Paseos por Portugal. En bicicleta, de acampada, km en coche...
Dúas viaxes diferentes. E momentos de pensamentos.
Todo o mundo durme. Entre as árbores vese o Farol do penedo da Saudade en São Pedro de Moel. Aí está a luz de esperanza entre toda a negrura. A outros tráelles outro tipo de pensamentos, que no fondo é atopar o que se nega sistematicamente no local, no próximo.
Farol do Cabo de São Vicente en Sagres. O mundo acaba de aplaudir ao afogamento do sol no fondo do mar. Todos os días ocorre o mesmo e, sen embargo, parece un milagre que ocorra diante dos propios ollos.
Un ten a tentación de coleccionar faro(i)s como se palcos da música se tratasen. Ao fin son dúas construcións cun uso moi concreto e especial. Resístome a semellante cousa, aínda que ir na procura de faro(i)s é como procurar as fins do mundo. O mundo coñecido, o mundo defraudante. Cun mundo por diante, distante, un mundo por coñecer, ilusionante.
A fin non é máis que un comezo. O farol é unha guía, un camiño novo. De luz.
O día 20 de outubro arrinca a nova tempada do Club Lecturas Debuxadas cunha sesión especial na que contaremos coa presenza de Kiko da Silva. O ilustrador estará na Biblioteca de Gondomar para falarnos sobre a situación da banda deseñada en Galicia e de todos os proxectos nos que anda metido: a revista Retranca, Bdbanda, a súa serie Fiz nos biosbardos, os álbumes ilustrados e as colaboracións que publica en La Voz de Galicia e El Jueves.
Ademais, ese mesmo día 20 inaugurarase na Casa da Cultura a exposición As bases da Banda, da que xa se falou no club.
Andan os dobradores da TVG (neste caso da G2, a segunda canle da televisión galega) coa mosca detrás da orella porque comezaron a emitirse programas só en inglés, e subtitulados en galego.
A serie "A xuiza Amy" comezouse a emitir só en inglés, aínda que agora desapareceu da programación. Xa están na procura doutra serie para facer o mesmo (parece que "Dawson creek")
Eu encantado de que se emitan películas en versión orixinal subtitulado, pero os Teletubbies????
O máis sorprendente é que isto ocorre na G2, ou sexa na segunda canle da televisión de Galicia, que só se emite na TDT.
A tecnoloxía non debe ser o forte destes políticos ignorantes e trapalleiros. No mando do meu receptor de TDT existen dous botóns. Un é para escoller o audio. O outro para escoller se se queren ou non subtítulos. Nalgúns canais estes botóns son de utilidade e podo escoller entre o idioma orixinal ou o dobrado e os subtítulos ao castelán (nas dúas canles galegas non se poden escoller os subtítulos).
Eu apostaría pola tecnoloxía e daríalle o poder de escoller á xente que vexa a televisión e poría tanto os idiomas como os subtítulos no idioma orixinal e nos idiomas propios.
Eu añadiría por os subtítulos en inglés e en francés, e en galego, catalán, basco, castelán... Esta si sería unha boa ferramenta para quen queira aprender idiomas.
E xa que estamos... Xa que na TDT se poden transmitir máis canles de televisión, por que non transmitir todas as canles autonómicas para todo o territorio español? E indo máis alá, e por que non chegar a un acordo con Portugal para poder ver as canles portuguesas? (todo con audios e subtítulos en varios idiomas).
A tecnoloxía serve para facer todas estas marabillas, mais a política, mellor dito estes políticos só serven para enlealo todo.
A tecnoloxía serviría para que nós tivesemos o poder de ser libres... e non será que non lles interesa?
_______________________
Nota: Ando moi mosqueado co de mancomun, pero quedará para outro momento...
Estos días atrás estiven participando no concurso de tapas que organiza o Centro Comercial Aberto Vigo Vello. Unha idea estupenda para coñecer ese Vigo que está aí pero ao que un nunca se achega. A pesares dos "documentais" das televisións que só buscan o sensacionalismo barato, o casco vello de Vigo está cheo de vida e parece que pouco a pouco (un pouco a pouco moi lento, hai que dicilo) vai recuperando a imaxe que nunca debeu perder. Esperemos que polo menos o casco vello se salve da barbarie urbanística que asolou practicamente o resto de Vigo e sirva para ir contaxiando ao resto dos barrios e Vigo acabe sendo a cidade que debeu ser sempre. Tal vez usando un pouco de efecto pigmalión o desexo acabe converténdose en realidade.
Un xa votou no concurso. Un xa coñeceu un pouquichiño máis ese recuncho de Vigo onde se pode pasear e onde se pode imaxinar un mundo máis alonxado da estupidez cotiá (a pedra sempre me leva a outros pensamentos...)
Chégame por correo o vídeo de Alish sobre a monxa catalana Teresa Forcades onde fala da orixe da gripe A e de todos as consecuencias (médicas, sociais, políticas...) que se extraen desta gran mentira e estafa que está sendo esta "enfermidade".
O primeiro impulso foi "outra vez a gripe A e a información de sempre". Aínda así póñome a ver o vídeo. Será verdade, será mentira? Non sei. Parece bastante serio. Busco información crítica sobre este vídeo, e de momento non a hai. Así que aí vai este vídeo para ter onde poder escoller.
Espoño o vídeo de vimeo e os de youtube. Os que non vexan ven o de vimeo (como me pasou a min, que vaian directamente aos de youtube)
Eu xa non pensaba vacinarme. Eu xa estaba farto da Gripe A. Sigo co mesmo pensamento. Mais xa non quero que me falen máis da Gripe A. Por favor, non quero máis información tremendista e alarmista sobre algo que non habería que darlle importancia ningunha. Non me envíen máis (des)información sobre a Gripe A.
Estamos na sociedade da desinformación e fan o que queren coas nosas vidas. Onde están os periodistas? U-la democracia?
- A comezos de setembro de 2009 a Consellaría de Cultura comunica á AGE que non dispoñen de diñeiro para organizar o Culturgal 09.
Esta é unha das frases que aparece na historia retronarrada que se conta no blog http://queremoscultura.blogaliza.org/. É a parte da historia que provoca todo o resto.
Parece que o goberno de Feijoo non sabe facer outra cousa que desfacer. Leva dende que gañou as eleccións desfacendo, botando abaixo, dando marcha atrás, anulando, despedindo... Parece entón que o goberno que tanto critican si que fixo moitas cousas. Ata parece que lle están dando visibilidade a todo o que se traballou nos catro anos anteriores.
Chegados a este punto organizouse unha plataforma cidadá para tentar que o Culturgal deste ano se organice sen contar coas subencións da Xunta.
É unha moi boa idea. Deixar de queixarse, de lamentarse... e porse en marcha.
A plataforma conta cun blog e tamén cun grupo no facebook.
Todo aquel que queira axudar pode apuntarse como voluntario e ofrecer aquilo que sabe facer. Tamén pode adherirse para apoiar a iniciativa.
Esta idea debería reproducirse, espallarse, contaxiarse a todos os recantos da sociedade. E non penso que debera ser todo voluntariado se non que se debería traballar sen esperar a subención do goberno de turno. Tampouco penso que a cultura non debera subencionarse, pero que non sexa tan só sentarse na cadeira esperando polos cartos caídos do ceo. E se non chegan os cartos, laiarse e non facer nada máis. Os gobernos, os políticos, deberan darse conta de que teñen que traballar para os cidadáns, tanto se estes os votan como se non. Deberían traballar para crear e non para desfacer o que os que non pensan como eles crearon antes.
Comunícovos que proximamente no centro azahar realizarase un taller de risoterapia. Para que poidades coñecer esta actividade mais a fondo envíovos información no arquivo adxunto..
O taller realizarase o sábado día 4 de xullo as 10:30h. O custo desta actividade son 12 euros.
Coma sempre gustaríame que todas as persoas que estedes interesadas comuniquedelo canto antes xa que para poder realizar este taller precísase un número mínimo de persoas..
Despois deste longo inverno azahar proponvos que nos riamos todos xuntos para comezar con alegría e vitalidade este esperado verán..
Bicos riseiros para tod@s!!!
Información e reserva:
Ana sánchez: 606093178
_____________________________
O curso será impartido por Fran Ameixeiras:
Monitor de dinámicas da risa, formado na escola de "salut inteligent" de Barcelona.
Tamén é actor e clown das compañías "acontrabutaca", "Tirinautas" e "Os sete magníficos+1", e da organización "pallasos en rebeldía".
Este é o vídeo promocional do espectáculo Bruma, 9 espellos e unha caixa de música, que se presentará os días 19 e 20 de Xuño no Teatro Principal de Santiago ás 21:30h.
Walt Kowalski é o personaxe principal da película Gran Torino, dirixida e protagonizada por Clint Eastwood. A avenida Dropsie é a avenida onde se centra a triloxía de Will Eisner, Contrato con Dios.
Visitando a miña familia quedamos cuns "amigos" e imos tomar un algo a un bar do barrio. Eles hai moito tempo que viven no mesmo barrio e cóntannos historias da xente e de como se foron movendo de negocio en negocio. Agora hai moitas tendas de chinos. Talleres de roupa que traballan ata moi tarde pero "ninguén" sabe que están alí.
Obra (No coment) é unha obra de teatro de Produccións Teatrais Excéntricas na que se fala da crise do 29 dende o punto de vista de tres inmigrantes que traballan na construcción dun edificio.
As imaxes de protestas con lume e fume e policías disparando bolas de goma e ducias de feridos non son tomadas noutro país, nin noutra zona, nin sequera noutra cidade. Na mesma rúa pola que un pasea foi onde golpearon, onde queimaron, onde feriron...
Hai épocas na que todo conflúe para falar do mesmo. A crise está aquí e botamos as mans á testa porque non había quen predecira semellante cousa. Sempre se falaba da burbulla inmobiliaria e financeira pero iso podía ser algo que lle sucedería a outro e pasando un tempo que non era posible lembrar. E de súpeto cae a lousa e asoballa todo o que atopa.
En Contrato con Dios fálase da crise do 29 e como foron transcorrendo as fases que agora se repiten matizadas polo tempo tan hipócrita do presente. A crise da construcción e a financeira van da man. Como agora. Sucede cando se basea a economía na reproducción exarcebada do ladrillo. Un dos cancros da sociedade. Crecemento descontrolado da ambición.
É unha marabilla atoparse con Eisner, un xenio, a persoa que puxo ao cómic no lugar que lle correspondía (Di Updike: Non é que Eisner fose por diante do seu tempo, é que o tempo aínda está tentando alcanzalo). Na Avenida Dropsie, a terceira das historias, conta a vida dun barrio do Bronx dende o ano 1870 ata hoxe en día. Cóntase a vida do mesmo barrio por onde van pasando distintas oleadas de inmigrantes (holandeses, ingleses, irlandeses, xudeus, afroamericanos, portorriqueños). A historia é sempre a mesma. Os que veñen son vistos como foráneos e os que estropean o barrio. O barrio xa non é o que era. Esta é a frase que se vai repetindo. Historias de nacemento, morte e resurrección. Os foráneos pasan a ser a xente do barrio, os que se recoñecen, os que se protexen dos seguintes foráneos. E no fondo unha historia de deterioro da forma do barrio, pero por simple aglomeración, presión demográfica e moles de cemento e asfalto.
O choque de xentes dase en Gran Torino. Literalmente aparece unha secuencia na película na que Kowalski (un partipante na guerra de Vienam) despotrica contra os "chinos", preguntándose por que tiveron que vivir ao barrio. A muller que ten diante pregúntase por que Kowalski se resiste a abandonar o barrio, que todos os demais xa o fixeron. O estadounidense, con antecedentes polacos, vese desplazado polos hmong, mais acaba sentíndose identificado con eles e termina por axudalos.
Unha película na que Eastwood se implica dirixindo, actuando, producindo e ata cantando. Unha película pausada, de ritmo lento, na que se cuestionan determinadas inercias desta sociedade tan materialista. A última escena, onde saen os créditos, longa, amplia, é das máis suxerentes, evocadoras e pensativas que eu vin no cine. Non deixa que un se levante da cadeira, como se fose a ocorrer algo máis. E non ocorre nada. Aparentemente, pois sucede todo na imaxinación de cada observador.
... e a vida segue, implacable, cíclica, á marxe dos erros dos humanos, das imbecilidades das persoas.
Pola mañá, a iso da unha, visita teatralizada no verbum (a casa das palabras). Un percorrido por todo o edificio indo de bloque en bloque, de letra en letra, de comunicación verbal e non verbal. Acabando no teito ao ar libre lanzando verbas nun globo que se perdeu entre o algodón de choiva.
Comer en Teis, nun bar ao lado de Guixar, onde comen todos os días os que agora andan de folga. Uns chocos e uns rapantes con pementos de padrón, patatas fritidas e ensalada. Racións inmensas, como para xente con fame. Despois fálannos que foi unha mágoa non haber collido un variado e probar as sardiñas e as xoubas que están riquísimas. Será outro día. Estamos sós, non hai ninguén máis:
- Traballades sobre todo pola semana, non si? - Si, claro. Pola semana aquí non se para. E antes tamén se enchía os sábados, pero agora que están en folga, pois... Xa levan así dous meses. E para a semana comezan con folga indefinida. Están levando xa os barcos a facer fóra. Ao final van quedar sen traballo. Cobran ben porque fan moitas horas extras, pero sen as horas extras poden estar nos 600, 800 euros. Agora van notar moito non traballar. É unha cadea, eles non traballan, nós tampouco, dependemos deles. Non sei que vai pasar... - ... - Pero non comedes? Iso hai que comelo todo, eh! - Buf, non podemos, era moita comida para nós. - E postre, queredes?
Pola tarde collemos o barco ás seis menos cuarto para ir á illa de San Simón. Paseo pola illa, coa ponte de Rande ao fondo, e entrega dos premios Xerais 2009. Discurso ben emotivo e reivindicativo de Agustín Fernández Paz: Oito doas para San Simón. Premio Merlín de literatura infantil para Jacobo Fernández Serrano, por Mil cousas poden pasar (cando eu pensaba que llo ían dar en Barcelona por Cacauequi, sorpréndeme velo nos Xerais). Os premios de literatura xuvenil e de novela son para Rosa Aneiro Díaz, por Ás de bolboreta e Sol de inverno. Ganas teño xa de que se publiquen os tres libros.
No momento da empanada, tortilla, viños e tertulias espontáneas, achégome a Tati para coñecela en persoa. Tati preséntame a Alfredo (os dous andaban por alí retransmitindo o momento para blogaliza). E máis tarde a Ana Bande e a Marcos. Pouquiño a pouco voulle pondo cara a todos os escritores do blogomillo. Unha rede social que se vai estendendo morna, tranquila. (Teño pendiente escribir sobre a xenerosidade do blogomillo, mais será noutra ocasión). Tati recibe moi ben a miña presentación por sorpresa e síntome afortunado porque me mostra unha foto dos pelachos. Ana Bande acólleme nos seus brazos e o pracer por coñecernos é rápido e mutuo. Quedamos en que lle escribiría para tratar de recibir o meu premio.
Xa antes estivera politiqueando con Lavesedo, que confesa que el pensaba que era curioso intermitente, nome que me acae moito mellor (onde vai parar?) e proponme o nome de O intermitente fisgón. Semella un marabilloso nome para un (we)blog (que non descarto...).
Achégome a Jacobo e doulle os parabéns por partida dobre (unha das mil cousas que podían pasar era que estivese de aniversario). Alí estaba tamén Manel Cráneo. Os tres comentamos o salón do cómic de Barcelona e o por que Cacauequi non foi premiada (basicamente porque nin sequera podía optar ao premio, xa que a distribución do cómic foi moi deficiente). Pregúntolle pola aportación dos seus fillos na obra e a máis directa foi o lema escollido, Papude, que é unha das mil variantes que teñen para chamalo.
Os momentos musicais foron aportados polo dúo Sobre Rodas, Luis Correa "O Caruncho" e Carlos do Viso. No esparcimento do bandullo unímonos uns cantos para tocar e desfrutar con eles. Deixo aquí dous tempos musicais. O primeiro é a segunda participación durante a entrega de premios e o segundo é volvendo a terra. Un día case perfecto (sempre hai que deixar marxe para mellorar!)
Agora que xa pasou un tempo dende a participación da comunidade galega como invitada no Salón del cómic de Barcelona, que ven a mostrar todo o traballo que se está a facer na banda deseñada en Galiza poño o cartaz que se mostrou no salón. Unha verdadeira xoia, un cartaz que reúne dúas teimas do que pretende empurrar neste blog.
O cartaz non é o mesmo que eu vin por primeira vez porque houbo cambios políticos e tíñase que notar, claro está! (nótese certa retranca nestas verbas).
Tal e como entrou o novo goberno como elefante en cacharrería é posible que existan intentos de tirar todo o traballo feito. Eu sei que non será así, pois hai cousas que non hai quen as pare. E que son independentes do signo político das persoas que se senten co poder de facer o que lles pete, sen entender que terían que gobernar para que todo fose mellor e non para que o contrincante non teña razón.
Existe recoñecemento moito máis alá do chauvinismo localista.
Pd. No fondo entristéceme que agora todo teña unha capa de tinta política. No fondo síntome impotente ante a ineptitude da clase política. No fondo hai que coller a iniciativa para que non te leve a bóla de neve. No fondo e na superficie.
Entre as actuacións atópase O.M.E.G.A. (Orquestra de Música Espontánea de Galiza), que xa vai sendo hora de que vaia velos.
O programa (interesante coma el só) pódese descargar: ProgramaVibra
O.M.E.G.A tamén participará no 5º festival de jazz de Vigo, o Imaxinasons. Coma todas as edicións un festival tremendamente interesante que se desenrolará entre os días 25 de Xuño e o 5 de Xullo, con actuacións na rúa, exposicións, conferencias, mesas redondas, master-class e concertos.
O Tíu Cancho escribe dende o 2007 no blog Planeta de Músicas. Dende hai un tempo, non sei canto, colaboro moi alá de vez en cando con el e el fai o propio no blog de Klezmer.
Dende La radio de los blogueros de Punto Radio Sevilla fixáronse en Planeta de Músicas e propuxeron participar en directo. O tiu Cancho quixo que eu falara en calidade de colaborador e así o venres pasado asistimos por teléfono á tertulia.
As preguntas que referenciaban ao blog contestounas el e eu matizaba o que se me ocorría. Non sabía que se podía escoitar o programa a través de internet se non houbera avisado antes (por se acaso houbera alguén interesado). A nosa colaboración durou media hora. Foi moi rápido e quedaron moitas cousas por dicir. Os temas voaban e non había máis tempo que para dicir unha frase.
O tíu Cancho é extremeño e non disimula o seu sotaque. Eu tampouco. Mais o máis curioso e máis sorprendente é que os locutores do programa non nos diferenciaban. Non sabían cando falaba cada un.
Non sei se algún día se poderá escoitar o programa. Nós estamos tentando que nolo envíen. (Xa veremos se aguanta a autocrítica).
Pd. Teño que dicir que fun humillado no concurso que fixeron no programa onde o extremeño disparou moi rápido. Na miña defensa podo declarar que prefiro a escoita lenta e pausada. (Espérote na próxima, Cancho) :)
O día 20 de outubro arrinca a nova tempada do 
O sábado 6 de Xuño foi un día moi completo.
O Tíu Cancho escribe dende o 2007 no blog 
Dende