O home bala - Escoitando a Machín

Non temos a excusa da calor abafante do verán, porque aínda non comezou. E porque o tema está enviado xa para o concurso do A polo ghit!, aínda que non entrou no concurso de momento. A ver se nos collen, que todo pode ser.

A nosa loucura concursiva é 'Escoitando a Machín'.



Eu creo que, dadas as risotadas que nos botamos, xa pagou a pena a aventura.

O home bala está formado por tres blogueiros, aínda que un anda de verba caída: o funambulista coxo (o 'armadanzas'), infixo (o 'instigador'), e un servidor (o 'para o que mande').



Sábado, 7 de Xullo: Son as doce e media: E esta é a terceira novidade desta semana... Isto foi o que se escoita pola radio galega. Do Home Bala, nada de nada. Agora quedámonos con cara de incerteza. E será que cada sábado só poñen tres novidades? E será que non nos consideran suficientemente bós (ou malos) para o concurso? E será que non consideran este tema como ghit do verán? E seguimos á espera...

Venres 13 de Xullo: Vemos na páxina de vieiros unha nova na que se di que só queda unha semana. Di tamén que hai 32 temazos participando, cando só se poden escoitar 24. Iso quererá dicir que estamos no concurso? Tamén di que os finalistas se coñecerán o día 21 tendo en conta as votacións populares. Nós non tivemos a oportunidade de ter votos, nin populares nin doutra forma. Será que se trabucaron no número de temas participantes? Será que participamos sen oportunidades? Dise ademáis que quedan uns cantos no tinteiro. Estaremos nós entintados? Que quere dicir que quedan no tinteiro?

Pero que concurso é este?



O home bala son David Rodríguez (voz e guitarra), Noli Moo (clarinete e asubío) e Félix Rodríguez (caixón e udú). Un proxecto que nace en Salvaterra de Miño dunha unión libre entre o mundo do folk, do rock e do pop independente; unha unión entre infixos, funambulistas e curiosos impertinentes.

Escoitando a Machín é unha canción para o final do verán, para o momento da despedida, da saudade, mais tamén da calma e do sosego.

Letra:

Eu hoxe decidín que non/ vou traballar/ e vou gastar o día todo/ indo de aquí para alá/ Eu hoxe decidín que non/ vou pensar en ti/ e vou gastar do día enteiro/ escoitando a Machín/ Como me presta a brisa do mar/ e o sol de agosto caíndo a tarde/ e este albariño con calamares/ que fai que esqueza o meu pesar.

Radio Blogaliza

Únome á campaña publicitaria xa iniciada por leco, dorfun, ghanito, calidonia, goretoxo e non sei se alguén máis... (actualización: agnix, chuza, e mesmo vieiros..., zerovacas, a biblio, algarada, iria, rianxo, podgalego)

Entre o goretoxo, este cú inquedo que vai creando espacios de compartir e de crear alá onde pon os dedos, dorfun e calidonia crean a RADIO BLOGALIZA.



Feita con temas xa compartidos en internet, non podía ser doutra forma.

Parabéns!

Banda deseñada.

Acabo de ler Paracuellos. Ben, en realidade, aínda non rematei, agora quédame por ler a introducción.

Pero non vou contar nada de Paracuellos agora, déixoo para cando remate a introducción (e teña tempo, claro!).

É o último cómic, a última novela gráfica que pasou polos meus ollos e a miña imaxinación.

De pequeno xa me quedaba pasmado nalgún outro mundo cando tiña a Mortadelo e Filemón nas miñas mans. Ou Zipi e Zape, Anacleto, Carpanta, Pepe Gotera e Otilio, 13 rúe del Percebe, El botones Sacarino e todo canto tebeo (tbo) caía nas miñas mans. Algún lido no faiado da miña avoa, aquelas bandas deseñadas dos meus tíos que custaban 8 pesetas coas páxinas amarelas, onde podía ler os inventos daquel profesor chiflado, as historias de Petra e outras que xa non están na superficie da miña memoria, pero que rascando un pouco poden aparecer de novo. Tamén lembro a Daredevil, a Thor, un pouco de Spiderman, e outro pouco do Capitán Trueno. Seguro que moitos outros personaxes andan por aí dentro que non merecen ser esquecidos, e cos que pasei grandes aventuras.

E houbo unha transición no que na adolescencia, tardía diría eu, deu paso a Tintín, Astérix e Obélix e, por riba de todo, a Superlópez.

A entrada na miña vida de Superlópez foi pola culpa da apendicite de miña irmá. Un dos agasallos que mereceu por estar uns días ingresada foi un Superlópez, 'Los Cabecicubos', un dos mellores da serie creada por Jan.

Despois viñeron o resto. Todos en edición rústica, en verdadeira expedición de quiosco en quiosco para conseguir toda a colección. E conseguina. Agora só me faltan dous, que aínda non están editados en rústica, e un que emprestei e nunca máis se soubo. Levo anos procurando e preguntando polo número 24 da colección (La aventura está en la esquina, por favor, se alquén sabe del, quero mercalo!). Sempre me neguei a mercalos noutra edición, de pasta dura, máis caros. Tamén me neguei a mercar os tomos de varias historias (Merquei un pero xa o regalei). Pero é difícil atopar os Superlópez.

Por iso vou de tenda en tenda.

Houbo un tempo de 'facerse maior' e esquecínme dos cómics, dos tebeos, da banda deseñada. Mais non foi porque me deixaran de gustar. Simplemente foi unha 'mala' época.

E de novo voltaron os cómics á miña vida. Non sei se foi Maus ou Persépolis, dúas historias gráficas autobiográficas, que apareceron da man dunha moi querida e 'linda personita'. E a partir de aí, chegaron máis historias gráficas: Píldoras azules, as historias de guerra de Joe Sacco, o mundo de Miguelanxo Prado, Lupus, Berlín e máis que irán caíndo por aquí.

Algúns non son fáciles de atopar, porque ou ben están descatalogados ou son de 'dubidosa' distribución.

Por iso alá onde vou, vou de tenda en tenda.

E por iso chegamos a Banda Deseñada, que ata o nome do blog é suxerente, http://bandadeseada.blogspot.com. Si, realmente desexada.

Alá vou na súa procura co aliciente de que ten nome en galego. De seguro que saberán da existencia do cómic na nosa língua. Digo eu que con tanto debuxante que hai en Galiza, terá que haber banda deseñada en galego. Pois non: Barsowia (a capital de Polaquia), unha revista da que xa tiña coñecemento e BD Banda, outra revista que tamén publica tomos para nenos.

Na propia tenda, Melo fálame de que algo ten que haber publicado de Miguelanxo Prado, pero que non sabe onde. Tamén me di que é unha pena que precisamente o autor, considerado de culto por algúns, máis representativo co cómic en Galiza só se poida ler en castelán.

Eu seguirei procurando dos debuxos que falan en galego.

E por que falo agora de banda deseñada? Porque Melo, e Eva, acaban de dicirme que chegou Maus para que o recolla cando queira.

Maus. Lino. Despois merqueino. Máis tarde regaleino. E levo máis de dous anos na súa procura para volver mercalo.

Melo, Eva, moitas grazas.


Abro entón unha vía nova, despois de ver como se esfumaron tódolos programas. A persecución dos mp3 é implacable. Procurarei outra forma de escoitar os programas anteriores.

Nesta vía nova procurarei a banda deseña en galego, se existe, ou a pouca que existe e irei expondo as miñas lecturas (gráficas) pasadas e presentes.

06. Terca memoria.

A memoria é insistente. Existen ideas, músicas, lugares, xentes... que se resisten a desaparecer no fondo e aparecen cada certo tempo na superficie. Ás veces aparecen no medio doutras, camufladas, facéndose moi presentes. É imposible loitar contra a súa existencia. Son inevitables, son a vida.

01. Richard Galliano - New York tango.

É un dos acordeonistas de refencia agora mesmo. Ten un poderoso gusto sexa cal sexa o proxecto no que participe, a música que toque. Richard Galliano domina o acordeón no ámbito da música clásica, no jazz, no tango...

Francia é un pais impresionante pola calidade dos seus músicos. En todos os estilos. Procuradores de novos camiños sen deixar nunca que a calidade se resinta.

Galliano mestura o jazz, o tango, a música clásica e as súas raíces francesas. Este foi un consello de Ástor Piazzolla, dicíndolle que buscara máis a súa identidade que o son do jazz norteamericano.

Escollo, como non, un tango, o que lle dá nome ao disco New York Tango.

02. Omar Faruk Tekbilek - Azeri

En Omar Faruk Tekbilek, dende a súa Turkía natal, xúntase Europa, Oriente Medio e África. A súa música é, e sabe a, Mediterráneo (a terra do medio).

Occidente e Oriente mestúranse coa súa filosofía e espiritualidade sufí, facendo que a música que crea transporte os sentidos a lugares descoñecidos.

03. La Bandina - Carámbanu

Asturias é a gran descoñecida para min. E digo grande por ser tan próxima, que quizáis faga que procure músicas máis exóticas antes que o que podo escoitar en calquera momento. Tamén pode ser pola visión musical cara a terras irlandesas. Ou iso é o que me parece a min.

Sen embargo, en Asturias, como en Galiza, existe unha gran diversidade de sons das que só trascenden as máis comerciais se non se afonda un pouquiño máis.

Este é o caso de La Bandina, un exemplo claro de frescura musical plenamente asturiana. Estes descubrimentos fan que o meu ánimo e a miña curiosiade musical tire cara estos lares.

Carámbanu está incluido no disco ...de Pomandela.

E xa que estamos en Asturies. O grupo Felpeyu tivo o ano pasado un accidente automovilístico no que morreron dous dos seus integrantes. Saían de Corvera para Catalunya. En Corvera non puideron dar o seu concerto porque xa era moi tarde cando ían comezar a probar e tiñan que ir a outro concerto. O concelleiro de cultura de Corvera non quere pagarlles porque non tocaron, a pesares de que cumpliron a súa parte. Isto contrasta drásticamente coa actitude de Calaf, onde lles pagaron o seu caché sen nengún problema. Nesta páxina cóntase toda a historia.

Ademáis os grupos asturianos estanse a negar a participar no próximo festival de Corvera e existe a iniciativa de que se negue todo o mundo. Avísase que poden chamar a grupos galegos para encher o programa. E pídese dende os propios grupos asturianos que se neguen tamén os galegos. Por favor espallade esta iniciativa, pois paréceme que estas actitudes son por completo repudiables.

04. Orquesta Compostela - Cousas da vida

As orquestas xurdiron a partir dos músicos que xa existían. Foron necesitando de máis instrumentos (batería, guitarra, baixo, ventos) para poder tocar os temas de moda. O repertorio incluía ademáis de foxtrots, rumbas, merengues, pasodobles... muiñeiras e xotas. Claro que estas xa soaban distintas coa nova instrumentación.

A orquesta Compostela forma parte do meu imaxinario infantil. O meu pai tiña unha k7 da orquesta Compostela onde se cantaba á emigración, sobre todo arxentina (coas mesmas cores na bandeira que na galega). Ese k7 sempre me gustou, e aínda me sigue gustando. Faime lembrar tamén as festas con orquesta e banda de música (que tamén caerá nalgún momento por aquí) tan feitas para bailar. O solto, mais sobre todo, o agarrado.

Agora as orquestas son verdadeiras montaxes espectaculares emulando concertos de masas. O repertorio son os temas de moda en cada momento, tal e como se facía antes. A xente deixa de bailar para mirar. Non se pode bailar coa música tan alta. Aínda así, a muiñeira de Chantada aínda se deixa oir como final de festa.

05. Orquesta Mariño - Mira la Orquesta Mariño

A Orquesta Mariño seguiu os pasos da Orquesta Compostela á que admiraban. A asociación de veciños Xabriña recuperou aos integrantes da Orquesta que comezara a tocar no ano 1956, tal como se fora o Buena Vista Social Club de Mondariz.

Reuniron aos músicos daquela época, puxéronse a ensaiar e deron un concerto que gravaron. Daí sae o tema 'Mira la Orquesta Mariño', o himno da Orquesta que todo o mundo sabía cantar.

Haberá que escoitar tamén a orquesta de jazz que está no concello do lado, no de mondariz balneario.

06. Sete Netos - Na fonte de Falperra

Os integrantes de Sete Netos enviáronme un mail para que lles conseguise contactos para poder vir tocar dende Arxentina.

Escollo o tema Na fonte de Falperra, por ver se lles da sorte e veñen tocar a Vigo.

07. Ngoro Ngoro - Para subir una escalera

Ngoro Ngoro é un grupo de amigos. De Madrid. Gravaron unha maqueta da que se poden escoitar tres temas. 'Para subir una escalera' é unha musicalización dun texto de Cortázar.

08. Joan as police woman - Real life

En Vigo está o SINSALaudio, 'un lugar para a música sosa e outras especies en perigo de extinción'. Este lugar organiza un festival con concertos en varios espacios da cidade. Entre eles o Marco, un espacio non só museístico. Tamén ten unha moi interesante radio.

Grazas ao festival SINSAL puidose escoitar en Vigo a Joan as police woman, o proxecto musical de Joan Wasser, poseedora dunha moi interesante e característica voz.

Eu coñecina grazas ás recomendacións dunha muller desesperada.

09. Yann Tiersen - La dispute

De sobra é coñecido o autor da banda sonora da película Amelie. Está claro que ten estilo propio, todo o mundo é capaz de recoñecelo nada máis o escoita.

Este tema é tan grande polo sinxeliño que é. Só podo escoitalo, e escoitalo... e alá van as palabras...

10. Toto Bona Lokua - Lamuka

Disco de tres grandes: Gérald Toto, Richard Bona e Lokua Kanza.

Jazz africano para disfrutar con todo o corpo.

11. Louis Sclavis - Ceux qui veillente la nuit

Francia, outra vez Francia. Existe unha corrente musical chamada folklore imaxinario. Jazz na procura da identidad musical no folklore e nas músicas populares. Nese ámbito de traballo atópase Louis Sclavis, clarinetista inquieto onde os haxa.

O que escoitamos é un tema dun disco do ano 1997, onde está colaborando outro músico francés deste mesmo programa.

O 'Danses et autres scenes' chegou a min a través duns amig@s (que andan sempre polo medio tomando café instantáneo). E eles coñecérono no festival Imaxinasons en Vigo. Festival que programa Baldo Martínez. Tanto o festival de jazz de Vigo como Baldo beben desa corrente de jazz europeo.

A través do festival xurde a imaxina jazz orquestra onde catro músicos do jazz galego levan o timón: Baldo Martínez, Abe Rábade, Alberto Conde e Roberto Somoza. Demostración palpable de que en Galiza o jazz ten un grande empuxe, non ía ser todo folk!

12. Nordestin@s - Aguinaldo pandereteiriño

A despedida dánnola dúas mulleres e un home. Ugía, Guadi e Abe.

Gu e Ug, tal es como as define o pianista, son as mulleres de moda en Galiza. Non paran, andan en todas. Voces complementarias que casan moi ben onde o fío de unión é o inmenso Abe Rábade no piano.

Mais onde de verdade se catan é en directo. Como case sempre. Sempre cos bos músicos.

Aínda que este tema iría moi ben no programa anterior (Cantan Elas) aparece aquí porque ao final pódese escoitar cantar a Abe, e había que aproveitalo.

13. Este tema déixoo para que o adiviñedes, o procuredes, para que me digades que é e quen é.

Tódolos programas.

Hai bastante xente que me pregunta onde se poden escoitar os programas antigos. Así que procurei un lugar onde poder colocar tódolos programas, ou polo menos os que levamos xa. Así que de momento aquí están tódolos programas xa emitidos.

En cada programa está o correspondente reproductor cos comentarios de cada peza, resolvendo tamén os temas de propina.

00. Declaración de intencións. --- 01. De bailes.

02. Outono. --- 03. Chegando a Galiza.

04. Comezo. --- 05. Cantan Elas.

06. Terca memoria. --- 07. Vivenzas.

Radio do foro onmedia.

08. Silencio. --- 09. Últimos destinos.

10. Impulso.

O home inédito

Antes de ler o libro de Rivas, pasei polos meus ollos o libro de Meixide.



O home inédito pódese descargar en pdf e está baixo licenza Creative Commons. Tamén se pode mercar.

O formato en papel é ideal para ler mentras se viaxa. Realmente un formato moi cómodo.

Libro entretenido, moi fresco e dinámico onde se mesturan pasado e presente a cada capítulo. Historia entre Santiago, Coruña e New York onde o inglés, o castelán, o galego e o portugués conviven sen ningún problema. Incluso aparece o coreano de forma indirecta e o coruño, ás veces difícil de entender.

Por algo che gustou tanto a ti, por algo mo emprestaches. Graciñas.

Nós somos letras.

A nai pelacha líame de novo para participar na confección dun mural compartido. A idea xurde de dorfun.

Esta é a miña aportación, que non podía ser máis que musical.

E a gañadora é...

Para min o mellor (micro)relato foi sen dúbida o gañador.

"Chego tarde á cita, seino, pero non podía deixar sen atar a mamá. Espero que o can non roia as cordas e a ceibe. Non sobreviviría."

E escribiuno lg_peke. Que é a autora do blog Gradicela.

Noraboa!

Os microrrelatos participantes.

Estes son tódolos relatos participantes:

Rechouchio "-Esta noite non me deixes durmir sen foder. -Esta noite non deixes de foderme aínda que durma."

lg_dorfun "Ergueuse moi cedo, coma nos últimos 400 ou 500 anos. E dende o borde da cama acubillona e agardou espectante para vela despertar de novo"

lg_Cau "Ficar no coche. Negarte a saír da cripta do garaxe. Deixar fóra os teus, por sempre vivos e felices. Ficar no coche"

lg_ghanito "Acordou sen saber onde estaba e notou un sabor raro. Custoulle recoñecer o seu propio sangue. Tentou moverse...-¡Correde, aquí hai alguén!"

lg_mirinho "Outra vez: Non me biques que me fas dano. Xa non podo amarte, nen sequera odiarte. Dóeme este desexo imposible. Non me biques, non..."

lg_emereci “Cando aquel descoñecido abandonou o derradeiro vagón do derradeiro metro da derradeira parada da liña, o tren quedou tan baleiro coma ela”

lg_ghanito "Non é coña -Xa cho vin nos ollos -¿Ímos? -Molaba un cacho E correron á sala dos dinosaurios mais cando chegaron, o garda ainda estaba alí"

lg_Cau ”Só un 4? Pero vostede prometeume... Non podemos arranxalo? Farei calquera cousa para subir a nota. Calquera. É vostede o meu mellor alumno”

lg_Amara "Cando a Bela Durminte espertou da súa longuísima sesta a osteoporese fíxollas putas"

lg_Amara "Gustáballe tanto o peixe que casou cunha serea"



lg_Amara "o día do Xuízo Universal Deus perdeu o xuízo"


lg_Amara "Sen o lobo e a complicidade do bosque impenetrable, a inocencia de Carapuchina Vermella ficaría un pouco máis limpa..."


lg_dorfun "Escoitou pechar a porta e envolto no cheiro a humidade e o tacto das cordas nas mans, berrou canto puido sentindo o seu sangue nos beizos"

lg_aricum "Da esgotadora xeira apenas tirara un par de euros. Tanto esforzo e só poidera mercar un mísero bocata de chourizo. Que dirían os fillos?"


lg_dorfun "Agarra con forza a corda! -dixo- E empuñando con forza a espada,avalanzouse contra os piratas, mentras o tesouro penduraba sobre as rochas"

lg_peke "Chego tarde á cita, seino, pero non podía deixar sen atar a mamá. Espero que o can non roia as cordas e a ceibe. Non sobreviviría."


lg_torredebabel "Eu non lle sei nada. Nada de nada. É un falar. Non se enfade vostede, tía. Se a chamei é porque a madriña fai cousas raras e eu asústome"

lg_torredebabel "Foi cando a sirena do barco berrou a dor e a amputación dos que emigran que lle caiu o primeiro feixe de cabelo. Bos Aires coñeceuna calva"


lg_Amara "Croac! Se me bicas, volvereime príncipe. A fermosa foi buscar un crocodilo, merecía cando menos un rei. Nunca soubo se o conto funcionaba"

lg_Amara "-¿A onde irán os que morren? -A botar un sono, onde nin Deus os esperte"


lg_Amara "O último que perdeu aquela caveira foi o sorriso"

lg_Amara "O náufrago, morto de fame, decidiu xantarse a si mesmo. Ata que se decatou de que era vexetariano"


lg_Cau “Esa non, neno, colle unha máis grande. Así, na cabeza, con forza. Ben. Xa non se move. Agora quítalle as Converse. Non era o que querías?”

A miña participación...

No concurso de microrrelatos escribín:


"Outra vez: Non me biques que me fas dano. Xa non podo amarte, nen sequera odiarte. Dóeme este desexo imposible. Non me biques, non..."



Coa miña participación xa van cinco microrrelatos presentados a concurso. Estará ben ver tódolos microrrelatos xuntos.

Nota: Só poden ter 138 caracteres, pois dous caracteres hai que utilizalos nas comiñas do pricipio e do final.

I concurso de microrrelatos.

Convócase o I concurso de microrrelatos lemosgalego.

As bases pódense consultar no twiter de lemosgalego. Tamén se poden ler na dorfunteca.

Dende: o blog dos pelachos.


(Tan só 140 caracteres de relato. Para agudizar o inxenio.)

Curioso Impertinente I.

Decidín incluir a lectura neste blog. Por dúas razóns. Porque as actualizacións son moi separadas no tempo, e porque o nome do blog é claramente literario.

Por que se chama curioso impertinente? Pois porque a idea de construir o blog xurdiu cando estaba a ler o Quijote de la Mancha. De Cervantes.

Sempre tiven un respeto quizáis demasiado grande polo libro en maiúsculas da literatura española. E sorprendeume moito, moitísimo.

O curioso impertinente é unha novela que se le en tres capítulos seguidos mentres Alonso Quijana (o Quijote) durme no seu cuarto da pousada. É o cura quen a le.

Dareille unha nova lectura.

E como non hai dúas sen tres. Foi o clube de lectura de lg_lemosgalego o que me empurrou para incluir as letras.

__________

Terei que mudar o subtítulo do "radioblog". Algunha suxerencia?

Que estás a ler?

Chégame un mail invitándome a formar parte dun grupo de lectura e, como non vai ser só música, alá vou e apúntome.

Trátase dun grupo que se move a través do twitter, no que se chama unha rede social.

Aquí hai máis información.

Agora só teño que decidir que libro ler. Algunha suxerencia?

_________________________________

27-04-2007: Por culpa dun amigo vou ler Os libros arden mal, de Manuel Rivas.

Dado o tocho que é... Ter amigos para isto!!!! :)

05. Cantan Elas

Intentarei non dicir moitas cousas sobre cada artista, porque elas soas mostran a súa grandiosidade. Intentarei non dicir que cantan moi ben, que utilizan a súa voz de maneira incrible e que transmiten sensacións extraordinarias porque o vou dar por obvio.

Elas cantan e nós escoitamos. Aínda que a mellor forma de escoitalas é, como non, en directo.

01. Lhasa - J'arrive à la ville

O último disco de Lhasa, cantante canadiense que canta en español, francés e inglés, titúlase The Living Road e inclúe esta canción que me ten no ar. Por iso é o principio deste programa.

Deixo a letra, por se queredes cantar comigo:

Moi aussi…
Moi aussi
J'arrive à la ville
Pour y verser
Ma vie
Je monte la rue
Comme un géant
Ça c'est la ville
Et ça…
C'est ma vie

Moi aussi…
Moi aussi
J'arrive en fuyant
Je suis encore
Loin devant
Si la ville me cache
On ne me trouvera pas
Je ne sais pas qui
Je ne sais plus quoi

Moi aussi…
Moi aussi
J'arrive les mains vides
Au sud du nord
Au nord du sud
J'ai un passé
Mais je ne m'en sers pas
Le futur sera mieux
Tellement mieux que ça

Moi aussi…
Moi aussi
J'arrive à la ville
Pour y verser
Ma vie
Je monte la rue
Comme un géant
Ça c'est la ville
Et ça…
C'est ma vie

02. Lila Downs - La Martiniana

Cada vez que procuro información sobre Lila Downs anda nun novo proxecto.

A camiño entre México e EEUU con máis, moito máis, do sur, recolle moitos temas populares para recrealos dunha forma marabillosa..

La Martiniana é unha canción de Oaxaca:

Niña, cuando yo muera
No llores sobre mi tumba,
canta sones alegres mamá,
cántame la sandunga.
...

03. Estrella Morente - Tangos del chavico

Estrella Morente xa non é a filla de Enrique.

O seu último disco titúlase 'Mujeres', moi adecuado para este programa, pero eu escollo un tema sefardí que incluiu no 'Calle del Aire'.

04. Concha Buika - A mi manera

De Concha Buika xa se escoitou algo par aquí, mais sempre paga a pena escoitar como se dá toda cando canta.

E é que o seu disco 'Mi niña Lola' deu moito de si.

05. Chavela Vargas - Volver, volver

Que dicir de Chavela Vargas sen que se quede corto? Tremenda cantante, impresionante vida, vendaval de muller...

Con 83 deixou coa boca aberta aos de Nova Iorque no concerto do Carnegie Hall.

06. Rosa Zaragoza - Cant dels ocells

Cando se coñece en persoa a Rosa Zaragoza é impresionante a tranquilidade e paz que o invade a un. É a paz e a tranquilidade que se sinte cando ela canta.

O canto dos paxaros é unha canción catalana que envolve sexa cal sexa a versión que se escoite. Aquí está a que se inclúe en ‘Matria, la patria del alma’.

El cant dels ocells

Al veure despuntar
lo major lluminar
en la nit més ditxosa,
els aucellets, cantant,
a festejar-lo van
amb sa veu melindrosa.
...

07. Martirio - Quisiera amarte menos

Martirio estivo presente xa nalgún programa aínda que non chegou a entrar nunca, e xa ía sendo hora de facerlle xusticia.

Quedouse a imaxe de Martirio da peineta de cando andaba experimentando con Raimundo Amador, Kiko Veneno e compañía. Mais é a partir do primeiro disco con Chano Domínguez, Coplas de Madrugá, que a súa música comeza a ter sabor ben paladeable.

Segue coas súas gafas oscuras que esconden uns ollos preciosos e moi vivos. O que non esconde en absoluto é o seu bo, moi bo, gusto para cantar e escoller músicos.

Acaba de sacar un disco de boleros, Primavera en Nueva York, pero este tema é do Flor de piel.

08. Renata Rosa - Assentei Praça

Rebuscando entre a música que se amontona atopo a Renata Rosa. Música brasileira con ritmo a esgalla, recién chegada ás miñas orellas. Haberá que seguirlle a pista para saber de onde sae. Ou para bailar e bailar...

09. Mercedes Peón – Ben linda

O pasado sábado 14 de abril houbo un concerto de presentación do último disco de Mercedes Peón, Sihá.

O teatro García Barbón (por non facer publicidade a quen non a necesita) levantouse a aplaudir por un par de veces.

Non se lle pode negar que a Peón é enerxía pura.

Non me resisto a por unha pequena mostra do concerto:

10. Anabel Santiago - El Pícaru Molineru

Hai xente xoven que se preocupa polas músicas das persoas maiores, que tratan de recuperar repertorio e formas de cantar que non se escoitan nos circuitos de radiofórmula. E despois reelaboran mesturando formas vellas e novas, creando a fusión de xeracións distintas.

No disco Anabel Santiago canta a Diamantina Rodríguez é o que se fai.

Actualizar a tonada. É dende onde canta Anabel.

11. Rokia Traore - Manian

Nada de historias tristes, nada de biografías tremendas. Rokia Traore canta o que sabe, o que lle gusta, con tranquilidade, sen a presión dunha África aplastada, esgotada, saqueada... A ver se cambiando o punto de vista, se cambia a realidade. O pesimismo existe, mais a esperanza é o último que se perde.

12. Mariza - Ó gente da minha terra

E para rematar un tema en directo. O concerto que Mariza deu en Lisboa, coa xente da súa terra.

A xente da miña terra é aquela toda que me entende, aínda que non sexa con palabras, que me escoita e sinte comigo. Isto é o que aprendín ao ir polo mundo adiante. Son palabras da propia Mariza.

A gravación deixa que sonen os aplausos durante tanto tempo que a envexa que me invade dos que alí estiveron crece ata extremos inaguantables. Aproveitamos esos aplausos para aplaudir a tódalas mulleres deste programa.

13. Este tema déixoo para que o adiviñedes, o procuredes, para que me digades que é e quen é.


Quedan moitas mulleres cantantes fóra deste concerto privado e improvisado. Cal che falta? Que tema incluírías no próximo ‘Cantan Elas’?