De viaxe en Tenerife topámonos coa festa do Carme en Puerto Santiago. E nas festas había un festival de folklore. Levaba a cámara de fotos e gravei uns vídeos, tal e como se estivese en Pèsdelán. Aquí deixo unha pequena mostra. O último vídeo debería ser máis longo pero é que acabamos danzando o baile máis típico das illas...
Seguidillas:
Folía:
Malagueña:
Isa:
O último día apuntámonos a unha desas excursións programadas para visitar o Teide e acabar nunha cea onde nos mostraban o máis destacado da música canaria. A batería da cámara rematou no timple, pero despois diso aínda viñeron as comparsas de entroido e máis as espectaculares reinas cos traxes do carnaval de Tenerife. Iso si, tiveron que diminuílos para poder entrar no local. Máis folklore entón, gravado en Tacoronte.
Sen flash. Con flash. Esta carta está exposta no mesmo lugar onde foi escrita. Forma parte da exposición O medio é o museo, no MARCO, en Vigo.
A carta di:
Señorita Angelina Estévez
Leirado-Barral
Apreciable Angelina. Una circunstancia trágica me arrebata la vida en lo mejor, nada valieron los esfuerzos hechos ni la defensa, pues todo estaba previsto de antemano, pues á pesar de ser inocente como se demostró, ¡todo ha sido en vano! no son precisamente los hechos que yo haya cometido, los que me hacen pasar á mejor vida, sino las falsas acusaciones de que fui objeto por parte de los esbirros de Salvatierra, que me colocaron a la cabeza del movimiento para buscar mi eliminación.
Pueden estar tranquilos los que han conseguido lo que deseaban siendo el proceso de Salvatierra el más innoble, el más injusto de todos cuantos se han llevado á cabo, en él que perecieron innecesariamente 10 compañeros valientes y abnegados, que saben ofrendar la vida por una causa noble justa y humana que las generaciones venideras habrán de respetar y recordar con profundo respeto.
Así lo creemos y así lo esperamos los que llevados del afán de justicia y liberación de los pueblos, hemos entregado lo mejor y hemos ofrendado nuestras vidas en 'olocausto' de un mundo mejor, nada hay tan bello ni tan sublime, cuando se muere con la conciencia del deber cumplido.
Lo que más lamento es que todas mis ilusiones se acaban de manera tan injusta, en aquellos momentos en que tenía puesta toda mi fe, toda mi alma en ti y en causa tan noblemente perseguida!...
De cualquier manera, tu estás llamada a ser feliz, eres joven, eres valiente y buena por eso lo mereces y yo así lo deseo de todo corazón.
Sólo deseo que conserves un grato recuerdo de aquel humilde servidor que mucho te ha querido y que lleva á la tumba tu imagen querida!
Si bien es cierto que nuestras relaciones fueron fugaces, no habremos por eso de querernos menos.
Suceda lo que suceda en tu vida, muéstrate siempre orgullosa de haber tenido un novio que aún que pobre y de humilde cuna ha sabido ser un valiente en todas las circunstancias de la vida.
Por último mi querida Angelina, deseo que guardes estas letras mal pergeñadas y de tanto en tanto le pases la vista por encima para recordar este triste episodio.
Te pido también como noble compañera que sepas vengarnos cuando las circunstancias te lo permitan pues confío en tu valor y en tu ideal.
Sed valiente, sed generosa con quien debas serlo, pero muéstrate impasible con aquellos que pegan la puñalada trapera...
Saluda en mí nombre á todas las compañeras y compañeros y diles que mantengan el fuego incentivo en lo más hondo del corazón para la culminación del ideal que se persigue.
Que seas muy feliz es cuanto te deseo.
Tuyo eternamente.
José Domínguez González.
Cárcel de Vigo 8/02/37
Mañá, venres 4 de xullo, ás oito hai unha charla-coloquio con Antonio Alonso Fontán, Alonso Montero e Carlos Núñez. Seguramente eu estarei por alí...
-Nada, chamábate só porque hoxe na edición de Galicia do País sae un artigo de Manolo Rivas na que fala da carta de Pepe que lle escribiu á tía Angelina.
-Ah, pois corro a mercalo. E sae a carta?
-Si, si... é que se vai facer unha exposición no Marco...
-Xa o merco e xa o leo. Graciñas.
-Chao, chao.
-Chao, chao.
A tía Angelina vivía na pequena casa que hai xusto na curva que vai para o colexio. Era unha muller "rara", sempre refunfuñando por todo. Unha desas mulleres á que nada lle está ben. Tiña un tic nervioso que lle facía mover a cabeza, como se sempre estivese dicindo que non. Un movemento que aumentaba a intensidade cando se puña nerviosa. Eu só entrei un par de veces na súa casa, e non lembro para que entrei. Era da familia, estaba en todas as celebracións familiares. Sempre había alguén que se lembraba de ir invitala.
Un día, o meu curmán atopou, non sei moi ben como, a carta de Pepe á Angelina. Chamou pola miña tía e leulle a carta. Á tía Angelina comezou a falar con el, lembraba a carta palabra por palabra. E pediulle unha copia da carta. A carta era a despedida de Pepe por estar condenado á morte. Escribíalle dende o cárcere en febreiro do ano 1937 pouco antes de ser fusilado.
Agora aparece o artigo de Manuel Rivas onde se reproduce a carta que tan ben tiña na súa memoria Angelina.
Un sinte agora que pasan cousas na vida que non entendeu nunca. A tía Angelina sempre foi un misterio para min (e moi seguramente para a miña ignorancia). Só me ven á cabeza que o seu tic lle quedou de tanto dicir que non, que non era posible que todo aquilo poidese estar ocorrendo.
Haberá que ir ao MARCO á procura dalgún entendemento.
Verbas. Por que? Non sei, porque si. Ás veces non hai explicación. Será porque non só hai música? Será porque non hai ideas e só se materializan palabras? Será.
Ía dedicar este programa a Sudamérica. Despois pensei en facer un monográfico do jazz galego. Mais non son quen de programar (de momento) nada co mesmo tema. Así que, coma sempre, vai un remexido. (Supoño que é o tempo ou a súa falta o que me limita. Pero se o tempo non existe... por iso...).
Desta vez hai repeticións e aínda había máis. Sobrepasaba os 13 temas. Non pasaba nada, mais ao final decidín respetar ese numeriño. Porque non hai ningunha temática que me obrigue a sobrepasarme.
0. Sintonía.
Está para non estar. En canto alguén a adiviñe, mudo a sintonía.
01. Marta Topferova - Zamba gris.
Este programa moi ben se podería titular redes. Porque grande parte dos temas coñecínos grazas á internet, onde se atopa moita información, que non dan os medios habituais, nin sequera as tendas de discos.
A Marta Topferova coñecína a través dun enlace que leva a outros enlaces que levan a outros enlaces... Esta cantante checa que no momento que escoitou a Inti Illimani quixo aprender español para entender o que dicían. E non se quedou aí, quixo cantar o que escoitaba. E non lle saíu mal, non. Daquí sae a idea de adicar un programa a Sudamérica. Era perfecto, comezar con Marta Topferova e poñer un tema por cada país de América do Sul.
Esta Zamba Gris, do seu terceiro disco Flor Nocturna, lembra a Ariel Ramírez. A zamba peruana é un ritmo contaxioso, por lento, por ter peso... entras e xa non saes. Comezas a danzar, lentamente...
02. Cuarto Elemento - La brea pozo.
Na procura de temas sudamericanos apareceron os arxentinos Cuarto Elemento. Un cuarteto de guitarra, baixo, frauta e percusión máis as súas voces. Música libre dende os autores sudamericanos, con jazz, con improvisación, co que lles apetece.
03. C4Trío - A nigth in Tunisia.
O cuatro é un instrumento de catro cordas. Este é un trío de cuatros venezolanos. Tres verdadeiros virtuosos. Este é tema máis jazzeiro do disco. Un estándar ben bonito e ben coñecido.
04. Sumrrá - Burla Negra.
"Sempre lle contaron que existían paxaros que falaban cos homes, mesmo que eran almas de homes, algúns ata podían converterse en persoas e estas a súa vez en paxaros.
Dise que Rarusm, deusa da elocuencia, a música e as artes, creou a cidade de Kosondó, pero carecía da capacidade de producir aire para que o son existira. O lugar estaba en completo silencio, nin sequera se podía pronunciar o nome de SUMRRÁ, xa que este mundo se atopaba no baleiro.
SUMRRÁ! SUMRRÁ!, pensou que era un corvo, crra, crra!! Pero non era un corvo, senón un paxaro negro de peteiro laranxa."
O primeiro disco de Sumrrá di que está gravado os días 11 e 12 de outubro de 2002, mais no libreto existe unha PS que di: Miles de aves morreron e seguen a sofrer polas consecuencias do afundimento do Prestige (Galiza 2003)
Mais este tema xa é do segundo disco. Jazz feito por eles mesmos. Jazz galego.
05. Gaiteiros de Lisboa - Chamarrito do Pico.
Portugal sempre me pareceu moi experimentador musicalmente. Sempre me sorprenden, e case sempre para ben.
Facía tempo que non escoitaba aos Gaiteiros de Lisboa e re-descubrinos no último disco, Sátiro, xa do ano 2006.
Os Gaiteiros de Lisboa non son gaiteiros. Non son só gaiteiros. É verdade que tocan a gaita de foles, tanto galega como portuguesa, mais non é o que os define precisamente.
Desfruto tanto deste disco que non fun quen de resistirme a por dous temas.
06. Gaiteiros de Lisboa - Nem fraco nem forte.
Coñecín aos Gaiteiros de Lisboa a través de Paulo Marinho, o gaiteiro dos Gaiteiros. Un verdadeiro estudioso da gaita galega e da gaita-de-fole. Foi el quen me achegou á Associação Gaita de Foles, da que foi promotor nos seus inicios. Tamén me fixo coñecer a Sétima Legião, banda de rock portugués dos anos 80, o primeiro proxecto do inquedo Rodrigo Leão, onde o propio Paulo tocaba a gaita.
(Outra idea mais: un monográfico sobre a música portuguesa... vanme afogar as ideas!)
07. Lambarena - Herr, unser Herrscher.
De cando en vez escoito músicas que se poden atopar na rede. Estou suscrito ao podcast de l'arbre de les 1000 musiques onde me fixo descubrir a Lambarena, disco homenaxe a Albert Schweitzer.
08. Lambarena - Agnus Dei.
O disco Lambarena - Bach to Africa, fusiona músicas de Bach con melodías e ritmos de Gabon. Músicos europeos, africanos, sudamericanos mesturando músicas dende a marabilla creada por Bach.
Un disco para escoitar dun tirón, un disco que pouco a pouco vai creando unha atmósfera especial. Un disco que ben merece dous temas nesta selección.
09. Abe Rábade - Cada noite eu chorando pensaba.
O jazz galego anda moi vivo. O jazz feito en Galiza está moi activo. Non dá tempo de estar ao día de toda a música que producen estes músicos. Xa están anunciando o, tan esperado, disco de Open Doors (GHU! Project vol.2, Abe Rábade) cando aínda non acabamos de escoitar o de Rosalía 21.
Rosalía 21 é un proxecto de Anxo Angueira (poeta) e Abe Rábade (pianista e compositor) onde participan tamén Guadi Galego (voz), Jesús Santandreu (saxo tenor), Nelson Cascais (contrabaixo) e Bruno Pedroso (batería).
O disco é o resultado do espectáculo multimedia que dá unha visión en clave de jazz do universo de Rosalía de Castro, onde se recalca a faceta máis reivindicativa da poeta.
Escollo este tema porque mostra dunha maneira moi visual como se expresa o jazz. Quen recita? Quen canta?
10. Pelo Gato 24 - Dígame se fai favor.
Guadi Galego xa non é a cantante de Berrogüetto, agora canta Xabier Díaz. Os dous cantantes que non paran, que andan en todas.
Este tema é o primeiro do disco Pelo Gato 24, editado pola AGG dedicado aos xogos e cantigas para os nenos, onde canta precisamente Xabier xunto á cálida voz de Mercedes Arribe.
11. Apocalyptica - One.
No anterior programa houbo quen me chamoudemasiado academicista por incluir un tema de Metallica e dicir que utilizaba recursos da música feita no tempo no que vive.
Así pois volvo por o mesmo tema noutra versión do grupo Apocalyptica, un cuarteto de violonchelos, saídos da academia de música clásica Sibelius de Helsinki. No ano 1992 comezaron a tocar por diversión temas dos seus grupos favoritos entre os que destacaba Metallica. Facíano por brincar pero acabaron tocando en bares, e finalmente a gravar un disco no ano 1996, Plays Metallica by Four Cellos. O nome é a fusión de Apocalyse e Metallica. Ese mesmo ano foron os teloneiros de Metallica nos dous concertos que deron en Helsinki.
E é o que realmente me gusta, xogar coa música. Neste caso eles poden vivir da súa brincadela.
Non hai como velos en directo:
12. NHU - Na terra do verde chan.
Non sei como cheguei a coñecer a NHU. De verdade, non o sei.
Só sei que gravaron este disco no ano 1978 e que estaba formado por Xurxo Pérez, Roberto Abal, Xosé Ferreiro, Tino Grandío e Xulio Ferreiro.
Aínda non me recuperei da sorpresa que levei. Como é que non sabía nada deles?
13. Olatz Zugasti - Haurrak, logale dalako.
Para rematar unha canción de berce. Do marabilloso disco Bulun Bulunka. Música para desfrutar con todos os sentidos.
Non me gusta o Myspace. Non, non me gusta. Pero é certo que se poden atopar moitos músicos e moitas músicas nese espacio. É por iso que me animei a facer unha conta, na que vou añadindo os myspaces dos músicos que van pasando por aquí. Hainos que aceptan a invitación. Podes velos no myspace do curioso impertinente.
O Myspace é un bo lugar para coñecer a música dos grupos. Irei deixando todos os que teñan un perfil para que poidades escoitar máis música e ter máis datos de todos os grupos:
Na última revista retranca aparece este numeriño. Tamén aparece a indicación "podes buscar este número en google ou en youtube, ou non gastar o tempo en frikadas". E eu, que sigo ao pé da letra iso de que se che din que non penses nun elefante é imposible non facelo (a que estás pensando nun elefante?) alá que vou como ben mandadiño (e friki) que son.
E o que topei foi unha sorpresa.
Lembreime directamente dunha moi boa amiga que di que se fan series de televisión de moitos oficios, pero non de informáticos, que interese pode ter unha serie sobre informáticos? Coidado, atácanos un virus, todos en formación... ou hai que facer un backup urxente...
Pois amiga miña, aquí está esa serie: "Os informáticos" (así é como a titulan en Canal+).
Podo dicir que eu vivín, sen ningún tipo de esaxeración, momentos como estes (estes son os primeiros cinco minutos da serie):
É unha serie inglesa de claro humor inglés (de feito a mín lémbranme a Monty Python). A serie titúlase The It Crowd (polo visto, un título intraducible) e conta as historias do departamento de informática de Industrias Reynholm.
E por que o numeriño? Pois porqueeee:
Estou tratando de 'conseguir' a serie e rir un bo anaco.
De cando en vez vou escoitando os programas de radio que se moven pola internet adiante. Un deles é o do blog L'arbre de les 1000 musiques, no que tamén se poden descubrir moitas músicas.
Escoitando o programa do 25-10-2007, atópome cunha sorpresa.
O programa está adicado a Rusia e países satélites (dicíase así, non é?). Case ao final do programa aparece o grupo Mervent, grupo que se dedica a tocar música celta. Non me gusta esta etiqueta, pero é a que utilizan no propio programa. (Tal vez algún día falemos da inexistente música "celta"). Aquí está Mervent.
Mais a sorpresa é esta:
A Foliada dos Morenos de Lavadores. Nada máis e nada menos.
Pícame a curiosidade e comezo a bucear. Non aparece nada de Mervent no blog, mais si aparece un dos membros do grupo, Valery Novgorod, que (como non?) ten outro blog cunha chea de músicas, pero nada do grupo Mervent. Sen embargo aparece unha etiqueta de Galicia e aparece un grupo que non coñecía Kadril & Alumea. Ten as etiquetas de Belgium, folk, folk-rock, Galicia, Spain. A saber que pode sair daí. Xa veremos. Tal vez estes dous grupos compartan músicos, ou algún(s) sexa(n) galego(s)...
(Actualización: Resulta que non era un grupo. Son dous, Kadril por un lado e Alumea por outro.)
Ao que ía... Os Morenos de Lavadores en Rusia. Globalización total e absoluta.
merlo branco producións é unha organización adicada á promoción da cultura en xeral e da música galega en particular, movida polo convencemento de que celebrar a diversidade e cultivar o respecto as diferenzas poden facer deste mundo un lugar mellor para tod@s.
Centramos a nosa actividade na promoción de intérpretes e grupos de música tradicional, folk, e outras propostas baseadas nas músicas de raiz.
merlo branco producións nace de forma expontánea da necesidade dun grupo de músicos galegos de ter un medio eficaz de promoción e dignificación do seu traballo, lonxe do concepto de músico ou música coma producto económico.
No blog, medio-irmán deste, adicado á música klezmer entérome de que o próximo día 29 de Abril vai haber na casa do libro de Vigo unha charla coloquio sobre o klezmer.
Esta charla está organizada pola AGAI. Presentará Pedro Gómez-Valadés e falará Piotr Grudzien, violinista polaco ao que lle desexo moita sorte no seu proxecto de grupo klezmer na Galiza.
Dun tempo para acá, recibo no meu mail, ou no meu teléfono móbil (ou fixo), ou falando en persoa, proxectos de xente que pertence á miña vida. Parece que se puxeran dacordo para facer cousas interesantes.
Neste caso trátase de Marcos. Está metido nun proxecto, Metrópolis, que consiste en que reporteros de diversas partes do mundo fagan unha reportaxe falando do mesmo tema.
A Marcos coñecerédelo os que pasastes pola miña (nosa) casa cando vivía en Lavapiés. :)
Avisa de que haberá temas mellores e aconsella que nos pasemos pola páxina de cando en vez para ver se hai actualizacións. Farémolo... Polo menos eu!