Mudanza

Deixamos blogger e imos a blogaliza. A mudanza é por partida dobre. O blog por un lado e o podcast por outro. A cousa vai lenta pois o tempo esváese entre as dedas...

O curioso impertinente vaise para http://curiosoimpertinente.blogaliza.org

A música vaise para http://ionos.blogaliza.org

Deixo aquí os lugares que fun agregando a este espazo, que irán dando información cada vez que se actualicen:

13. Como na casa

Viaxe por Portugal. Tan perto e, ás veces, tan lonxe. Sempre nos quedará Portugal. Refuxio e escapatoria.



Visualizar o mapa ampliado

Aproximadamente uns 2230 Km. 11 días.

Un día para chegar ao Al-gharb. Albufeira como lugar de pousada. 4 noites. Tavira. Illa de Tavira. Faro. Praia de Faro. Olhão. Praia de Farol. Portimão. Praia da rocha. Sagres. Cabo de São Vicente.

Aljezur. Praia de Odeceixe. Praia da Adega. Sines. Grândola.

Évora. 2 noites.

Setúbal. Parque da Arrábida. Cabo Espichel. Lisboa. 4 noites.

Cascais. Cabo da Roca. Sintra. Ericeira.

00. Sintonía.

Rare Air. New Swing Reel. Versión deste tema que acompañou ao curioso impertinente. Versión en directo dun concerto en Toronto. Sempre tiven a idea de facer un programa de versións. Agora que está en marcha un novo camiño, resólvese a incógnita.

Este programa non é nin máis nin menos que a banda sonora da viaxe por Portugal.

01. 2us - Rumanocatto.

Comeza o camiño. Para o sur directamente a música está pero non acompaña. A viaxe comeza en Albufeira. Ritmo de 7/8 para animar os kilómetros. Música sen etiquetas feita dende Galiza. 2us, proxecto persoal do inquedo Fernando Abreu e Pablo Carrera. Só Son Sons.

Viaxe de músicas. Viaxe de pensamentos. Viaxe de historias. Acompáñanos unha guía onde imos extraendo notas. Comezamos pola historia, que sempre gusta ler, e que moi seguramente acabará por esquecerse, coma sempre tamén. O terremoto inúndao todo. As reconstrucións cos cartos da época dos descubrimentos convértense ao mesmo tempo en motor e en ruína.

myspace 2us
myspace Fernando Abreu

02. Carmelo Salemi - Alveari.

Para os momentos de condución por lugares que xa se pasou e non teñen nada especial que ver quedo enganchando con este tema extraído do libro-cd "Las músicas de Italia" da colección de músicas do mundo da FNAC. Italia, ese país por descubrir musicalmente.

Os pensamentos voan entre as músicas, as paisaxes, as lecturas. Na guía dise dalgunha localidade que posúe un encanto decadente. Quedamos pensando que esa pode ser a definición de todo Portugal. O encanto é consecuencia do atranco económico porque non deixou ao ser humano facer as barbaridades das que é capaz? O progreso salvaxe leva a un camiño despersonalizado que en Portugal non se produciu? O ar melancólico é o resultado do encanto ou da crise? Pensamentos que entrevoan sen solución definitiva.

03. Guadi Galego - Dama.

O segundo disco de Guadi Galego, ou o primeiro (segundo se mire), está cheo de detalles. Benzón é un proxecto cheo de amig@s que colaboran, arranxan, tocan, comparten visións musicais. Distintas formas de entender a música co tradicional sempre de fondo. En Dama canta coa fermosa voz da súa irmá Uxía.

No apartado de música pode lerse: "Fundamental para a historia da expresión musical de Portugal é a música folclórica que se baila cunha especie de zapateado e pode escoitarse en case todas as festas populares". Sabendo da inmensa riqueza musical e cultural portuguesa esta afirmación resulta moi deficiente. O que nos leva a dubidar de toda a guía. Ata que punto son certas as palabras que deitan dous norteamericanos? Por un lado é boa unha visión externa, allea, pero tamén é falsa.

04. Ibrahim Ferrer - Marieta.

"A mí me gusta que baile Marieta..." Música para bailar, para disfrutar. Ibrahim Ferrer tiña unha mirada ben triste, e non imaxinaba a sorpresa que lle reservara a vida cando ao tolo Ry Cooder lle deu por rebuscar entre os músicos de Cuba. Ibrahim atopouse só e recurreu á música para sobrevivir alá con 12 anos. Perdeu a ilusión pola música e foi unha grandísima sorte que accedera a pasar polo estudio onde gravaban Buena Vista Social Club. Marabillosa voz, cantante asombroso, o que máis lle gustaba era cantar boleros.

Queremos chegar a Sines, mais unhas chemineas enormes expulsan esa idea das nosas cabezas. Entón pensamos en Grândola, para pisar os aires da revolución. Mais pasamos de largo e introducímonos no Alentejo ata chegar a Évora. Realmente impresionante o Alentejo, despoboado, por estradas estreitiñas, de noite... Haberá que re-andar por eses camiños con máis luz... Case mellor que bailamos por eses camiños (con Marieta). Chegamos ao parque de campismo fóra de hora, pero entramos.

http://www.myspace.com/ibrahimferrer

05. Ravi Shankar - Raga Tilak Shyam.

Hai temas que son mellores para outras actividades que conducir. Deixemos pois este tema do indio Ravi Shankar para goces máis nocturnas. Influencia clara para músicos como The Beatles, Yehudi Menuhin, Hozan Yamamoto ou Philip Glass, Ravi Shankar foi un dos músicos do movemento hippie dos anos sesenta. Pai tamén de dúas músicas de moita repercusión hoxe en día, Norah Jones e Anoushka Shankar.

No camiño mudamos de músicas, unhas mellor que outras. No publico ven a noticia do atentado de ETA. Neste periódico fálase, como non, da gripe A, cun profundo anális, e tamén se fala dunha enquisa na que se fala da unión de España e Portugal. Asusta o descoñecemento mútuo, asusta a coincidencia das novas, asusta a imbecilidade política.

Esa noite un grupo de españois poñen a música moi alta. Os españois, sempre os españois...

http://www.myspace.com/ravishankarmusic

06. Los Sabandeños - Folías Parranderas.

Na viaxe deste ano aparece a viaxe do ano anterior e por iso hai un disco de Los Sabandeños no coche. Neste caso cunhas Folías que parece ser o que máis gusta.

Á noite seguinte é un grupo de portugueses os que meten ruído cantando cunha guitarra o "porompompero". Non hai nada como ter prexuizos para que salten polos aires meténdochos nos fuciños. Isto dos prexuizos só vale para que as persoas se queden tranquilas pensando que cuadriculando a realidade estase máis perto da verdade.

Évora, ben bonita, ben tranquila, descanso da alma e dos ossos.

http://www.myspace.com/dmusiclife

07. bOnOvO - Ai! Filomena querida...

Xa apareceu bOnOvO por aquí cando aínda non había disco. Un tema cunha letra moi contundente, unha letra que conleva o cabreo. E o caso é que o tema é tradicional, sacado da recopilación de Mini e Mero (estes dous grandes personaxes da cultura galega aos que habería que adicarlles moito máis tempo).

De camiño a Lisboa topámonos con Setúbal e un dos primeiros exemplos de arte manuelino (ben máis bonito por dentro que por fóra), o que nos vai preparando para a chegada a Belem. Pensando nisto pedimos unha bifana, mais como as de Lisboa non hai. O camiño a través do parque da Arrábida, insultante, tanto pola natureza como pola ostentación de ladrillo con vistas espectaculares.

http://www.myspace.com/bonovo

08. Bebo Valdés & Javier Colina - Bilongo.

Música para bailar e para cantar aínda que nin se cante nin se baile. Estes dous músicos fan que a xente se lance a cantar e imaxino eu que estarán bailando nos seus asentos. Bebo Valdés e Javier Colina piano e contrabaixo, xuntos ou por separado... Son deses músicos cos que sempre acerta un: Quiquiricú, mandinga... quiquiricú, mandinga...

A cidade das sete colinas. A cidade branca. A súa área metropolitana concentra máis da cuarta parte de toda a poboación do país portugués mais non parece unha cidade saturada. Poderiase dicir que Portugal é un país practicamente deshabitado. Concentración da poboación arredor do "progreso", da "urbanización". Acabaremos comendo ladrillos?

09. Pancho Álvarez - Novo Parrafeo.

Seguindo coa atención ás letras fainos moita gracia a letra deste Novo Parrafeo do último disco de Pancho Álvarez, Sólidos Galicianos.

Moito que ver e pasear en Lisboa: A Baixa, O Bairro Alto, Alfama, O Chiado, Belém, Estrela... Unha historia chea de calamidades (terremotos, incendios, inundacións, reis derrochadores...) e de momentos afortunados (descubrimentos, reis derrochadores...) o que fai que esta cidade sexa unha e moitas. De todos os tipos, de todas as clases, para todos os gustos.

10. Pee Wee Ellis - Oh My God.

Cando as músicas se repiten hai que procurar entre os discos que sempre quedan no fondo da maleta. É así como (re)descubrimos a Pee Wee Ellis, mestura de jazz, rock, funk, soul...

Entre paseo e café e entre elétrico e elevador os pensamentos voan libres arredor das lecturas. A revolução dos cravos é un bo final para unha ditadura. O propio exército levántandose contra a inxustiza. O pobo agradecéndollo con flores. Unha canción que se eleva na eternidade. E resulta que o seu grande ditador tamén morreu en ditadura. Foi o seu substituto o que "sufriu" a revolución, despois de 6 anos no poder. Isto réstalle moito romanticismo á historia... E será que nada é o que parece?

11. Björk - It´s Oh So Quiet.

Tamén entre os discos que re-aparecen están os discos recopilatorios de agasallo. E no medio de músicas do máis "ecléptico" aparece este tema que lembra a unha publicidade que xa non lembro. Björk é diferente ata de si mesma. Este tema pertence ao seu disco Post que saíu alá polos anos 90 cando máis se deu a coñecer.

Vaise rematando a viaxe. Antes de coller camiño ao norte visitamos A boca do inferno e mais o Castelo dos Mouros e o Palacio da Pena, deixándonos perder polos seus xardíns. Quedan por ver noutra ocasión outros espazos, outros monumentos, outras paisaxes. Falamos da conservación dos monumentos, das vilas, da historia (en resumo). Falamos do respecto da construción na costa. Pensamos que a crise económica (que parece eterna) ten que ver moito nisto mais tamén se "ve" outra forma de pensar e de facer moito máis acorde coas persoas.

Aínda nos resistimos un pouco a marchar e paramos a cear en Ericeira, vila pequeniña e xeitosiña, que xa non é concello. Rematamos os nosos cartos nun arroz con marisco.

http://www.myspace.com/bjork

12. Uxu Kalhus - Saia da Carolina.

Non é a primeira vez que aparecen os Uxu Kalhus por aquí. Nin tampouco é a primeira vez que aparece a Saia da Carolina. Un tema máis para o programa de versións que sempre tiven na cachola.

Desta vez quedaron atrás Óbidos, Mafra, Tomar, Coimbra... e aínda quedaron moitas para outras ocasións. As ganas son moitas, mais o tempo é limitado. De seguro volveremos.

http://www.myspace.com/uxukalhus

13. Amália Rodrigues - Uma Casa Portugesa.

Amália será sempre Amália. Non hai máis que falar, só hai que escoitar. Imposible resistir a tentación do seu feitizo. Estando en Lisboa cae no peto un disco de Amália. Neste caso escoitamos a apertura do concerto na sala Olympia en París.

Non hai mellor maneira de despedir estes programas. Mudámonos dobremente. Estaremos en breve noutros lugares. Ata entón, escoitade e gozade...

Manifesto en defensa dos dereitos fundamentais en Internet

Manifesto en defensa dos dereitos fundamentais en Internet

Clásicos del humor

Non pensaba eu alá por Xaneiro que, cando merquei o primeiro tomo da colección de Clásicos del humor adicado a Mortadelo y Filemón, tería hoxe nas miñas mans o tomo adicado a La familia Trapisonda y otros personajes familiares sen que se me quedase atrás ningún tomo da colección.

Unha colección aínda por desfrutar. Mais estou seguro que será o un refuxio estupendo neses momentos nos que non hai, ou non apetece, nada que facer.

Parece que RBA está empeñada en recuperar gran parte do arquivo do cómic español, que sempre estivo presente e nunca se lle fixo caso.

Non é a miña intención debullar a colección e os contidos, isto xa o fixeron outros con moita máis adicación. En http://clasicosdelhumor.wordpress.com/ é onde se pode atopar toda a información sobre a colección e o que outras webs e blogs din sobre ela. Fálase dos contidos, das imaxes, das técnicas de escaneo, de títulos que non aparecen, fanse portadas alternativas e portadas posibles, etc, etc.

O nome que sobresae por riba en todos os comentarios, en todas as anotacións é o de Antoni Guiral, o impulsor desta colección e tamén dos proxectos Cuando los cómics se llamaban tebeos, Los tebeos de nuestra infancia e Del tebeo al manga, una historia de los cómics. Sen ningunha dúbida hai que agradecer a enorme sabiduría de Guiral sobre o cómic e a súa teima de levar adiante estes impresionantes proxectos.

Piano stairs

Envíanme este vídeo por mail:






Gozo coma un anano do vídeo ata que chega o final e todo se volve mentira. Non é máis que un anuncio. Será certo ou será só publicidade? Fago como que non vexo os dous últimos segundos e quedo co pensamento de que realmente a xente prefire a escaleira musical á mecánica.

Hai ideas que son ben bonitas!

Luz.

Paseos por Portugal. En bicicleta, de acampada, km en coche...

Dúas viaxes diferentes. E momentos de pensamentos.

Todo o mundo durme. Entre as árbores vese o Farol do penedo da Saudade en São Pedro de Moel. Aí está a luz de esperanza entre toda a negrura. A outros tráelles outro tipo de pensamentos, que no fondo é atopar o que se nega sistematicamente no local, no próximo.




Farol do Cabo de São Vicente en Sagres. O mundo acaba de aplaudir ao afogamento do sol no fondo do mar. Todos os días ocorre o mesmo e, sen embargo, parece un milagre que ocorra diante dos propios ollos.



Un ten a tentación de coleccionar faro(i)s como se palcos da música se tratasen. Ao fin son dúas construcións cun uso moi concreto e especial. Resístome a semellante cousa, aínda que ir na procura de faro(i)s é como procurar as fins do mundo. O mundo coñecido, o mundo defraudante. Cun mundo por diante, distante, un mundo por coñecer, ilusionante.

A fin non é máis que un comezo. O farol é unha guía, un camiño novo. De luz.

Kiko da Silva en Lecturas Debuxadas

O día 20 de outubro arrinca a nova tempada do Club Lecturas Debuxadas cunha sesión especial na que contaremos coa presenza de Kiko da Silva. O ilustrador estará na Biblioteca de Gondomar para falarnos sobre a situación da banda deseñada en Galicia e de todos os proxectos nos que anda metido: a revista Retranca, Bdbanda, a súa serie Fiz nos biosbardos, os álbumes ilustrados e as colaboracións que publica en La Voz de Galicia e El Jueves.

Ademais, ese mesmo día 20 inaugurarase na Casa da Cultura a exposición As bases da Banda, da que xa se falou no club.

A TVG en inglés

Andan os dobradores da TVG (neste caso da G2, a segunda canle da televisión galega) coa mosca detrás da orella porque comezaron a emitirse programas só en inglés, e subtitulados en galego.

A serie "A xuiza Amy" comezouse a emitir só en inglés, aínda que agora desapareceu da programación. Xa están na procura doutra serie para facer o mesmo (parece que "Dawson creek")

Os Teletubbies son subtitulados:



Eu encantado de que se emitan películas en versión orixinal subtitulado, pero os Teletubbies????

O máis sorprendente é que isto ocorre na G2, ou sexa na segunda canle da televisión de Galicia, que só se emite na TDT.

A tecnoloxía non debe ser o forte destes políticos ignorantes e trapalleiros. No mando do meu receptor de TDT existen dous botóns. Un é para escoller o audio. O outro para escoller se se queren ou non subtítulos. Nalgúns canais estes botóns son de utilidade e podo escoller entre o idioma orixinal ou o dobrado e os subtítulos ao castelán (nas dúas canles galegas non se poden escoller os subtítulos).

Eu apostaría pola tecnoloxía e daríalle o poder de escoller á xente que vexa a televisión e poría tanto os idiomas como os subtítulos no idioma orixinal e nos idiomas propios.

Eu añadiría por os subtítulos en inglés e en francés, e en galego, catalán, basco, castelán... Esta si sería unha boa ferramenta para quen queira aprender idiomas.

E xa que estamos... Xa que na TDT se poden transmitir máis canles de televisión, por que non transmitir todas as canles autonómicas para todo o territorio español? E indo máis alá, e por que non chegar a un acordo con Portugal para poder ver as canles portuguesas? (todo con audios e subtítulos en varios idiomas).

A tecnoloxía serve para facer todas estas marabillas, mais a política, mellor dito estes políticos só serven para enlealo todo.

A tecnoloxía serviría para que nós tivesemos o poder de ser libres... e non será que non lles interesa?

_______________________

Nota: Ando moi mosqueado co de mancomun, pero quedará para outro momento...

Casco Vello

Estos días atrás estiven participando no concurso de tapas que organiza o Centro Comercial Aberto Vigo Vello. Unha idea estupenda para coñecer ese Vigo que está aí pero ao que un nunca se achega. A pesares dos "documentais" das televisións que só buscan o sensacionalismo barato, o casco vello de Vigo está cheo de vida e parece que pouco a pouco (un pouco a pouco moi lento, hai que dicilo) vai recuperando a imaxe que nunca debeu perder. Esperemos que polo menos o casco vello se salve da barbarie urbanística que asolou practicamente o resto de Vigo e sirva para ir contaxiando ao resto dos barrios e Vigo acabe sendo a cidade que debeu ser sempre. Tal vez usando un pouco de efecto pigmalión o desexo acabe converténdose en realidade.

Un xa votou no concurso. Un xa coñeceu un pouquichiño máis ese recuncho de Vigo onde se pode pasear e onde se pode imaxinar un mundo máis alonxado da estupidez cotiá (a pedra sempre me leva a outros pensamentos...)

Gripe A

Chégame por correo o vídeo de Alish sobre a monxa catalana Teresa Forcades onde fala da orixe da gripe A e de todos as consecuencias (médicas, sociais, políticas...) que se extraen desta gran mentira e estafa que está sendo esta "enfermidade".

O primeiro impulso foi "outra vez a gripe A e a información de sempre". Aínda así póñome a ver o vídeo. Será verdade, será mentira? Non sei. Parece bastante serio. Busco información crítica sobre este vídeo, e de momento non a hai. Así que aí vai este vídeo para ter onde poder escoller.

Espoño o vídeo de vimeo e os de youtube. Os que non vexan ven o de vimeo (como me pasou a min, que vaian directamente aos de youtube)

Vimeo:

CAMPANAS POR LA GRIPE A

Youtube:







Eu xa non pensaba vacinarme. Eu xa estaba farto da Gripe A. Sigo co mesmo pensamento. Mais xa non quero que me falen máis da Gripe A. Por favor, non quero máis información tremendista e alarmista sobre algo que non habería que darlle importancia ningunha. Non me envíen máis (des)información sobre a Gripe A.

Estamos na sociedade da desinformación e fan o que queren coas nosas vidas. Onde están os periodistas? U-la democracia?

Queremos Culturgal 09

- A comezos de setembro de 2009 a Consellaría de Cultura comunica á AGE que non dispoñen de diñeiro para organizar o Culturgal 09.

Esta é unha das frases que aparece na historia retronarrada que se conta no blog http://queremoscultura.blogaliza.org/. É a parte da historia que provoca todo o resto.

Parece que o goberno de Feijoo non sabe facer outra cousa que desfacer. Leva dende que gañou as eleccións desfacendo, botando abaixo, dando marcha atrás, anulando, despedindo... Parece entón que o goberno que tanto critican si que fixo moitas cousas. Ata parece que lle están dando visibilidade a todo o que se traballou nos catro anos anteriores.

Chegados a este punto organizouse unha plataforma cidadá para tentar que o Culturgal deste ano se organice sen contar coas subencións da Xunta.

É unha moi boa idea. Deixar de queixarse, de lamentarse... e porse en marcha.

A plataforma conta cun blog e tamén cun grupo no facebook.

Todo aquel que queira axudar pode apuntarse como voluntario e ofrecer aquilo que sabe facer. Tamén pode adherirse para apoiar a iniciativa.

Esta idea debería reproducirse, espallarse, contaxiarse a todos os recantos da sociedade. E non penso que debera ser todo voluntariado se non que se debería traballar sen esperar a subención do goberno de turno. Tampouco penso que a cultura non debera subencionarse, pero que non sexa tan só sentarse na cadeira esperando polos cartos caídos do ceo. E se non chegan os cartos, laiarse e non facer nada máis. Os gobernos, os políticos, deberan darse conta de que teñen que traballar para os cidadáns, tanto se estes os votan como se non. Deberían traballar para crear e non para desfacer o que os que non pensan como eles crearon antes.

Risoterapia

Envíame a miña amiga Ana este correo:

_____________________________

Ola de novo!!!

Comunícovos que proximamente no centro azahar realizarase un taller de risoterapia. Para que poidades coñecer esta actividade mais a fondo envíovos información no arquivo adxunto..

O taller realizarase o sábado día 4 de xullo as 10:30h. O custo desta actividade son 12 euros.

CENTRO AZAHAR:
Rúa Montero rios nª 28, 2A

Coma sempre gustaríame que todas as persoas que estedes interesadas comuniquedelo canto antes xa que para poder realizar este taller precísase un número mínimo de persoas..

Despois deste longo inverno azahar proponvos que nos riamos todos xuntos para comezar con alegría e vitalidade este esperado verán..

Bicos riseiros para tod@s!!!

Información e reserva:

Ana sánchez: 606093178

_____________________________

O curso será impartido por Fran Ameixeiras:

Monitor de dinámicas da risa, formado na escola de "salut inteligent" de Barcelona.

Tamén é actor e clown das compañías "acontrabutaca", "Tirinautas" e "Os sete magníficos+1", e da organización "pallasos en rebeldía".

Formado con mestres como Leo Bassi, Fraser Hooper, Jonnhy Melville entre outros.


Os arquivos dos que fala podedes descargalos aquí e aquí.

Apuntádevos que vai estar realmente ben!

Bruma

Este é o vídeo promocional do espectáculo Bruma, 9 espellos e unha caixa de música, que se presentará os días 19 e 20 de Xuño no Teatro Principal de Santiago ás 21:30h.

Kowalski na avenida Dropsie

Walt Kowalski é o personaxe principal da película Gran Torino, dirixida e protagonizada por Clint Eastwood. A avenida Dropsie é a avenida onde se centra a triloxía de Will Eisner, Contrato con Dios.

Visitando a miña familia quedamos cuns "amigos" e imos tomar un algo a un bar do barrio. Eles hai moito tempo que viven no mesmo barrio e cóntannos historias da xente e de como se foron movendo de negocio en negocio. Agora hai moitas tendas de chinos. Talleres de roupa que traballan ata moi tarde pero "ninguén" sabe que están alí.

Obra (No coment) é unha obra de teatro de Produccións Teatrais Excéntricas na que se fala da crise do 29 dende o punto de vista de tres inmigrantes que traballan na construcción dun edificio.

As imaxes de protestas con lume e fume e policías disparando bolas de goma e ducias de feridos non son tomadas noutro país, nin noutra zona, nin sequera noutra cidade. Na mesma rúa pola que un pasea foi onde golpearon, onde queimaron, onde feriron...

Hai épocas na que todo conflúe para falar do mesmo. A crise está aquí e botamos as mans á testa porque non había quen predecira semellante cousa. Sempre se falaba da burbulla inmobiliaria e financeira pero iso podía ser algo que lle sucedería a outro e pasando un tempo que non era posible lembrar. E de súpeto cae a lousa e asoballa todo o que atopa.

En Contrato con Dios fálase da crise do 29 e como foron transcorrendo as fases que agora se repiten matizadas polo tempo tan hipócrita do presente. A crise da construcción e a financeira van da man. Como agora. Sucede cando se basea a economía na reproducción exarcebada do ladrillo. Un dos cancros da sociedade. Crecemento descontrolado da ambición.

É unha marabilla atoparse con Eisner, un xenio, a persoa que puxo ao cómic no lugar que lle correspondía (Di Updike: Non é que Eisner fose por diante do seu tempo, é que o tempo aínda está tentando alcanzalo). Na Avenida Dropsie, a terceira das historias, conta a vida dun barrio do Bronx dende o ano 1870 ata hoxe en día. Cóntase a vida do mesmo barrio por onde van pasando distintas oleadas de inmigrantes (holandeses, ingleses, irlandeses, xudeus, afroamericanos, portorriqueños). A historia é sempre a mesma. Os que veñen son vistos como foráneos e os que estropean o barrio. O barrio xa non é o que era. Esta é a frase que se vai repetindo. Historias de nacemento, morte e resurrección. Os foráneos pasan a ser a xente do barrio, os que se recoñecen, os que se protexen dos seguintes foráneos. E no fondo unha historia de deterioro da forma do barrio, pero por simple aglomeración, presión demográfica e moles de cemento e asfalto.

O choque de xentes dase en Gran Torino. Literalmente aparece unha secuencia na película na que Kowalski (un partipante na guerra de Vienam) despotrica contra os "chinos", preguntándose por que tiveron que vivir ao barrio. A muller que ten diante pregúntase por que Kowalski se resiste a abandonar o barrio, que todos os demais xa o fixeron. O estadounidense, con antecedentes polacos, vese desplazado polos hmong, mais acaba sentíndose identificado con eles e termina por axudalos.

Unha película na que Eastwood se implica dirixindo, actuando, producindo e ata cantando. Unha película pausada, de ritmo lento, na que se cuestionan determinadas inercias desta sociedade tan materialista. A última escena, onde saen os créditos, longa, amplia, é das máis suxerentes, evocadoras e pensativas que eu vin no cine. Non deixa que un se levante da cadeira, como se fose a ocorrer algo máis. E non ocorre nada. Aparentemente, pois sucede todo na imaxinación de cada observador.



... e a vida segue, implacable, cíclica, á marxe dos erros dos humanos, das imbecilidades das persoas.

Xentes, letras, músicas...

O sábado 6 de Xuño foi un día moi completo.

Pola mañá, a iso da unha, visita teatralizada no verbum (a casa das palabras). Un percorrido por todo o edificio indo de bloque en bloque, de letra en letra, de comunicación verbal e non verbal. Acabando no teito ao ar libre lanzando verbas nun globo que se perdeu entre o algodón de choiva.

Comer en Teis, nun bar ao lado de Guixar, onde comen todos os días os que agora andan de folga. Uns chocos e uns rapantes con pementos de padrón, patatas fritidas e ensalada. Racións inmensas, como para xente con fame. Despois fálannos que foi unha mágoa non haber collido un variado e probar as sardiñas e as xoubas que están riquísimas. Será outro día. Estamos sós, non hai ninguén máis:

- Traballades sobre todo pola semana, non si?
- Si, claro. Pola semana aquí non se para. E antes tamén se enchía os sábados, pero agora que están en folga, pois... Xa levan así dous meses. E para a semana comezan con folga indefinida. Están levando xa os barcos a facer fóra. Ao final van quedar sen traballo. Cobran ben porque fan moitas horas extras, pero sen as horas extras poden estar nos 600, 800 euros. Agora van notar moito non traballar. É unha cadea, eles non traballan, nós tampouco, dependemos deles. Non sei que vai pasar...
- ...
- Pero non comedes? Iso hai que comelo todo, eh!
- Buf, non podemos, era moita comida para nós.
- E postre, queredes?

Pola tarde collemos o barco ás seis menos cuarto para ir á illa de San Simón. Paseo pola illa, coa ponte de Rande ao fondo, e entrega dos premios Xerais 2009. Discurso ben emotivo e reivindicativo de Agustín Fernández Paz: Oito doas para San Simón. Premio Merlín de literatura infantil para Jacobo Fernández Serrano, por Mil cousas poden pasar (cando eu pensaba que llo ían dar en Barcelona por Cacauequi, sorpréndeme velo nos Xerais). Os premios de literatura xuvenil e de novela son para Rosa Aneiro Díaz, por Ás de bolboreta e Sol de inverno. Ganas teño xa de que se publiquen os tres libros.



No momento da empanada, tortilla, viños e tertulias espontáneas, achégome a Tati para coñecela en persoa. Tati preséntame a Alfredo (os dous andaban por alí retransmitindo o momento para blogaliza). E máis tarde a Ana Bande e a Marcos. Pouquiño a pouco voulle pondo cara a todos os escritores do blogomillo. Unha rede social que se vai estendendo morna, tranquila. (Teño pendiente escribir sobre a xenerosidade do blogomillo, mais será noutra ocasión). Tati recibe moi ben a miña presentación por sorpresa e síntome afortunado porque me mostra unha foto dos pelachos. Ana Bande acólleme nos seus brazos e o pracer por coñecernos é rápido e mutuo. Quedamos en que lle escribiría para tratar de recibir o meu premio.

Xa antes estivera politiqueando con Lavesedo, que confesa que el pensaba que era curioso intermitente, nome que me acae moito mellor (onde vai parar?) e proponme o nome de O intermitente fisgón. Semella un marabilloso nome para un (we)blog (que non descarto...).

Achégome a Jacobo e doulle os parabéns por partida dobre (unha das mil cousas que podían pasar era que estivese de aniversario). Alí estaba tamén Manel Cráneo. Os tres comentamos o salón do cómic de Barcelona e o por que Cacauequi non foi premiada (basicamente porque nin sequera podía optar ao premio, xa que a distribución do cómic foi moi deficiente). Pregúntolle pola aportación dos seus fillos na obra e a máis directa foi o lema escollido, Papude, que é unha das mil variantes que teñen para chamalo.

Os momentos musicais foron aportados polo dúo Sobre Rodas, Luis Correa "O Caruncho" e Carlos do Viso. No esparcimento do bandullo unímonos uns cantos para tocar e desfrutar con eles. Deixo aquí dous tempos musicais. O primeiro é a segunda participación durante a entrega de premios e o segundo é volvendo a terra. Un día case perfecto (sempre hai que deixar marxe para mellorar!)