O Tíu Cancho escribe dende o 2007 no blog Planeta de Músicas. Dende hai un tempo, non sei canto, colaboro moi alá de vez en cando con el e el fai o propio no blog de Klezmer.
Dende La radio de los blogueros de Punto Radio Sevilla fixáronse en Planeta de Músicas e propuxeron participar en directo. O tiu Cancho quixo que eu falara en calidade de colaborador e así o venres pasado asistimos por teléfono á tertulia.
As preguntas que referenciaban ao blog contestounas el e eu matizaba o que se me ocorría. Non sabía que se podía escoitar o programa a través de internet se non houbera avisado antes (por se acaso houbera alguén interesado). A nosa colaboración durou media hora. Foi moi rápido e quedaron moitas cousas por dicir. Os temas voaban e non había máis tempo que para dicir unha frase.
O tíu Cancho é extremeño e non disimula o seu sotaque. Eu tampouco. Mais o máis curioso e máis sorprendente é que os locutores do programa non nos diferenciaban. Non sabían cando falaba cada un.
Non sei se algún día se poderá escoitar o programa. Nós estamos tentando que nolo envíen. (Xa veremos se aguanta a autocrítica).
Pd. Teño que dicir que fun humillado no concurso que fixeron no programa onde o extremeño disparou moi rápido. Na miña defensa podo declarar que prefiro a escoita lenta e pausada. (Espérote na próxima, Cancho) :)
Os ollos do Contomar componse de fotografías de Manuel G. Vicente acompañadas de pequenos textos dunha ampla nómina de autores e autoras nos cales se reflexiona sobre a lectura e o libro.
O dia 2 de Maio, ás nove do serán, a compañía Bruma estrea no Auditorio de Cangas a súa primeira peza de danza "9 espellos e unha caixa de música".
BRUMA 9 ESPELLOS E UNHA CAIXA DE MÚSICA
“nun lugar descoñecido de nós”
Somos a través dos outros ou viceversa, ou todo?
Consciente ou inconscientemente pasamos a vida buscando espellos humanos nos que o seu reflexo nos diga algo de nós, algúns aborrecémolos, outros namórannos, pero nada ou case nada dura.
“El olvido solo se llevó la mitad” Joan Manuel Serrat en Lucía.
Dentro disto o terrible é non atopar un só reflexo no que quedarnos alomenos un instante ou unha vida, e así vagan pola súa existencia aqueles que non poden, ou peor, non queren; quedando só deles a súa anguria, a incerteza, a dúbida o medo etc…
Presentámosvos algunhas destas imaxes preguntando: onde te quedas ti?
FICHA TÉCNICA
Dirección Artística e Musical: Serxio Cobos Intérpretes: Uxia Portela, Manuel Covas, Maria Prieto, Mercedes Prieto, Iván Costa, Miguel Fraguas, Serxio Cobos Iluminación: Ángel Cobos Son: Fran Santos
O día do libro, o xoves 23 de Abril, vaise celebrar en Gondomar a segunda sesión de lecturas compartidas Dar de ler, como quen dá de beber.
Vai ser na praza de abastos. Xente lendo, xente escoitando. Paso libre de entrada e de saída. Non hai por que estar en todas as lecturas, cada quen escoita o que lle peta.
Coma sempre, alí andaremos, alí leremos. Nesta ocasión escollemos un fragmento da obra de teatro O bambán, de David Rodríguez.
Antes de nada: Este programa tivo dúas grandes novidades. Unha: Foi lanzado para a súa pre-escoita a uns cantos amigos para que fixeran de críticos. (Foron pouco críticos, gustaron das músicas). Dúas: A versión "podcast" incorpora locucións do amigo (xa é amigo, que lle imos facer?) dorfun. Estamos en fase de probas, estamos no camiño (correcto ou incorrecto, iso que máis dá?)
Outra vez. Hai momentos na vida, na historia, que se repiten. A humanidade está condenada a caer nos mesmos ciclos eternamente. Para ben e, case sempre, para mal. Se se aprendese do que aconteceu, se existise a memoria, individual e colectiva, poderíase mellorar. Mais a humanidade quedou presa da traxedia grega. E aí seguimos.
O efecto pigmalión atrapoume e tiven que fuxir un momentiño (temo que volverá atraparme algún dos seus) para escoitar un pouquiño de música. E deixala aquí coa gran fantasía de que alguén haberá que se pare tamén a escoitar.
Aquí estou. Outra vez.
0. Sintonía.
Está para non estar. En canto alguén a adiviñe, mudo a sintonía.
01. Aíd - Non importa.
Do colectivo licor kafé saíu Aíd. Acaba de gravar o seu último disco "Jugando" onde intercala temas en castelán e en galego. Hip-hop/rap de autoafirmación dunha rapaza de 18 anos.
Unha das cousas que máis me gustou dende que os coñecín é o logo que escolleron. Toda unha simboloxía da cultura urbana de Vigo.
Kill Bill Vol.2. Porque todo ten unha segunda parte. Unha outra cara da moeda. Un yang, un dual, un oposto. Un elo inmiscible pero inseparable.
03. Kora Jazz Trío - Nina.
A kora é un instrumento de corda propio de África occidental. Son africano con harmonías occidentais. Dende os músicos de jazz búscanse novas sonoridades, e unha das máis frecuentadas é precisamente África. Kora Jazz Trío fai exactamente o contrario. Dende as súas raíces, dende os sons que coñecen, van na procura de linguaxes jazzísticos.
Botarse ao resto do mundo cos pes no propio. Valorar o alleo sen caer no autodesprezo. Unha teima a contaxiar.
Foi todo un fenómeno mediático alá polos anos 70. Cancións en galego que conseguen o número 1 con Franco aínda coleando. Chega a protagonizar unha película con Mariano Ozores e coa actriz de moda Conchita Velasco, aínda que dobrado por un actor profesional.
Outras son as cancións máis coñecidas de Andrés do Barro, máis esta trata de dicirlle a toda esa xente que anda desanimada, triste, que nunca choveu que non escampara.
05. Arno Bornkamp - Pequeña Czarda.
O saxofón é un instrumento da familia de vento madeira que se inventou a mediados do século XIX. É polo tanto un dos instrumentos máis modernos dos instrumentos "clásicos". Pola súa sonoridade entre o clarinete e a trompeta é rapidamente utilizado nas músicas máis "modernas" como o jazz, o rock, o pop, e todas as súas variantes. Existe unha sonoridade diferenciada para cada tipo de música (cousa que ocorre para practicamente todos os instrumentos).
Arno Bornkamp é un dos saxofonistas máis coñecidos no ámbito da música "clásica", preocupado por un son moi limpo e claro.
Pequeña Czarda é unha composición de Pedro Iturralde, baseada na danza folklórica húngara do mesmo nome, para saxo alto e piano.
Pedro Iturralde é un músico extraordinario. Recoñecido saxofonista tanto do jazz como da clásica alí onde queira que se fale del. O termo Flamenco Jazz sae dun disco que gravou con Paco de Lucía á guitarra. Como profesor do conservatorio superior de música de Madrid levou o saxofón a lugares nos que nunca estivo. A súa investigación e os seus estudios ampliaron o rexistro do saxo incluíndo novos sons con posturas que conseguen novos harmónicos. Nos seus concertos de jazz sempre nos ensinou o que eran os harmónicos tocando dentro do piano coas cordas "soltas".
Mais neste tema colle o clarinete. É o único tema que eu lle escoitei tocado co clarinete e nunca co saxo. Todo o mundo lle poría o título de Autumm Leaves, mais el prefire a versión orixinal de Les feuilles mortes, añadindo unha introdución ao principio. (Grazas á gravación de RTVE podemos escoitar este tema que só toca nos concertos)
Outono de días grises e morriñentos que son levados con mestría por riba da improvisación.
Escoitando o programa de Carlos Pérez Cruz, El club de jazz, coñezo músicas que doutra maneira non descubriría nunca. Hai música que só escoito no momento. Outras sen embargo, chámanme a atención e vou na súa procura. O que me chamou nesta ocasión foi unha entrevista a Mina Agossi onde falaba de transmitir máis alá da técnica, que con esta última non chegaba, había que "contar" algo.
Por iso escoito esta música en directo. Enerxía en movemento. Acción para escorrentar o insulso.
Hai momentos no que te sorprenden. Conversas con xente que opina xustamente o contrario, ou case, que acaba por recomendarche o disco que tanto lle está gustando ultimamente. E así aparece Josh Rouse entre as músicas que escoito.
Sempre pode haber entendemento. É posible chegar a acordos. Aínda sendo inimigos, ou quizais por iso mesmo.
Música de hai tres décadas que soa nas orellas de hoxe en día.
Xa coñecía a Antonio Bravo pola súa colaboración con Germán Díaz e con Baldo Martínez, mais tivo que ser escoitando a Carlos Pérez Cruz que descubrise que gravara un disco. E, como non?, co selo de Germán Producciones Efímeras. Este galego de Ribeira que vive en Madrid deu en producir un disco de jazz gravado como antes, sen tomas repetidas, con todos os músicos tocando ao mesmo tempo, ou sexa, en directo. E iso nótase.
De África, o primeiro tema, di: "É unha adicatoria ao pobo africano. Esa xente que tivo a mala sorte de nacer do outro lado do valado. Por esa simple razón pesa sobre eles unha condena"
E volvemos a Hungría. Para danzar, para saltar, para esquecer os malos momentos e gozar, só única e exclusivamente gozar. Parno Graszt, música xitana en estado puro.
Dende Malí chega o blues africano guitarreiro de Tinariwen, que en lingua tamazight significa "os desertos". Cunha guitarra nun ombreiro e un kalasnikov no outro Ibrahim lanza perlas como estas: "A guerra é guerra e a música é música, non convén confundilas", "A miña carreira de soldado foi só un episodio da miña vida, pero agora sei que a música é unha arma moito máis efectiva. Cando os homes do deserto nos sublevamos, só o souberon en Malí e Nixer, ademais dalgún intelectual e uns poucos periodistas franceses. Agora o éxito da música tuareg permítenos ensinarlle ao mundo que existe unha cidade chamada Kidal, ao sur do Sáhara, onde habita unha das civilizacións máis antigas da terra", ou tamén "Non entendo o ritmo de vida que levan vostedes, a velocidade coa que se moven ou o espacio tan escaso co que se conforman. Acomódome ao que sexa necesario mentres estou traballando, pero cada vez que volvo a casa, comprendo que a liberdade e a quietude do deserto non se poden comparar con nada"
Ao lado de Django Reinhardt tocaba o violín Stéphane Grappelli, como só el sabe facelo no jazz. Música tranquila para pensar, porque como dicía Reixa: Estamos en guerra, pero hai que reflexionar.
Pois iso. A reflexionar.
13. Xoel López - Quen poidera namorala.
Versión moi ben feita da canción que popularizou Luís Emilio Batallán. Deluxe ou Xoel, tanto monta monta tanto, consegue que o pop-rock me entre pola orella. Neste caso non canso de escoitala. O único que non me gusta desta canción é que era o tema da campaña do psdeg-psoe. Mais non cheguei a escoitala nin pola rúa, nin na televisión, nin en ningún sitio. Claro que co final de campaña renegando do galego non é de estrañar. Non sei se isto beneficia ou prexudica a Xoel. Sei que é diana de comentaristas (pseudo)políticos.
Unha grande versión para unha grande canción do poema do grandísimo Álvaro Cunqueiro. Un tema que levanta o ánimo, que che fai erguer, que che pon a andar.
Recollo o widget sobre as eleccións do 1 de marzo que xa é habitual que ofreza soitu.es.
Pódense ver as dúas eleccións de hoxe. Os resultados pódense comparar coas anteriores eleccións podendo escoller os resultados totais, por provincias e por comarcas. Tamén se poden ver os resultados de cada concello.
Pouquiño a pouco o Club Lecturas Debuxadas vai camiñando sobre chan firme. O que comezou con certo escepticismo e cautela por non saber se habería xente que se sentise interesada pola lectura de cómics, vai collendo corpo e parece que se vai facendo coa súa esquiniña no grande cuarto de Espazo Lectura.
Despois dunha sesión de presentación na que apareceron 12 persoas curiosas por saber en que consistían as lecturas de debuxos, comezamos coas lecturas dos cómics tentando coñecer, ademais das historias que contan, un pouco da forma desta linguaxe tan sorprendente.
A primeira sesión adicámola á Mansión dos Pampín, de Miguelanxo Prado, na que estivemos 18 persoas que compartimos as nosas opinións.
A segunda foi para Los combates cotidianos, de Manu Larcenet. Nesta ocasión fomos 25 persoas as que entresacamos todos os elementos narrativos e formais do cómic.
A partires deste momento iremos programando as sesións de tres en tres meses para poder publicitar todos os clubs de lectura nun tríptico.
Na próxima sesión meterémoslle o ollo a Maus, de Art Spiegelman. Será o próximo 17 de Febreiro. A seguinte será o 17 de Marzo e leremos Rio Abajo, de Rabaté, como lectura principal, e Arrugas, de Paco Roca, como lectura proposta.
O día 17 de Febreiro adicaremos un tempo a escoller entre todos as tres seguintes lecturas, con propostas dende a propia asociación e coas propostas que aos participantes poidan aportar.
Queres ser ti un participante?Só tes que achegarte o terceiro martes de cada mes pola biblioteca municipal de Gondomar ás oito da tarde.
O oído absoluto é a habilidade de identificar unha nota polo seu nome sen a axuda dunha nota referencial, ou ser quen de producir exactamente unha nota solicitada (cantando) sen nengunha referencia.
Non está moi claro que é o oído absoluto, só hai que ver a propia discusión que se creou na definición da wikipedia.
Eu tiña moi claro que o oído absoluto era algo co que se nacía ou non. O oído relativo está claro que se pode traballar e mellorar, e que tendo un mo bó oído relativo, quen quere o oído absoluto? Sempre pensei e sempre dixen que o oído absoluto era privilexio duns cantos, e que podía haber xente cun oído relativo moi, moi, moi bó que memorizando unha nota podían "simular" o oído absoluto. Porque é posible memorizar exactamente o son dunha nota. Pois a máis baixa que se pode dar, a nota coa que máis cómodo se sinte un, etc.
Pero, claro, sempre ten que haber un amigo que veña a romperche os esquemas e que asegure que tal vez o oído absoluto poida ser adquirido con certo entrenamento. Faloume dun método dun tal David Lucas-Burge que asegura que se pode adquirir seguindo uns pasos moi sinxelos. Navegando por internet atópase un con xente que está dacordo e coa que di que é un estafador. Mais a dúbida xa está instalada nos miolos deste curioso.
Falando con outros amigosmúsicos que posúen oído absoluto, din que o que di o tal David Lucas-Burge non é tan estraño e que é posible que o proceso sexa tal e como o conta.
Agora o tal amigo proponme que siga o curso que está a facer el. Irame dando os pasos que el xa foi seguindo. Supoño que será unha forma de sentirse acompañado no seu camiño, aínda que sexa uns pasos por detrás.
Tal vez non o consiga, pero non creo que veña mal un pouco de entrenamento de escoita consciente, e estou seguro de que o oído relativo mellorará neste camiño que dou en chamar: Na procura do oído absoluto.
O oído absoluto é a habilidade de identificar unha nota polo seu nome sen a axuda dunha nota referencial, ou ser quen de producir exactamente unha nota solicitada (cantando) sen nengunha referencia.
Non está moi claro que é o oído absoluto, só hai que ver a propia discusión que se creou na definición da wikipedia.
Eu tiña moi claro que o oído absoluto era algo co que se nacía ou non. O oído relativo está claro que se pode traballar e mellorar, e que tendo un mo bó oído relativo, quen quere o oído absoluto? Sempre pensei e sempre dixen que o oído absoluto era privilexio duns cantos, e que podía haber xente cun oído relativo moi, moi, moi bó que memorizando unha nota podían "simular" o oído absoluto. Porque é posible memorizar exactamente o son dunha nota. Pois a máis baixa que se pode dar, a nota coa que máis cómodo se sinte un, etc.
Pero, claro, sempre ten que haber un amigo que veña a romperche os esquemas e que asegure que tal vez o oído absoluto poida ser adquirido con certo entrenamento. Faloume dun método dun tal David Lucas-Burge que asegura que se pode adquirir seguindo uns pasos moi sinxelos. Navegando por internet atópase un con xente que está dacordo e coa que di que é un estafador. Mais a dúbida xa está instalada nos miolos deste curioso.
Falando con outros amigosmúsicos que posúen oído absoluto, din que o que di o tal David Lucas-Burge non é tan estraño e que é posible que o proceso sexa tal e como o conta.
Agora o tal amigo proponme que siga o curso que está a facer el. Irame dando os pasos que el xa foi seguindo. Supoño que será unha forma de sentirse acompañado no seu camiño, aínda que sexa uns pasos por detrás.
Tal vez non o consiga, pero non creo que veña mal un pouco de entrenamento de escoita consciente, e estou seguro de que o oído relativo mellorará neste camiño que dou en chamar: Na procura do oído absoluto.
O club lecturas debuxadas vai tendo máis xente interesada, curiosa pola lectura tan característica dos cómics.
Na primeira reunión falamos do que ía ser o club, no que aproveitaremos para comentar a forma ademáis do contido. Acudiron 12 persoas que se interesaron pola linguaxe do cómic, os lugares onde conseguir información, os sitios onde poder mercalos.
A segunda reunión foi a primeira sesión do club, onde lemos e comentamos A mansión dos Pampín, de Miguelanxo Prado. Acudiron 18 persoas que participaron amplamente conformando un debate moi dinámico.
Hoxe vai ser a segunda sesión, onde falaremos dos Combates cotidianos, de Manu Larcenet. Eu confío en que vai ser unha conversa moi interesante, e espero que lles gustase (moito) a todos os que o leron. Xa me dixeron que vai ir máis xente, contaxiada polo boca a boca.
Alí te esperamos, se che apetece, hoxe, 20 de Xaneiro, sobre as oito da tarde na biblioteca municipal de Gondomar.
ACoruñaSon é un certame de creación de canción popular organizado polas Concellarías de Cultura e de Mocidade do Concello da Coruña. Este Certame, que ten como obxectivo fomentar, descubrir e promocionar novos autores e autoras de canción popular en galego, ábrese coa selección de dez autores. Os dez terán como premio a asistencia a un obradoiro de canción popular dunha semana de duración impartido por Santiago Auserón, primeira figura da creación, a interpretación e o estudo da música popular peninsular, onde traballarán as súas propias composicións. A actividade final do obradoiro será a gravación dun disco colectivo durante un concerto ao que serán convidados representantes de todos os sectores da industria musical galega. Os autores que non foren seleccionados entre os dez participantes do obradoiro, así como outras persoas interesadas en asistir ao Obradoiro de Canción Popular que será impartido por Santiago Auserón do 24 ao 28 de febreiro na Coruña, teñen a posibilidade de matricularse en calidade de alunos oíntes. Para formalizaren a matrícula deberán seguir o proceso que se indicará proximamente na web do certame http://acorunason.eu.
Se se quere participar hai que darse présa que o prazo remata o 10 de Febreiro.
Xa hai uns cantos temas subidos concursando e tamén se pode baixar o disco da edición do ano pasado.
O Tíu Cancho escribe dende o 2007 no blog Planeta de Músicas. Dende hai un tempo, non sei canto, colaboro moi alá de vez en cando con el e el fai o propio no blog de Klezmer.
Dende La radio de los blogueros de Punto Radio Sevilla fixáronse en Planeta de Músicas e propuxeron participar en directo. O tiu Cancho quixo que eu falara en calidade de colaborador e así o venres pasado asistimos por teléfono á tertulia.
O 