trae lembranzas de hai case dez anos. Sempre estou por colgar algo de Fódete Xestas! e explicar un pouco que era isto, mais será noutro momento.
Pai da cana é unha charanga, unha murga. Música movida para bailar.
11. Baby Dee - Be Optimistic (Shirley Temple's S.
Tampouco é unha achega última, só que me apetecía que aparecese xa por aquí. Moitos dos meus descubrimentos musicais prodúcense en directo. Esta vez foi no festival SinSal.
Baby Dee non se pode explicar. Hai que vela e escoitala en directo. Xa se sabe, os verdadeiros artistas gañan en directo e perden ao ser gravados. Ao contrario que os "outros".
12. Theodore Kerkezos-Roberto Minczuk-London Philharmonic Orchestra - Piazzolla_Tango Suite_Adios Nonino.
De cando en vez cae algunha música clásica de saxofón. Na música clásica hai pouca música para saxofón, por tratarse dun instrumento moi moderno e moi identificado co jazz. O son que se utiliza nun tipo de música, a pesares de ser o mesmo instrumento, non é o mesmo. Desta forma o saxofón nunha formación clásica ocupa o posto entre o clarinete e a trompeta, aínda que parece moito máis da familia dos clarinetes, pola limpeza que se utiliza. Escollo este tema por ser un tema moi moderno adaptado para orquesta clásica e saxo solista. E aínda estou por topar o grupo de só saxofones que gravara a suite enteira de Piazzolla. Escoiteina en directo e é realmente unha marabilla. Seguirei buscando para que se escoite aquí algún día.
13. Este tema déixoo para que o adiviñedes, o procuredes, para que me digades que é e quen é.
Mentras tanto ocorreuseme facer un programa coas últimas músicas que acaban de ocupar sitio na estantería dos discos. Hai unha preponderancia de discos galegos, pero é que os artistas galegos andan moi traballadores. Tamén hai unha especial búsqueda pola miña banda das músicas que se están a facer neste preciso momento pola parte noroeste da península. Aínda que tamén hai máis cousas, claro.
A ver que vos parece.
01. Crema de gaita - Regueifa de San Salvador de Pedreiro.
O programa anterior rematou cun tema de Crema de Gaita. Os dous únicos temas que me gustan de verdade dese disco son o tango aquel e este tema de despedida do disco. O resto do disco déixame un tanto... non sei como dicilo... un tanto con sensación de música de banquete de voda. Os músicos con moi bos, todo é moi limpo, mais...
02. Señora Carmen - Maio Longo.
A Señora Carmen ten 82 anos e acaba de sacar o seu primeiro disco. Pero non é a primeira ver que grava, pois é compoñente, e ademáis solista, de Malvela. Este non é o tema que máis me gusta do disco, aínda que todo o disco está moi ben. O que máis me gusta é:
Como isto de sacar un disco fai que te coñezan máis, tamén participou no disco Pelo Gato 24, producido pola AGG. Aí vai un vídeo promocional.
03. Señora Carmen - Y al amanecer se marcha el tren.
Non podía deixar de por tamén o tema que canta o señor Andrés no disco.
Tamén ten outras colaboracións: Uxía, Xosé Manuel Budiño, Rodrigo Romaní, Dulce Pontes...
O disco complétase cun libro escrito por Fran Alonso e un dvd que aínda o teño por ver.
04. Edyta Geppert - Meshuge.
Este disco de Edyta Geppert caeu nas miñas mans porque tiña o nome de Kroke. A situación foi case coma un fanático que non é capaz de soltar nada no que poña a man este grupo polaco. Tal vez non sexa unha comparación, tal vez sexa realidade pura e dura. Tal vez...
05. Júlio Pereira - Faro Luso.
Levaba xa bastante tempo que Júlio Pereira non gravaba nada. E parece como se non pasase o tempo por el. Non sei se é está ben ou mal, mais eu sigo disfrutando coa súa música. No seu tempo parecíame dos músicos máis innovadores e experimentadores. Agora parece que quere reivindicar a súa música. Mais isto é só unha impresión miña.
06. Germán Kucich - Bajo Minimos.
Cheguei a este disco preguntando por Paco Charlín que me levou a este disco de Kucich, Charlín & Barroso Trío. Un disco de jazz feito en España que xa non parece español. Ou sexa que están comezando a tocar música en lugar de demostrar que son moi bos músicos. Isto dicíamo unha vez Tamara: 'Tocan músicas con moita dificultade e moi rápido, non entendo moi ben toda esta enerxía que se desparrama'.
No propio disco dise algo moi parecido: "A nadie pasa desapercibido, y mucho menos a quienes seguimos con febril entusiasmo la evolución del Jazz hecho en España, que algo está pasando en el seno de este género en nuestro país. Poco a poco, muchos de nuestros músicos comienzan a dejar al margen el revisionismo del bop imperante las últimas décadas y comienzan a asumir los retos de una contemporaneidad que debió establecerse entre nosotros hace mucho tiempo." Sergio Cabanillas ("Universos Paralelos" Onda Verde Madrid, 107.9 FM)
07. Xosé Luis Miguélez - Apaixoada.
O mundo dos gaiteiros e a gaita en Galiza leva moito tempo intentando acadar todos os lugares posibles. Esperanza é o título do disco do primeiro licenciado de gaita da historia galega, no conservatorio superior de música de Vigo. Este disco é a gravación do concerto de fin de carreira. Un disco cheo de cousas realmente virtuosas e de dúos con piano (como todo instrumento do conservatorio ten que ter unha obra con acompañamento de piano), incluso momentos de distorsión (moi seguramente provocado pola outra súa faceta).
Mais Xosé Luis Miguélez non é só gaiteiro, nen toca só música tradicional ou folk, se non que tamén sopra no saxofón para facer jazz.
Comezou tocando a gaita no seo da Real Banda de Gaitas da Deputación de Ourense do señor Foxo (non busquedes ningún vínculo que non paga a pena), gañando primeiro trofeo Fin de Siglo, no que participaron os grandes gaiteiros que se reparten nas distintas formacións de hoxe en día. O disco resultante dese concurso foi reeditado despois co nome de Mestres da Gaita.
08. Quinteto Tati - Valsa Quase Antidepressiva.
Non é un quinteto, que é sexteto. E o de Tati vai en homenaxe a Jacques Tati. O Quinteto Tati non me chegou precisamente agora ás miñas mans, pero si ás miñas orellas. Non podo facer outra cousa que por o primeiro tema cun título tan evocativo.
09. Medeski, Scofield, Martin & Wood - The Tube.
Non coñecía de nada a Medeski, Martin & Wood cando fun velos por primeira vez a un concerto. Só tocaron 5 temas en hora e media. O pianista antes de sentarse caiu directamente sobre o teclado, ou sexa literalmente, comezando cun caos musical entre os tres que foron ordenando pouco a pouco. Remataron o concerto tocando ata que xa estaban nos camerinos (melódica, contrabaixo e unha percusión brasileira) e aínda seguiron tocando un bó anaco que se lles oía aínda despois da gran ovación do público. Saín do concerto cunha sensación que non volvín ter ata que volvín velos outra vez. O segundo, moito máis electrónico, non se pareceu nada ao primeiro concerto, mais a enerxía que puxeron enriba do escenario nos dous casos inundounos a toda a xente que fumos velos.
Quixen ter a súa música e merquei varios discos. Os discos decepcionáronme bastante. Os músicos son moi bós, a música excelente... mais non hai remedio, son para escoitar en directo.
Este disco, no que se lle añade Scofield á guitarra non é un, son dous. O que me decidiu a levarmo é que o segundo era unha gravación en directo. A conclusión está clara. Non se me escaparán se dan algún concerto preto de onde me atope.
10. Pai da cana - A Carolina.
Deste disco non podía pór outro tema que este. E é que me trae lembranzas de hai case dez anos. Sempre estou por colgar algo de Fódete Xestas! e explicar un pouco que era isto, mais será noutro momento.
Pai da cana é unha charanga, unha murga. Música movida para bailar.
11. Baby Dee - Be Optimistic (Shirley Temple's S.
Tampouco é unha achega última, só que me apetecía que aparecese xa por aquí. Moitos dos meus descubrimentos musicais prodúcense en directo. Esta vez foi no festival SinSal.
Baby Dee non se pode explicar. Hai que vela e escoitala en directo. Xa se sabe, os verdadeiros artistas gañan en directo e perden ao ser gravados. Ao contrario que os "outros".
12. Theodore Kerkezos-Roberto Minczuk-London Philharmonic Orchestra - Piazzolla_Tango Suite_Adios Nonino.
De cando en vez cae algunha música clásica de saxofón. Na música clásica hai pouca música para saxofón, por tratarse dun instrumento moi moderno e moi identificado co jazz. O son que se utiliza nun tipo de música, a pesares de ser o mesmo instrumento, non é o mesmo. Desta forma o saxofón nunha formación clásica ocupa o posto entre o clarinete e a trompeta, aínda que parece moito máis da familia dos clarinetes, pola limpeza que se utiliza. Escollo este tema por ser un tema moi moderno adaptado para orquesta clásica e saxo solista. E aínda estou por topar o grupo de só saxofones que gravara a suite enteira de Piazzolla. Escoiteina en directo e é realmente unha marabilla. Seguirei buscando para que se escoite aquí algún día.
13. Este tema déixoo para que o adiviñedes, o procuredes, para que me digades que é e quen é.
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)